Archive for May, 2013

Για το σύντροφο Mauricio Morales

Wednesday, May 22nd, 2013

“Από το 2009, η 22α Μαίου δε θα είναι ποτέ ξανά μια κανονική μέρα, δε μπορεί να είναι μια κανονική μέρα γι’αυτούς που έχουν κυρήξε μόνιμο πόλεμο στο σύστημα, δε μπορεί να είναι μια κανονική μέρα για εκείνους που νιώθουν κοντά σ’εκείνον που έδωσε στη ζωή του μια έκφραση με την ίδια επίθεση, την ίδια ακατάβλητη αντίθεση: στον MAURICIO MORALES DUARTE, στον Punki Mauri• ο οποίος –όπως και ο καθένας που διαπράττει επιθέσεις ενάντια στην εξουσία- ήξερε τη μοίρα που βρίσκετε κρυμμένη σ’αυτό, ότι δηλαδή εδώ υπάρχουν δύο συγκεκριμένοι τρόποι: Θάνατος ή Φυλακή. Και το δέχτηκε όπως είναι, το αναπόδραστο, χωρίς να χαμηλώσει τη θωριά του, χωρίς αμφιβολία, χωρίς πολλά λόγια. Με τον ίδιο τρόπο που κουβαλάμε τη ψυχή μας βαμμένη ολάκερη με τις αρχές μας.”

Πυρήνας Εικονοκλαστικών Ατομικοτήτων, ”Bruno Fillipi”/FAI-IRF

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 22ας Μαίου, ο αναρχικός μαχητής Mauricio Morales πέφτει νεκρός, όταν ενεργοποιήται πρόωρα η βόμβα που μεταφέρει στο σακίδιο του, την οποία σκόπευε να τοποθετήσει σε σχολή δεσμοφυλάκων, στη Χιλή. Ανακούφιση για τον εχθρό, ευχαριστημένος που ακόμα ένας λύκος βρίσκει το θάνατο. Μα δε λογάριασε καλά. Τις εβδομάδες που ακολουθούν το θάνατό του, γίνονται δεκάδες επιθέσεις σε Χιλή, Μεξικό, Περού, Ισημερινό, Ελλάδα και αλλού από πυρήνες της FAI, υπενθυμίζοντας στην κυριαρχία ότι οι αγέλες μας είναι ανεξάντλητες και πως θα εκδικούνται πάντα τους νεκρούς τους.

Η φωτιά του Mauri και των άλλων νεκρών αδελφών μας δε θα σβήσει ποτέ. Θα καίει μέσα σε κάθε κείμενο, σε κάθε προκήρυξη, σε κάθε γράμμα αιχμαλώτου, σε κάθε μολότοφ, σε κάθε βόμβα, σε κάθε σφαίρα των αναρχικών της πράξης, των μηδενιστών, των εξεγερμένων. Θα καίει μέχρι να τυλιχθεί στις φλόγες κάθε πτυχή αυτού του σάπιου κόσμου. Μέχρι το θάνατο της Εξουσίας, της Κοινωνίας και του Πολιτισμού. Δε θρηνούμε λοιπόν, δεν αναδιπλωνόμαστε, ούτε και μυξοκλαίμε για την αγριότητα της κρατικής καταστολής. Έχουμε πόλεμο και περνάμε στην επίθεση. Μέχρι το τέλος.

«Οπλιστείτε και γίνετε βίαιοι, όμορφα βίαιοι, μέχρι όλα να ανατιναχτούν. Γιατί να θυμάστε ότι οποιαδήποτε βίαιη ενέργεια εναντίον των προωθητών της ανισότητας, είναι απολύτως δικαιολογημένη μέσα στους αιώνες ατελείωτης βίας που έχουμε δεχθεί απ’ αυτούς. Οπλιστείτε και πολεμήστε τη κρατική τρομοκρατία–κάψτε, συνωμοτήστε, σαμποτάρετε, και να είστε βίαιοι, όμορφα βίαιοι, φυσικά βίαιοι, ηθελημένα βίαιοι»

Mauricio Morales

Μέτωπο Αναρχομηδενιστικής Συνείδησης για τη Διάχυση του Αρνητικού

Αναδημοσίευση από Indymedia

Κυκλοφόρησε το βιβλίο \”Mauricio Morales Presente\” από τις εκδόσεις Μαύρη Διεθνής

Wednesday, May 22nd, 2013

Καμία εμπειρία δεν μπορεί να συνοψιστεί με λίγο μελάνι και χαρτί· ακόμα λιγότερο η εμπειρία κάποιου που αποφάσισε να προκαλέσει τους εξουσιαστές με κάθε δυνατό τρόπο και σε κάθε τόπο. Δεν υπάρχουν σελίδες που να μπορούν να επεξηγήσουν αποτελεσματικά κάποιον που πέθανε πολεμώντας ενάντια στην εξουσία. Μέσα λοιπόν σ’ αυτές τις σελίδες δε θα βρεθεί ολόκληρη η ζωή του Μάουρι. Δε συμπυκνώνουμε όλες τις εμπειρίες του και τις στιγμές όπου διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας. Επιθυμούμε ειλικρινά να μην είναι αυτή η τελευταία συλλογή των γραπτών του. Δεν είμαστε ιδιοκτήτες των σκέψεών του, των σκηνικών που έζησε ή των αναλύσεών του. Ελπίζουμε να βγει στο φως περισσότερο υλικό που έχει σχέση με αυτόν, όχι ως φετίχ, όχι ως μια μέρα στο ημερολόγιο, αλλά μάλλον ως ανάμνηση που λαχταρά τη στιγμή της υλοποίησης.

ΜΑΟΥΡΙ, ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΙ ΔΕ ΣΕ ΞΕΧΝΑΝΕ

PDF

Επικοινωνία με τη συνέλευση αλληλεγγύης και παραλαβή αντιτύπων:sal.spf@gmail.com

Επικοινωνία με τα φυλακισμένα μέλη της Ε.Ο. ΣΠΦ: sinomosiapf@riseup.net

Πηγή: Contra Info

Φωτιά στα σύνορα

Wednesday, May 22nd, 2013

Εδώ και κάποιον καιρό παρατηρείται μια στροφή τμήματος του αναρχικού/αντεξουσιαστικού χώρου στην ελλαδική επικράτεια προς τα αριστερά. Με βασικό όχημα τον αντιφασισμό, εισάγεται και αναπαράγεται στο λόγο μας, στη συνθηματολογία μας και κατ’ επέκταση στις πρακτικές μας η ιδέα μιας επαναστατικής συνέχειας ανάμεσα στη δράση των κουκουέδων του ’40 και αυτήν των αναρχικών τού σήμερα. Η πιο καταφανής εκδήλωση αυτής της στροφής δεν είναι άλλη από το γνωστό σύνθημα «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-Μελιγαλάς», που δονεί πλέον τα μπλοκ των αναρχικών τακτικότατα.

Για τους διεθνιστές αντιπατριώτες, αυτό αποτελεί σημείο ρήξης.

Ο εθνικισμός της χρυσής αυγής δεν είναι τίποτα παραπάνω από την κορυφή ενός παγόβουνου που από κάτω κρύβει ένα τεράστιο φάσμα πατριωτικών αποχρώσεων, που εκτείνεται από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά, και συμπαρασέρνει μαζί του δυστυχώς και τμήματα της αναρχίας. Οι ναζήδες της χρυσής αυγής, βέβαια, φαίνεται να έχουν πλήρη γνώση αυτής της κατάστασης, γι’ αυτό και συνοψίζουν την προπαγάνδα τους στο τσιτάτο «Χρυσή Αυγή, το μοναδικό λαϊκό εθνικιστικό κίνημα». Είναι μπόλικοι οι μνηστήρες της πατρίδας, γι’ αυτό και το ζήτημα της ιδεολογικής κυριαρχίας επί όλου αυτού του πατριωτικού συρφετού είναι πρωταρχικό τους μέλημα.

Στην κανονικοποίηση της πατριωτικής αφήγησης σχεδόν σε όλες τις εκφάνσεις του πολιτικού βίου έχουν οδηγήσει διάφοροι παράγοντες τις τελευταίες δεκαετίες. Δεν πρόκειται να καταπιαστούμε εδώ με όλους (βλέπε ΠΑΣΟΚ, μακεδονικό, ΛΑ.ΟΣ., ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, ολυμπιάδα κ.τ.λ.), αλλά θα εστιάσουμε στο κόκκινο χαλί που φρόντισε να στρώσει τα τελευταία χρόνια η αριστερά της αγανάκτησης και της εθνικής ανεξαρτησίας.

Η κοινωνιστική αντίληψη, σύμφωνα με την οποία θα πρέπει να απευθυνθούμε στο λαό και να μετατρέψουμε την οικονομική κρίση σε μία επαναστατική ευκαιρία, οπότε και θα πρέπει να εγκαταλείψουμε τα ιδεολογικά στεγανά μας και να αλληλοζυμωθούμε με τη βίαια προλεταριοποιούμενη πρώην μικρομεσαία και μεσαία τάξη, σήμανε εν μέρει και τον αφοπλισμό της αναρχικής δηκτικής κριτικής στα πράγματα. Τη ζήσαμε τούτη την πλαστικότητα της γνώμης, που τάχθηκε ενάντια στον αναρχικό πουρισμό, τόσο με τη βαλβίδα εκτόνωσης των αγανακτισμένων, όσο και με την αποδοχή προς τις εργατικές εκδηλώσεις των εθνικομπολσεβίκων του ΕΠΑΜ, παραδείγματος χάριν.

Γιατί και το ΕΠΑΜ φωνάζει «ένας είναι ο δρόμος, λαέ, για να νικάς, ΕΑΜ-ΕΛΑΣ- Μελιγαλάς», καθώς το κάνει και η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ κατά περιπτώσεις. Και επειδή, όπως λέει και ο λαός, «δεν κάνουν τα ράσα τον παπά», θα έπρεπε τουλάχιστον να αρχίσει να αναρωτιέται η κοκκινόμαυρη αναρχία γιατί άραγε ταυτίζεται στο ζήτημα με τους σοσιαλδημοκράτες και τους εθνικομπολσεβίκους.

Από τότε που έσκασε η κρίση στην Ελλάδα, η αριστερά επέλεξε συνειδητά να ποντάρει τα λεφτά της στο λαϊκίστικο αντιγερμανισμό. Εκεί πάτησε ο νέος πατριωτισμός των τελευταίων τριών χρόνων, στην αποτίναξη του νεοαποικιοκρατικού ζυγού και στην αντίσταση του δοκιμαζόμενου ελληνικού λαού. «Όλοι μαζί να φύγουν οι ναζί» το νέο κορδελάκι, πλάι σε καρικατούρες της Μέρκελ, μούντζες και σημαιάκια.

Για να βρει λοιπόν χώρο σε αυτό το πολιτικό παιχνίδι η αναρχία έπρεπε να συμβαδίσει, έστω και συνθηματικά, με κάτι οικείο και γνωστό. Κάτι που θα πόλωνε αλλά και θα την ενσωμάτωνε ταυτόχρονα, για να μπορέσει να έχει κι αυτή το μερτικό κοινωνικής απεύθυνσης που της αναλογεί. Ούτως η άλλως, ο απογαλακτισμός από την αριστερά δεν έλαβε ποτέ χώρα. Χάριν της προσαρμοστικότητας λοιπόν, οι σταλίνες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ γίνανε πολιτικοί προπάτορες, κι οι αναρχικοί πλέον οι κληρονόμοι μιας αγωνιστικής αντιναζιστικής παράδοσης. Ο πατριωτισμός και η εθνικοφροσύνη των εαμιτών όπως και ο συγκεντρωτισμός και ο μιλιταρισμός γίνανε θέματα δευτερεύοντα, που η αναρχία τούς έδωσε συγχωροχάρτι. Ήταν, λέει, άλλο το πλαίσιο τότε, και όσοι τολμούν να μιλήσουν εναντίον, είναι ή φαντασμένοι κοσμοπολίτες ή αφελείς ανιστόρητοι.

Εμείς από την άλλη, σε πείσμα των καιρών και ενάντια στην πατριωτική κατρακύλα, κόντρα στον ευνουχισμό του αναρχικού λόγου και συνεπείς στον αγώνα της διεθνιστικής προοπτικής φωνάζουμε: Ούτε πατριώτες, ούτε σταλινικοί, αναρχικοί της πράξης κι εξεγερσιακοί.

ανωνύμου

Αναδημοσίευση από Contra Info

Κείμενο του Μετώπου Αναρχομηδενιστικής Συνείδησης για τα 68 χρόνια από την \”αντιφασιστική νίκη των λαών\”.

Saturday, May 18th, 2013

Εμείς δεν είμαστε ούτε αριστεροί, ούτε κομμουνισταράδες πατριώτες, ούτε κομματόσκυλα, ούτε πολεμάμε πλάι σε εθνικόφρονες και άλλα σκουλήκια. Εμείς είμαστε αναρχικοί.

68 χρόνια από την \”αντιφασιστική νίκη των λαών\”

Εγώ παιδί του ελληνικού λαού, ορκίζομαι να αγωνιστώ πιστά από τις τάξεις του ΕΛΑΣ, χύνοντας και την τελευταία ρανίδα του αίματός μου, σαν γνήσιος πατριώτης για το διώξιμο του εχθρού από τον τόπο μας, για τις ελευθερίες του λαού μας, κι ακόμα να είμαι πιστός και άγρυπνος φρουρός προστασίας στην περιουσία και το βιος του αγρότη. Δέχομαι προκαταβολικά την ποινή του θανάτου αν ατιμάσω την ιδιότητά μου ως πολεμιστής του Έθνους και του λαού και υπόσχομαι να δοξάσω και να τιμήσω το όπλο που κρατώ και να μην το παραδώσω αν δεν ξεσκλαβωθεί η Πατρίδα μου και δε γίνει ο λαός νοικοκύρης στον τόπο του\”.

Ο όρκος της πρώτης αντάρτικης ομάδας στη Ρούμελη που έγραψε ο Άρης Βελουχιώτης και δόθηκε το 1942 στη Γραμμένη Οξιά, Ριζοσπάστης.

  Γιατί καμιά σχέση δεν έχουν αυτοί, οι υμνητές των ΕΛΑΣιτών και των ΟΠΛΑτζήδων σταλινικών με την Αναρχία. Ο δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν υπήρξε μια κορυφαία νίκη απέναντι στο φασισμό, αλλά ακόμη ένας πόλεμος της Εξουσίας. Και σε κάθε τέτοιο πόλεμο, οι αναρχικοί συμμετέχουν ως αναρχικοί εξεγερμένοι και όχι ως φαντάροι των εξουσιαστικών μπλοκ.

  Σε όσους φαντασιώνονται ακόμη κονσερβοκούτια και εκκαθαρίσεις, απαντούμε ότι τράβηξαν μόνοι τους τη διαχωριστική γραμμή. Για εμάς, αυτή η φαντασιακή σύνδεση των αναρχικών με τον ΕΛΑΣ, το στρατιωτικό βραχίονα του ΚΚΕ, δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια αγωνιώδης αναζήτηση ενός παρελθόντος, έστω και κίβδυλου, που χρειάζονται κάποιοι για τονώσουν την ψυχολογία τους και να το προτάξουν σαν ετοιματζίδικη λύση στα φαντασιακά του μαζικά υποκείμενα. Για εμάς δεν είστε τίποτα άλλο, παρά μαρξιστικά υποπροϊόντα, σταματήστε να ιδιοποιείστε την Αναρχία και ενωθείτε επιτέλους με το υπόλοιπο κόκκινο κοπάδι. Εμείς δεν είμαστε εγγόνια εθνικοφρόνων κομμουνιστών, ούτε είμαστε διατεθειμένοι να γίνουμε κιμάς στην κρεατομηχανή του Κράτους. Οι \”κόκκινοι\” ήρωες μπορούν να πλαισιώσουν αν θέλουν την Εξουσία από τα αριστερά. Εμείς θα συνεχίσουμε να είμαστε αναρχικοί μηδενιστές. Θα συνεχίσουμε να προτάσσουμε τη διαρκή αναρχική εξέγερση, την επίθεση στο Κράτος και την Κοινωνία. Εκείνοι μπορούν να συνεχίσουν να υμνούν το Βελουχιώτη, τον ΕΛΑΣ και τη σοσιαλιστική πατρίδα.

  Γιατί οι αναρχικοί δεν πολεμούν τους πολέμους του Κράτους, δεν ενώνονται με την πλέμπα σε εθνικοαπελευθερωτικά μέτωπα, δε θυσιάζονται στο βωμό επαναστατικών υποκειμένων και ανώτερων ιδανικών.

Την ίδια ώρα που  ο φασισμός είναι θάνατος του πνεύματος, ο σοσιαλισμός είναι θάνατος της δύναμης. Και η κοινωνία δεν παίρνει θέση, γι\’ αυτό ακριβώς είναι τέτοια. Φάντασμα, σώμα μη-σώμα, τίποτα παραπάνω από ένα κοπάδι ανδρεικέλων. Και  περιμένετε από τον κοινωνικό βάλτο συνδρομή… Μα ζητάτε από την κοινωνία να εξεγερθεί εναντίον του ίδιου της του εαυτού ! Εναντίον της ίδιας της της φύσης, εκείνης της βαθιά φασιστικής φύσης.

Από το κείμενο \”Μηδενισμός και Οργάνωση\” – Πρώτος Χαοτικός Κύκλος\” Μηδενιστική Πορεία – τεύχος 1ο

  Μακριά από δίπολα δηλώνουμε ότι ο αναρχικός αντιφασισμός ή θα είναι ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ή δε θα είναι ΤΙΠΟΤΑ. Τα εναπομείναντα σταλινικά κατακάθια που κραδαίνουν ακόμη τα κονσερβοκούτια, ας έχουν τα κεφάλια τους κοντά στους ώμους.

 

 

Μέτωπο Αναρχομηδενιστικής Συνείδησης για τη διάχυση του Αρνητικού

\"\"

Ισπανία: Απελευθέρωση 29 κουνελιών από κτηνοτροφική μονάδα (Βαρκελώνη)

Saturday, May 18th, 2013

Τη νύχτα της 13ης Απριλίου 2013 ακτιβιστές του Μετώπου Απελευθέρωσης των Ζώων ανοίξαμε κλουβιά χωρητικότητας τριάντα περίπου κουνελιών, τα οποία επρόκειτο να δολοφονηθούν πολύ σύντομα.

Η αρχική πρόθεση ήταν να βγάλουμε πολύ περισσότερα, αλλά όταν φτάσαμε είδαμε ότι εξαιτίας του μεγάλου μεγέθους και βάρους τους δεν μπορούσαμε να απελευθερώσουμε όσα σκεφτόμαστε, έτσι καταβάλαμε γερή προσπάθεια ώστε να μεταφέρουμε στα σακίδιά μας τους νέους και κατατρομαγμένους φίλους μας.

Όποιος μπόρεσε ν’ αντικρίσει τα τρομοκρατημένα μάτια ενός ζώου σε κλουβί και στη συνέχεια να αισθανθεί την καρδιά του να χτυπά δίπλα στη δική του τη στιγμή της απελευθέρωσής του, ξέρει ακριβώς το νόημα της Απελευθέρωσης των Ζώων.

Αφότου τα είδαμε έγκλειστα σε μικρά κλουβιά χωρίς χώμα, και αργότερα παρατηρήσαμε πώς πατούν και νιώθουν στην άγρια φύση, ξέρουμε ότι όσο έχουμε δύναμη δε θα σταματήσουμε ν’ αγωνιζόμαστε για την Ολική Απελευθέρωση.

Δε θα ζητήσουμε μεγαλύτερα ή πιο άνετα κλουβιά. Δε θα ζητήσουμε να «βελτιώσουν» τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τα βασανίζουν στα πειράματα. Δε θα ζητήσουμε, όταν τα σκοτώνουν, να το κάνουν με πιο «ανθρώπινους» τρόπους… Τίποτα απ’ αυτά δε θα είναι ποτέ αρκετό.

Το ξέρουμε πλέον καλά ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε μέχρι να γίνουν ευνοϊκές οι κοινωνικές συνθήκες ή να συμπλεύσουν μαζί μας, και δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτε από τους εκμεταλλευτές. Αυτοί δεν πρόκειται να αλλάξουν, αλλά ούτε και εμείς! Θα είμαστε πάντοτε εκεί, και θα βάζουμε τα δυνατά μας ώστε να τους κάνουμε το βίο αβίωτο.

Κείνη τη νύχτα 29 κουνέλια γνώρισαν για πρώτη φορά τι σημαίνει να βρίσκεσαι στο ύπαιθρο, και αυτό μας έκανε να αισθανθούμε και εμείς ελεύθεροι/-ες. Αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν εκατομμύρια ζώα κλεισμένα σε κλουβιά, και δυστυχώς δεν μπορούμε να τα βγάλουμε όλα μεμιάς από ’κεί μέσα. Παρ’ όλα αυτά, ΘΑ ΤΟ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ!

Ως ομάδα, θέλουμε επίσης να πούμε δυο πράγματα. Το ένα είναι ότι επιδιώκουμε τη συνολική απελευθέρωση. Και το άλλο είναι ότι αγωνιζόμαστε όσο μπορούμε για να το πετύχουμε, αλλά δεν πρόκειται εξαιτίας αυτού να νταλαβεριστούμε με φασιστικά καθάρματα κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες! Δε θέλουμε να έχουμε σχέση με φασισταριά, κι ας χρησιμοποιούν ό,τι όνομα ή αρχικά τους καπνίσει· εμείς θα τους θεωρούμε πάντα εχθρούς μας. Σύμφωνα με τη δική μας θεώρηση, αποτελούν μέρος της συστηματικής κυριαρχίας που αρρωσταίνει αυτόν τον πλανήτη. Και επαναλαμβάνουμε, ποτέ δε θ’ αποδεχτούμε ή θα επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να συγχέονται με αυτά τα σκουπίδια.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΜΟΡΦΕΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ 
ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΛΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Θέλουμε να στείλουμε ένα χαιρετισμό λευτεριάς στην κρατούμενη Noelia Cotelo, που τους τελευταίους μήνες υφίσταται σε ανησυχητικό βαθμό τα βασανιστήρια και τις κακοποιήσεις ενός συστήματος βασισμένου στην εκμετάλλευση, στην εξαπάτηση και στη δολοφονία…

Νοέλια, το βράδυ της 13ης Απρίλη ήσουνα στη σκέψη και στις καρδιές εκείνων που πραγματώσαμε αυτή την απελευθέρωση. Δεν έχει σημασία αν είσαι βέγκαν ή όχι, αν ασπάζεσαι τις πράξεις μας ή δε σε νοιάζουν καν. Όπως και να ’χει. Αυτή η νύχτα ήταν για σένα. ΚΡΑΤΑ ΓΕΡΑ!

Μέτωπο Απελευθέρωσης των Ζώων – Πυρήνας Κοντάμα

Πηγή (και βίντεο)

Μπορείτε να βρείτε τις αναλήψεις ευθύνης και στο αρχείο.

Κείμενο των αναρχικών Ντάλιου Αργύρη και Χαρίση Φοίβου από τις φυλακές Κορυδαλλού

Friday, May 17th, 2013

Σε εσένα που την νύχτα πέφτεις να κοιμηθείς απελπισμένος απο την ματαιότητα του αγώνα, από την καταστολή που μας «κλέβει»τους συντρόφους, στις καταλήψεις, που σαρώνει στο περασμά της ότι σταθεί μπροστά της. Ντύσου, πάρε μαζί σου μια απόφαση και αγωνίσου. Ας γράψει ιστορία γι αυτούς που αγωνίστηκαν μέχρι το τέλος,μέχρι και οι τελευταίοι επαναστάτες να γίνουν σκόνη στο πέρασμα της αναβαθμισμένης τεχνολογικής καταστολής. Ας γράψει η πουτάνα ιστορία για τις λυσσασμένες κραυγές των Ανθρώπων πριν τις εκτελέσεις τους. Ναι σε εσένα που μετράς τα βράδια τα αστέρια και η καρδιά σου χτυπάει γρήγορα, πιο γρήγορα, όλο και πιο γρήγορα καρτερώντας την αυγή για την συνέχιση της προσπάθειας και του αγώνα… ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΑ»

 

Εκείνο το μεσημέρι στην περιοχή της Ν. Φιλαδέλφειας τερματίστηκε το όμορφο ταξίδι ελευθερίας που είχαμε ξεκινήσει μετά και από την επίσημη ανακήρυξη της παρανομίας μας. Ο χρόνος πάγωσε, τα λεπτά τεθηκαν κι αυτά υπό παρακολούθηση και ο ουρανός κρύφτηκε από τις κουκούλες των διωκτών μας. Πέσαμε στα χέρια τους, η πικρή αίσθηση της ήττας που συνεπάγεται μια αιχμαλωσία θα μας κυνηγάει και πίσω από τα τείχη όσο οι αναμνήσεις της ελεύθερης ζωής μας θα ζωντανεύουν στην μνήμη μας.Το ταξίδι παρανομίας, αγώνα και ελευθερίας μας σε καμία περίπτωση δεν είχε αρχή τα μέσα του Φλεβάρη-όταν και εκδόθηκαν τα εντάλματα σύλληψης-ούτετέλος τις πισθάγκωνες χειροπέδες μέσα στα συμβατικά οχήματα των μπάτσων.

Όσο προλάβαμε αυτά τα χρόνια που αποφασίσαμε να πάρουμε θέση μάχης στον αναρχικό αγώνα βιώσαμε πολύτιμες στιγμές συγκρούσεων, βίας, ζυμώσεων και συζητήσεων, προσπάθειας, απωλειών. Μα πάνω από όλα το χαμόγελο που αφήνει στο πρόσωπο η αίσθηση του ότι κάτι καταφέραμε, το ελάχιστο λιθαράκι που βάλαμε μαζί με τους συντρόφους μας για την οικοδόμηση μιας αληθινής και αδούλωτης ζωής.

Μέσα από τις μολότωφ, τις πέτρες και τα δακρυγόνα στις πορείες, τα κυνηγητά με τους μπάτσους στα στενά του κέντρου, τις βίαιες δράσεις,τις συζητήσεις με συντρόφους και φίλους μοιραζόμενοι τις κοινές μας ανησυχίες για την προώθηση του Αγώνα.Τόσες και τόσες στιγμές, μέσα και μορφές δράσεων που μετράμε αντίστροφα τον χρόνο για να τις ξαναβιώσουμε.

Δεν είμαστε εμείς που έχουμε να μετανιώσουμε για κάτι, μα όλοι αυτοί που παρακολουθούν τις εξελίξεις των ζωών τους στις τηλεοράσεις, που παραμένουν απαθείς κοιτώντας τις αιματηρές επιπτώσεις του μαραθώνιου της αδιαφορίας.Όλοι οι αδιάφοροι που «δολοφονούν» καθημερινά από τους καναπέδες τους.

Οι δηλώσεις μετάνοιας αποτελούν για εμάς αποδοχή της νίκης της εξουσίας.Και όσο γι αυτούς που μιλούν για «παραπλανημένες νεότητες» που παρασύρονται ας τους υπενθυμίσουμε πως οι παραπλανημένοι είναι εκείνοι που κοιμούνται πλάϊ στην ψευδαίσθηση του εφησυχασμού και βολεύονται με μέτριες και ακίνδυνες λύσεις μη κάνοντας τον κόπο να ρισκάρουν στο ελάχιστο. Ας πάψουν να μας χαρακτηρίζουν παραπλανημένους νέους προσπαθώντας να αποπολιτικοποιήσουν τη δράση μας.

Όχι δεν είμαστε εμείς που έχουμε να απολογηθούμε για τις κατηγορίες που μας αποδίδουν αλλά όλοι οι εχθροί της ελευθερίας είτε λέγονται μπάτσοι, δικαστές, ανακριτές είτε πολιτικοί,τεχνοκράτες και επιχειρηματίες για τις επαναλαμβανόμενες δολοφονίες τους.

Δεν έχουμε να δηλώσουμε τίποτα παραπάνω απ’ το ότι τασσόμαστε περήφανα στο πλευρό των Ενόχων της Εποχής μας, έναν κύκλο που ανέκαθεν είχαν όλοι οι αμφισβητίες των εξουσιών.Άνθρωποι σε όλο τον κόσμο που με τον δικό τους τρόπο-ανάλογα των κοινωνικών/πολιτικών ιδιαιτεροτήτων που τους γεννούν-κοιτούν τ’ αστέρια στους ουρανόυς και ετοιμάζονται για τις δικές τους αιματηρές μάχες με την εξουσία.

Απ’ την θέση που βρισκόμαστε και κοιτάμε τον συρματοπλεγμένο πλέον ουρανό διαθέτουμε ελάχιστα μέσα αγώνα στην διάθεσή μας. Παρ’ όλα αυτά με μολύβι και χαρτί, με την άρνησή μας να απολογηθούμε ενώπιων μπάτσων και δικαστών, με την άρνησή μας να υποβληθούμε στον ταπεινωτικό σωματικό έλεγχο στην φυλακή, αλλά και να «καταπιούμε» αμάσητο το στείρο προφίλ του φυλακόβιου, με την προσπάθειά μας να δημιουργήσουμε κοινότητα αγώνα μέσα στα τείχη των φυλακών μαζί με αναρχικούς και αξιοπρεπείς κρατούμενους θα τζογάρουμε στο πάντα ανοιχτό στοίχημα της επαναστατικής προοπτικής.

 

«Σχετικά με την ε.ο. Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς…»

Όπως φαίνεται και από το υπόλοιπο του κειμένου μας αλλά και από την στάση μας απέναντι στους μπάτσους και τους δικαστές δεν έχουμε καμία διάθεση και σκοπό να εγκλωβίσουμε τον λόγο μας επικαλούμενοι δικονομικούς όρους οι οποίοι είναι βγαλμένοι από έναν άλλον κόσμο σε σύγκρουση με τον δικό μας.Παρ’ όλα αυτά οι κατηγορίες για την Σ.Π.Φ. που μας αποδίδονται έχει για εμάς πολιτικό χαρακτήρα, επομένως σημασία να ξεκαθαρίσουμε την θέση μας.Δηλώνουμε πως δεν είμαστε μέλη της ε.ο. Σ.Π.Φ. Τα τελευταία χρόνια οι αστυνομικο-δικαστικοί κύκλοι μέσω της Σ.Π.Φ. επιχειρούν αφενός στο νομικό σκέλος να φορτώσουν με περισσότερες κατηγορίες ανθρώπους κατατάσσοντας τους σε αυτήν την οργάνωση και αφετέρουνα εγκλωβίσουν τις αυτόνομες πολιτικές διαδρομές των όποιων συλληφθέντων αγωνιστών μέσα στα πλαίσια μιας και μόνο οργάνωσης. Παρουσιάζοντας και βαφτίζοντας ως μέλος όποιον τυχαίνει να συλλαμβάνεται η κυριαρχία προσπαθέι να παρουσιάσει προς τα έξω τον αγώνα και πιο συγκεκριμένα την βίαιη/αντάρτικη πλευρά του ως μονοπώλιο μιας ομάδας μην αναγνωρίζοντας την αυτονομία δράσης ή την διάχυσή της μέσα στον ευρύτερο ανατρεπτικό χώρο.

Κάνοντας «στην άκρη» το πως η κυριαρχία χρησιμοποιεί την οργάνωση της Σ.Π.Φ. σε καμία περίπτωση δεν παραβλέπουμε την μεγάλη συμβολή της συγκεκριμένης αναρχικής επαναστατικής οργάνωσης στη συνέχιση και τον εμπλουτισμό του ίδιου του αγώνα(όπως για παράδειγμα το στοίχημα της διεθνοποίησης του αναρχικού αγώνα).Και αυτή η συμβολή ειναι ανεξάρτητη των όποιων διαφωνιών ή συμφωνιών έχουμε με τον λόγο και την δράση της.

Ο αναρχικός αγώνας δεν παύει να αποτελεί τόσο ενα μεγάλο μωσαικό ιδεών,πολιτικού λόγου και αντιλήψεων όσο και ένα ψηφιδωτό διαφορετικών και πολύμορφων επιθετικών δράσεων.Επιδίωξή μας σε κάθε περίπτωση είναι η από κοινού-των εκάστοτε επαναστατικών πυρήνων- αποδοχή και κατανόηση της έννοιας της ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ,της κοινότητας αγώνα ενάντια στο κράτος και την διάχυτη εξουσιαστική σχέση.

Η έννοια τις κοινότητας σε καμία περίπτωση δεν συνεπάγεται ταύτιση σε επίπεδο λόγου και δράσης αλλά ένα πρόταγμα που μένει να κατανοηθεί και να οικειοποιηθεί όχι μόνο από τους αναρχικούς/επαναστάτες αλλά από όλους τους καταπιεσμένους της εξουσίας.

Ας τελειώνουμε μια και καλή εντός και εκτός του αναρχικού χώρου με τις κατακερματισμένες αντιστάσεις και ας ματώσουμε πάνω στα χαρακώματα της συλλογικής αντίστασης ενάντια στην επέλαση της κυριαρχίας.

 

«Κάποιες σκέψεις για τη συνθήκη της παρανομίας»

Όταν εκδόθηκαν τα εντάλματα και οι φωτογραφίες μας πήραμε την απόφαση να εξαφανιστούμε καθώς δεν ήμασταν διατεθειμένοι να χαρίσουμε την ελευθερία μας σε κανέναν ανθρωποφύλακα,ούτε να θάψουμε τις ιδέες και τη δράση μας ανάμεσα σε δικαστικούς φακέλους και έγγραφα. Αντιλαμβανόμαστε τη συνθήκη της παρανομίας ως μια «ισορροπία πάνω σε τεντωμένο σχοινί». Ως μια συνθήκη όπου ο κίνδυνος ελοχεύει σε κάθε στιγμή της ημέρας,από την κίνηση στον δρόμο μέχρι τα παράνομα σπίτια και τις συναντήσεις με φίλους και συντρόφους υπό τον φόβο της αστυνομικής παρακολούθησης.Μια κατάσταση που απαιτεί συνεχή προσοχή και προσεχτικούς σχεδιασμούς.Στη μάχη της παρανομίας το παραμικρό λάθος μπορεί να κοστίσει ακριβά,η παραμικρή χαλάρωση μπορεί να γίνει εκμεταλλεύσιμη απ’ τον εχθρό. Πρόκειται για ένα ιδιότυπο καθεστώς όπου η καθημερινή ζωή δομείται πάνω σε κανόνες και μέτρα ασφαλείας.

Το στοίχημα που τέθηκε από την πρώτη στιγμή της εξαφάνισής μας ήταν το εξής: το πως θα «διαρρήξουμε» το καθεστώς της απομόνωσης που προσπαθεί να επιβάλλει η παράνομη συνθήκη. Και η απομόνωση που περιγράφουμε έχει δυο όψεις,πολιτική και υπαρξιακή. Στην πρώτη πλευρά του νομίσματος η απομόνωση «σημαίνει» μία απραξία σε επίπεδο πολιτικής δράσης δηλαδή απλή επιβίωση.Η αλήθεια είναι ότι τα μέσα και οι μορφές δράσεις είναι περιορισμένες.Οι δημόσιες εμφανίσεις είτε σε συνελεύσεις είτε σε πορείες και γενικότερα οι κινηματικές δομές είναι πλέον επικίνδυνες. Παρ’ όλα αυτά είναι στο χέρι μας να προσπαθήσουμε με έξυπνους τρόπους- με όποιο ρίσκο είναι διατεθειμένος ο καθένας να αναλάβει-να προσπαθήσουμε να μην χάσουμε καμία επαφή με τα κοινωνικά δρώμενα και όσο γίνεται να τα επηρεάσουμε με την δράση μας. Η θέση μας εξάλλου πάνω στις δράσεις και τις δυνατότες του αγώνα είναι πως δεν πρέπει να ακολουθείται μια καθιερωμένη/δογματική λογική που θέλει τα μέσα του να ακολουθούν το δίπολο νόμιμου-παράνομου.Ένας παράνομος αγωνιστής μπορεί τόσο να φοράει την κουκούλα και να επιτίθεται με όπλα όσο και να μοιράζει τη νύχτα προκηρύξεις. Είναι καιρός η φαντασία μας να επινοήσει καινοτόμους τρόπους χρήσης και διαχείρησης ΟΛΩΝ των μέσων,είτε από τις γιάφκες είτε από τα νόμιμα σπίτια. Η άλλη πλευρά του νομίσματος αντικατοπτρίζει την απομόνωση σε προσωπικό,υπαρξιακό επίπεδο. Μια απόσταση από τα αγαπημένα μας πρόσωπα-φίλους,συγγενείς κτλπ- αλλά και επαφή με λιγοστούς ανθρώπους καθημερινά δημιουργούν μια «ατομική κενότητα». Αυτή η κατάσταση δημιουργεί ένα βιττό συναίσθημα. Από την μία νιώθεις να σου λείπουν κοντινοί σου άνθρωποι αλλά και διάφορες εκφάνσεις του αγώνα, από την άλλη με τους λιγοστούς συντρόφους που βρίσκεσαι δημιουργούνται αδελφικοί δεσμοί που δύσκολα περιγράφονται σε ένα «κομμάτι χαρτι».

Παράλληλα η συνθήκη της παρανομίας προσφέρει και αυτή στον εκάστοτε αγωνιστή την δυνατότητα να εξελίξει και να ανεβάσει το επίπεδο της ένοπλης αντιπαράθεσης με το καθεστώς.Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι παράνομες υποδομές/ομάδες αναρχικών τα τελευταία χρόνια που με την αντάρτικη δράση τους αμφισβήτησαν έμπρακτα το μονοπώλιο της κρατικής βίας και προκάλεσαν υλικά και πολιτικά πλήγματα στη κυριαρχία και τον πολιτισμό της.Η σημασία των αντάρτικων υποδομών είναι κομβική στην εξέλιξη του πολέμου μας με την εξουσία λειτουργώντας σαν εμπροσθοφυλακή της καταστροφικής δύναμης της αναρχίας. Κομβική διότι κρατάει ζωντανό το στοίχημα της γενικευμένης ένοπλης εξέγερσης ενάντια στο καθεστώς και αναγκάζει την δημοκρατία να αφήσει το δήθεν εξευγενισμένο προσωπείο της εμφανίζοντας τον πραγματικό εαυτό της. Ταυτόχρονα δημιουργεί καταστάσεις τέτοιες στις οποίες επιτυγχάνεται η διάχυση του αναρχικού λόγου και πρακτικής στο ευρύτερο κοινωνικό σώμα. Η  αντάρτικη δράση δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά και ούτε είναι απομονωμένη απ’ τις υπόλοιπες κινηματικές διεργασίες. Λειτουργεί και δρα συναρτήσει αυτών μεταφέροντας τον πόλεμο σε στρατιωτικό επίπεδο.

 

                          «Για όσους μας στηρίζουν και τους στηρίζουμε…»

Προχωρώντας παρέα κάτω από τους δύο ουρανους…

Κάποια στιγμή σταματάς,κοιτάς τους δικούς σου εκεί πέρα και συνεχίζεις…

Κάποιοι μείναν πίσω, κάποιοι πέσαν αιχμάλωτοι και τώρα δαγκώνουν απ’ την λύσσα τους τα κάγκελα.

Στα κελιά της φυλακής τους η επανάσταση τρέφεται με αναρίθμητες Αναμνήσεις και φανταστικα αν,και αν,και αν…

Αν τι; Ζήτα απ’ τον δείκτη να γυρίσει πίσω. Πάρε την απάντηση στην θηλιά του εγκλεισμού…

Κάποιοι άλλοι εκεί έξω μονάχοι, τα βάζουν κάτω, σκέφτονται, κλαίνε και πάλι πολεμάνε. Πεισματάρηδες. Μετράνε τους φόβους και τις αναστολές τους, καμιά φορά βγαίνουν σκάρτοι, και άλλωτε πατάνε τη σκανδάλη. Η σφαίρα σφηνώνεται σε μια μεγάλη ελπίδα. Αγκαλιάζει τα σχέδια, ασπάζεται για τελευταία φορά την ημερομηνία και χαιρετά για χρόνια την λεωφόρο Δεκελείας.

Απότομη αλλαγή περιβάλλοντος.Ο γαλάζιος ουρανός μεταμορφώνεται σε μία μικρή κάτασπρη λάμπα. Τα χαμόγελα των συντρόφων μας φοράνε κουκούλες.

Είναι γελασμένοι οι καριόληδες. Εκείνη την στιγμή η θέα του μοιραίου επισκιάζει τον ξυλοδαρμό. Κανείς δεν νιώθει, δεν πονάει.Γεύεται μονάχα την μεγάλη ήττα.

Άκουσέ με πολύ προσεκτικά. Πάρε μέσα σου ότι ζήσαμε,όλα όσα ρισκάραμε, όσα κινδυνεύσαμε και χάσαμε, όλα όσα θα ζούσαμε αλλά «ατυχήσαμε» καθ’ οδόν…Φύλαξε κάπου μέσα σου μία μία κάθε υπόσχεση και κρύψου μην σε βρουν ΠΟΤΕ…

Στην χώρα του δικού τους ηλιοβασειλέματος είσαι λαθραίος, παράνομος, εχθρός.

Συνομιλώντας με την εποχή προχτές συνειδητοποιήσαμε την ενοχή μας.

Δεν είναι σωστό να κρύψεις μέσα σου το αναπάντεχο.Ίσως πάλι να νιώθεις και τύψεις.

Σε καμία περίπτωση πάντως μην ανταλλάξεις την ελευθερία σου με μία αιώνια προσμονή.

Δεν ξέρω που πας και που θα είσαι σήμερα, αύριο, τώρα.Φαντάζομαι ξέρεις πως είναι αυτά.

Κλείσε τα μάτια σου λοιπόν και σκέψου:ένα χαμόγελο, μια βόλτα στο δάσος, τις θυελλώδεις συζητήσεις μας,τα καρτέρια και τις επιθέσεις μας. Και μόλις ανοίξεις τα μάτια κοίτα τον ουρανό και πες: Πάμε ξανά, αυτήν την φορά μέχρι το τέλος.

ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΜΑΣ ΓΙΑΝΝΗΝΑΞΑΚΗ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΗ ΣΑΡΑΦΟΥΔΗ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ-ΟΙ ΕΧΘΡΟΠΡΑΞΙΕΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ

Οι αναρχικοί

Φοίβος Χαρίσης

Αργύρης Ντάλιος

Α’ Πτέρυγα Κορυδαλλού

Μάιος 2013

 

 

Δίκη Σ.Π.Φ.

Thursday, May 16th, 2013

Συνεδρία 48η

Σήμερα εμφανίστηκαν αρκετοί μάρτυρες κατηγορίας για την αποστολή παγιδευμένων δεμάτων απ\’ τη Σ.Π.Φ. Ανάμεσά τους κι ένας υπάλληλος courier που \”μετέφερε\” άθελά του το παγιδευμένο δέμα στην πρεσβεία της Γαλλίας. Ο ίδιος ανέφερε ότι κουβαλούσε για ώρες το πακέτο-βόμβα, αφού η πρεσβεία της Γαλλίας δεν το δέχτηκε (λόγω των συνεχόμενων αποστολών παγιδευμένων δεμάτων εκείνες τις μέρες) και του το επέστρεψε. Τότε η πρόεδρος του δικαστηρίου σχολίασε τον κίνδυνο που διέτρεχε ο συγκεκριμένος courier κουβαλώντας τόσες ώρες τη βόμβα. Σε εκείνο το σημείο παρενέβη σύντροφος της Σ.Π.Φ. κι έκανε μια σύντομη τοποθέτηση, λέγοντας ανάμεσα στα άλλα \”κάθε ένοπλη αναρχική ομάδα του αντάρτικου πόλης όπως η Σ.Π.Φ, δεν αποδέχεται όρους και έννοιες όπως \”παράπλευρες απώλειες\”. Αυτοί οι όροι χρησιμοποιούνται στους πολέμους της εξουσίας όταν βομβαρδίζουν ολόκληρες πόλεις και μετά μιλάνε για \”παράπλευρες απώλειες\”. Εμείς έχοντας πραγματοποιήσει δεκάδες επιθέσεις εναντίον στόχων του συστήματος, με ιδιαίτερα καταστροφικά υλικά αποτελέσματα, ήμασταν και θα είμαστε πάντα ακριβείς. Στοχεύουμε συγκεκριμένα ενάντια στους θεσμούς και τους αξιωματούχους του συστήματος, δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στο να μην τραυματιστεί κάποιος που δεν αποτελεί για εμάς στόχο. Γι\’ αυτό στην συγκεκριμένη επιχείρηση επίθεσης με παγιδευμένα δέματα εναντίον πρεσβειών και διεθνών οργανισμών καταστολής, ήμασταν ιδιαίτερα προσεκτικοί καθώς γνωρίζαμε ότι οι εκρηκτικοί μηχανισμοί θα μεταφέρονταν από υπαλλήλους courier.

Έτσι φροντίσαμε η κατασκευή και η συναρμολόγηση των μηχανισμών να είναι απολύτως ασφαλής και να ενεργοποιηθούν μόνο κατά το άνοιγμά τους, αποφεύγοντας την περίπτωση λάθους ή ατυχήματος, σε περίπτωση π.χ. τροχαίου του courier. Όμως για να μην υπάρχουν θολά σημεία, θέλω να τονίσω πως σε καμία περίπτωση αυτό δε λέγεται για να κερδηθεί κάποια εύνοια ή κάποια ελαφρυντικά απ\’ το δικαστήριο. Έχουμε πει από την πρώτη στιγμή ότι αρνούμαστε να μπούμε σε αυτήν τη διαδικασία. Εξ άλλου, όπως έχουμε ξαναπεί σε άλλο δικαστήριο για τη Σ.Π.Φ, η Συνωμοσία δεν σέβεται την ανθρώπινη ζωή ως αυταξία. Η ζωή αποκτάει αξία βάσει των επιλογών που κάνει το κάθε άτομο. Οι πρέσβεις που ήταν οι παραλήπτες των δεμάτων έχουν κάνει τις επιλογές τους. Είναι αξιωματούχοι της κρατικής εξουσίας και είμαστε εχθροί τους. Άρα το δικαστήριό σας ας θεωρήσει ότι η αποστολή των δεμάτων είχε ανθρωποκτόνο πρόθεση, εναντίον των διπλωματικών υπηρεσιών. Η τοποθέτηση που έγινε αφορά αποκλειστικά το μάρτυρα εργαζόμενο ο οποίος δήλωσε μάλιστα ότι δεν του αρέσει η δουλειά και αυτό είναι προς τιμήν του, γιατί κι εμείς είμαστε εναντίον της μισθωτής σκλαβιάς.\”

Η δίκη συνεχίστηκε με τις καταθέσεις υπευθύνων ασφαλείας των εταιριών courier. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε για το δέμα το οποίο στάλθηκε στην Ιταλία στον Σίλβιο Μπερλουσκόνι (υπενθυμίζουμε πως το ιταλικό κράτος έχει ασκήσει δίωξη εναντίον των μελών της Σ.Π.Φ. γι\’ αυτήν την αποστολή!) . Μάλιστα αναφέρθηκε το γεγονός της αναγκαστικής προσγείωσης αεροπλάνου που βρισκόταν σε πτήση στο αεροδρόμιο της Μπολόνια  Η πρόεδρος και ο εισαγγελέας αναρωτήθηκαν πώς το συγκεκριμένο δέμα δεν έγινε αντιληπτό από τα μηχανήματα X-RAY που υπάρχουν στα αεροδρόμια. Η δίκη διεκόπη για την τετάρτη 15 Μαΐου.

Η στήλη ενημερώνεται από: Αλληλέγγυοι/ες στη ΣΠΦ

Μπορείτε να βρείτε τις προηγούμενες συνεδριάσεις στο αρχείο.

Δίκη Σ.Π.Φ.

Tuesday, May 14th, 2013

Συνεδρία 47η

Ανάμεσα στους σημερινούς μάρτυρες κατηγορίας εμφανίστηκε ένα άτομο τα στοιχεία του οποίου βρέθηκαν στην κατοχή συλληφθέντων για την Σ.Π.Φ.

Ο μάρτυρας ανέφερε ότι πριν καιρό τον είχαν σταματήσει δύο αστυνομικοί με πολιτικά και του έκαναν εξακρίβωση στοιχείων. Μετά τις συλλήψεις που έγιναν για τη Σ.Π.Φ. Ο ίδιος πιστεύει πως οι αστυνομικοί που τον σταμάτησαν ήταν μεταμφιεσμένοι \”κατηγορούμενοι\” για τη Σ.Π.Φ. Μάλιστα θέλησε να είναι ιδιαίτερα \”εξυπηρετικός\” προς τους δικαστές, καθώς κοίταζε με αστυνομικό βλέμμα τους κατηγορούμενους \”\”\”και\”\”\” τους συντρόφους της Σ.Π.Φ. για να κάνει αναγνώριση. Κάποια στιγμή ως γνήσιος ρουφιάνος ζήτησε από έναν κατηγορούμενο να σηκωθεί όρθιος για να δει το ύψος του. Φυσικά εισέπραξε την άρνησή του που συνοδεύτηκε από χλεύη και ειρωνεία. Σ\’ εκείνο το σημείο σύντροφος της Σ.Π.Φ.αποκάλεσε το μάρτυρα ρουφιάνο, και συμπλήρωσε πως παλιότερα, υποκείμενα σαν κι αυτόν το μάρτυρα φορούσαν κουκούλα κι έδειχναν με το δάχτυλο ως γνήσιοι καταδότες. Ο μάρτυρας σιώπησε και κατέβασε το κεφάλι.

Ακολούθησαν και δύο απ\’ τους μπάτσους που συμμετείχαν στην αστυνομική επιχείρηση που πραγματοποιήθηκε στο Παγκράτι για τη σύλληψη των δύο συντρόφων της Σ.Π.Φ. Αυτό που αξίζει να σημειωθεί είναι πως όπως ανέφεραν και οι ίδιοι όταν ενημερώθηκαν από τα κεντρικά της αστυνομίας για το Παγκράτι, η αστυνομική επιχείρηση και κινητοποίηση ήταν γιγάντια.

Συνεδρία 46η

Σε αυτήν τη συνεδρία προσήλθαν δύο μάρτυρες κατηγορίας που ΄ταν υπάλληλοι σε εταιρίες courier.

Η πρώτη μάρτυρας που κλήθηκε ανέφερε ότι δε γνωρίζει κανέναν απ\’ τους κατηγορούμενους, παρ\’ όλο που στην αρχική της κατάθεση είχε προχωρήσει σε αναγνωρίσεις. Η πρόεδρος του δικαστηρίου τη ρώτησε αν ο φόβος της είναι η αιτία που σήμερα δεν αναγνωρίζει κανέναν. Σε αυτό το σημείο να υπενθυμίσουμε ότι κατά τη διάρκεια των συμπληρωματικών κλητεύσεων των μαρτύρων κατηγορίας που έγιναν πριν τη δίκη για τις αναγνωρίσεις (ρουφιάνεμα), πολλοί μάρτυρες ανακάλεσαν τις αρχικές τους καταθέσεις σύμφωνα με τις οποίες αναγνώριζαν κάποιον από τους κατηγορούμενους. Τότε η εισαγγελέας εφετών είχε ζητήσει γραπτώς να κριθούν ως άκυρες οι ανακλήσεις των μαρτύρων που δεν αναγνώριζαν, καθώς όπως σημείωνε η ίδια \”οι μάρτυρες ανακαλούν τις αρχικές τους καταθέσεις καθώς βρίσκονται υπό καθεστώς φόβου και τρομοκρατίας από τους ίδιους τους κατηγορούμενους.\”

Μάλιστα όπως είχε συμπληρώσει η ίδια \”μια μάρτυρας η Ρεκλείτου \”είχε λάβει απειλητική επιστολή με σφαίρες από καλάσνικοφ πριν καταθέσει\”. (Πρόκειται για τη μάρτυρα που είχε ανοίξει το δέμα και κάλεσε την αστυνομία με αποτέλεσμα τη σύλληψη δύο συντρόφων της Σ.Π.Φ. Επίσης πριν λίγο καιρό η FAI -Αλώβητος Πυρήνας Εκδίκησης, είχε τοποθετήσει εκρηκτικό μηχανισμό σε εταιρεία courier που ανήκει στη συγκεκριμένη μάρτυρα, ανατινάζοντάς την). Ο δεύτερος μάρτυρας κατέθεσε για τη διαδικασία ελέγχου των δεμάτων. Ανέφερε ότι εκείνες τις μέρες τα μέτρα ασφαλείας στα αεροδρόμια που ήταν ο τομέας που εργάζεται ήταν δρακόντεια, λόγω των επιθέσεων της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς.

Η στήλη ενημερώνεται από: Αλληλέγγυοι/ες στη ΣΠΦ

Μπορείτε να βρείτε τα πρακτικά των προηγούμενων συνεδριάσεων και στο αρχείο

Κυκλοφόρησε το πέμπτο τεύχος του εντύπου \”N for Nihilism\” και η μπροσούρα \”Frammento Nero Nichilistico\”, από τις εκδόσεις Verein von Egoisten

Monday, May 13th, 2013

Το έντυπο είναι στα ιταλικά:

004 N for Nichilism

Η μπροσούρα έχει γραφτεί από το σύντροφο Federico Buono και περιέχει κείμενα στα ιταλικά, τα ισπανικά και τα αγγλικά.

Frammento Nero Nichilistico

 

Πυρήνες αξιοπρέπειας μέσα σε ένα βούρκο ξεφτίλας

Sunday, May 12th, 2013

Αναδημοσίευση από Café Morgenland

Αυτό το κείμενο είναι για αυτούς που, όχι μόνο δεν προσέφυγαν στο σύνηθες: να μιλήσουν τη γλώσσα των ρουφιάνων στη χώρα των ελλήνων, αλλά προσπάθησαν κιόλας έμπρακτα για το ακριβώς αντίθετο: να βάλουν την ελληνική κοινωνία ολόκληρη απέναντί τους, σαν γενεσιουργό αιτία όλων των εξουσιών. Είναι για αυτούς που συνεχίζουν να ζεσταίνονται στις φλόγες του δεκέμβρη, μην δίνοντας ουτε για μια στιγμή δεκάρα στον κίνδυνο να καούν οι ιδιοι και συνεχίζουν μαλιστα να σκιαγραφούν από τα κάτεργα το αδιανόητο.

Και επειδή απαιτούν ειλκρίνεια, κάνουμε δεκτή την απαίτηση τους. Η αλληλλεγύη μας προέρχεται από δύο λόγους: Ο ένας είναι καθαρά εγωιστικός. Τους θέλουμε ζωντανούς κι ελεύθερους, όχι για «να γίνουμε πολλοί» κι άλλες τέτοιες ηλιθιότητες, αλλά για να ανταλλάξουμε απόψεις και δράσεις και για να αντιπαρατεθούμε, ναι, για να αντιπαρατεθούμε μαζί τους για χίλια δυο πράγματα, απλά γιατί δεν υπάρχουν άλλοι στον ελληνικό ορίζοντα. Έτσι η απελευθέρωση τους γίνεται κυρίαρχο ζήτημα για μας.

Ο δεύτερος είναι αυτή η συναισθηματικά φορτισμένη συμπάθεια μας για τη στάση και το λόγο τους. Ξέρουμε, οι λόγοι αυτοί δεν είναι ούτε επαναστατικοί, ούτε κινηματικοί. Δεν μας νοιάζει, δεν μας ενδοιαφέρει όμως, είναι δικοί μας λόγοι, δεν τους δανειστήκαμε από πουθενά κι από κανέναν.

Η ΣΠΦ είναι η παραφωνία στον καταμερισμό εργασίας που καθιερώθηκε από καιρό στην επαναστατική διαδικασία, μια παραφωνία που τα κάνει όλα άνω κάτω. Άνοιξε το κελάρι της ελληνικής κοινωνίας να μπει φως και καθαρός αέρας. Πιο πριν, ήταν γεμάτο πτώματα σε προχωρημένο βαθμό σήψης, αραχνιασμένα λείψανα και  κάτι παράξενες, σκονισμένες έννοιες που είχαν προ πολλού εξαφανιστεί από το ελληνικό λεξιλόγιο. Τρομάξανε οι ιθύνοντες και προσπαθούν τώρα απεγνωσμένα να ξανακλείσουν το κελάρι στοιβάζοντας αυτούς τους διαρρήκτες της ιστορίας στα μπουντρούμια τους για να τους αποτελειώσουν. Και το παράδειγμα τους ακολούθησαν άλλοι ανά τον κόσμο, και σπάνε κι αυτοί τα αμπαρωμένα κελάρια τους, τα γεμάτα αποσυντεθειμένα πτώματα, τους έχει πιάσει μια υπέροχη τρέλα που κινδυνεύει να γίνει μεταδοτική.

Πιο πριν, όμως, ας πούμε δύο λόγια επί τη ευκαιρία για το Δεκέμβρη του 2008, όχι για να βερμπαλίσουμε ούτε για να θυμηθούμε απλώς, αλλά για να δώσουμε περιεχόμενο στο τι σημαίνει αλληλεγγύη για εμάς στον αγώνα που γίνεται σήμερα μέσα από τις ελληνικές φυλακές. Η αλληλεγγύη στους φυλακισμένους αγωνιστές και τις φυλακισμένες αγωνίστριες, εξάλλου, δεν μπορεί παρά εν μέρει να είναι η συνέχιση και η διάδοση του λόγου των κρατουμένων και, βέβαια, η στήριξη των λόγων για τους οποίους φυλακίστηκαν.

Δεκέμβρης 2008

Όταν ήταν οι μέρες του Δεκέμβρη του 2008, εξάλλου, δεν θελήσαμε να συμβάλουμε στην παρεπόμενη φλυαρία που τον ακολούθησε, γιατί ούτε θέλαμε να διαπραγματευτούμε με τις ηλίθιες ελπίδες κάποιων που περίμεναν τα ‘σοβαρά κινήματα’ να έρθουν, ούτε θέλαμε από την άλλη να διαπραγματευτούμε και τις κραυγές ανησυχίας κάποιων άλλων που προβληματίζονταν μήπως και το κίνημα έχασε τη συμπάθεια των μικροαστών. Και δεν θελήσαμε γιατί – το λέμε ρητά – μας καθόταν καλά και σκέτη η φωτιά. Εκείνες τις ζεστές νύχτες, λοιπόν, όποιο πρόβλημα όρασης κι αν είχε κανείς/καμιά, δεν μπορούσε παρά να αναγνωρίσει (και να φοβηθεί ίσως) την άγρια ομορφιά της καθαρής άρνησης που εξαπέλυαν οι αισχρές μειοψηφίες αυτής της άθλιας κοινωνίας που ακούει στο όνομα ελλάδα. Αυτό ήταν που γιορτάζαμε, λοιπόν, δίχως να θέλουμε να πούμε και πολλά παραπάνω. Τώρα, αναγκαζόμαστε να πούμε κάποιες σκέψεις γιατί οι λογαριασμοί με τη μνήμη και την πρακτική του Δεκέμβρη, με αφορμή αυτή την απεργία πείνας, πρέπει να ξανανοίξουν.

Ας εξηγήσουμε ακόμα λίγο δύο σημεία. Πρώτον, ως άνθρωποι που μέσα από τις δικές μας διαδρομές στη ζωή έχουμε κηρύξει λυσσαλεό πόλεμο με αυτούς και τις ιδεολογίες που μας κάνουν τη ζωή δύσκολη (λίγος ή πολύς πατριωτισμός, εθνικισμός, ρατσισμός, αντισημιτισμός κτλ), ήμασταν και είμαστε πάντα καχύποπτοι στο αν και πως ένα κίνημα αγκαλιάζει ή αρνείται τις πινελιές εθνικίλας που ζέχνει κάθε σχεδόν κίνημα στην ελλάδα. Ο Δεκέμβρης του 2008 και η πλειοψηφία των εξεχόντων συμμετόχοντων, λοιπόν, ούτε από εθνικίλα χαρακτηρίζονταν αλλά ούτε και από ρατσισμό. Για αυτό τον θαυμάσαμε καταρχήν! Μάλιστα, υπήρξαν και συγκεκριμένες και ρητές αρνήσεις όλων αυτών των τόσο αναγκαίων χαρακτηριστικών της ελληνικής κοινωνίας μέσα στις νύχτες του Δεκέμβρη. Η σχετική έλλειψη διάκρισης των χτυπημάτων φανέρωνε την ολομέτωπη επίθεση στο πλειοψηφικό κοινωνικό σώμα και τα υποκείμενα που το στελεχώνουν.

Δεύτερο, η πολυμορφία των αγωνιζόμενων του Δεκέμβρη και η ριζικά νέα μορφή εμφάνισης τους, μας αποκάλυψε μία πραγματικότητα για την οποία ούτε εμείς βέβαια ήμασταν έτοιμοι. Στον αφρό αυτού του κύματος δημιουργίας, καταστρεπτικής δημιουργίας, ξεβράζονταν δεκάδες παρέες πιτσιρικάδων λυσσασμένων με το όλο κοινωνικο-πολιτικό σύστημα. Τους έβλεπες την Κυριακή της 7ης Δεκέμβρη στην λεωφ. Αλεξάνδρας να προελαύνουν δίχως μάσκες μέσα από τους τόνους δακρυγόνων, τους έβλεπες στην οδό Εγνατίας να κυνηγάνε μετά από κοπάνα από το σχολείο Ζητάδες και, βέβαια, μύριζες την κάπνα από τις πύρινες προσπάθειες τους παντού. Ήταν αυτή η ζωντάνια που δεν περίμενες να έρθει ποτέ από το ελληνικό νεκροταφείο. Και μια ζωντάνια – εδώ είναι το ριζικά νέο της μορφής – που δεν είχε αιτήματα. Ούτε πολιτικαντισμοί, ούτε τακτικές, ούτε άλλες συμβιβαστικές μπούρδες με τον κοινωνικό κορμό. Κάτι πρωτογενές ήταν εκεί.

Όσο μπορείς να τα περιγράψεις, τα παραπάνω χαρακτηριστικά της εξέγερσης του 2008 – η έλλειψη/άρνηση εθνικών προσήμων στην εξέγερση κι ένας διάχυτος αντικοινωνισμός, που αφενός δεν διαπραγματευόταν με την εξουσία, αφετέρου δεν γούσταρε να φορέσει ταμπέλες και αιτήματα – στάθηκαν για εμάς σημαντικότατα. Και πιστεύουμε σημαντικότατα στάθηκαν και για ‘τους απέναντι’. Για την  πλειοψηφική ελληνική κοινωνία για την οποία ο Δεκέμβρης αναδείχτηκε ως εφιάλτης. Για τους φασίστες που ωρύονταν και πανικόβλητοι έτρεχαν να ανασυνταχθούν. Για το κράτος που έστω και για λίγο, έστω και σύντομα, εξεπλάγη και αναγκάστηκε σε κινήσεις αναδίπλωσης και κορύφωσης της καταστολής.

Αυτή η καταστολή, προφανώς, δεν ήταν δυνατόν να μην αγγίξει ένα από τα πιο δυναμικά κομμάτια της άγριας νεολαίας του Δεκέμβρη, αυτό που συνελήφθη κατηγορούμενο για τη συμμετοχή του στη Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς. Η συγκεκριμένη οργάνωση είναι προφανές – και μέσα από τα περισσότερα κείμενα της – ότι διατήρησε μέσα της ζεστό αυτό το πνεύμα του Δεκέμβρη, έστω κι αν υπήρχε πιο πριν. Κι αυτή ήταν η μόνη που το περιέγραψε και ταυτίστηκε μαζί του.

«Ένα φαινόμενο που ξεκίνησε πριν απο 2-3 χρόνια και κορυφώθηκε πέρσι στα γεγονότα του Δεκέμβρη. Ένας κόσμος ανένταχτος, αρκετά νεαρός σε ηλικία (μερικοί μαθητές ακόμα), που δεν έχει κανένα επίσημο πολιτικό πρόταγμα, ασεβής και εξαιρετικά βίαιος γιατί ένιωσε την βία της υποκρισίας και της μοναξιάς, ένας κόσμος χωρίς την κουλτούρα των \”επαναστατικών\” διαδικασίων και των φλυαριών, γιατι τα ήθελε όλα εδώ και τώρα, με το \”no future\” στο στόμα και την περιφρόνηση στο βλέμμα απέναντι σε κάθε είδους αξιώματα, ένας κόσμος με τις αρκετές αντιφάσεις του, που όμως τις έκανε κάτι…τις έκανε μολότωφ σε πορεία…ασύντακτο κείμενο σε μοίρασμα στο δρόμο…εμπρησμό μέσα στην νύχτα…»

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς – Αντάρτικη Ομάδα Τερροριστών,
Αθήνα 16 Νοεμβρίου 2009


«Βάρκιζα τέλος. Εμφύλιος τώρα!»

Ξεπηδώντας από αυτό το περιβάλλον, η Συνωμοσία αποτελεί, κατά τη γνώμη μας, την πρώτη ομάδα αντάρτικου πόλης στην ελλάδα που – αντίστοιχα – δεν είχε αιτήματα ενώ, παράλληλα, είναι το πρώτο αντάρτικο πόλης που είναι απόλυτο, με την έννοια ότι δεν συναινεί σε πολιτικαντισμούς, καθώς και βλέπει σαν αιτία γέννησης/αναπαραγωγής των εξουσιαστικών σχέσεων την ίδια την κοινωνία αλλά και το υποκείμενο, στο οποίο δίνει πρωταρχική σημασία. Με αυτή την έννοια, η Συνωμοσία γύρισε την πλάτη σε λαϊκισμούς και γλυψίματα του υποκειμένου ‘λαός’, όπως αυτά εφαρμόζονταν στο λόγο και στην πράξη του συντριπτικά πλειοψηφικού μέρους της ελληνικής αριστεράς αλλά και της ελληνικής αναρχίας. Το ότι ο αγώνας αυτός δόθηκε πέραν των καθιερωμένων ορίων της κλασικής πολιτικής στην ελλάδα αντανακλάται και στην ανάλυση της, η οποία, παρόλο που είναι πολύμορφη και ετερόκλητη στα διάφορα σημεία, απορρίπτει σχήματα ταξικής ανάλυσης και δίνει στην προσωπική συνείδηση τη θέση που της αξίζει και, σημειωτέον, τη θέση που έχουν «ξεχάσει» να της αποδώσουν εδώ και χρόνια άλλες ριζοσπαστικές ομάδες. Κι αυτό γιατί προφανώς οι άνθρωποι αυτοί γνώριζαν πως όταν λέμε ‘κοινωνία’ δεν εννοούμε ένα αφηρημένο σύνολο ανθρώπων αλλά μια διαστρωμάτωση υποκειμενικοτήτων και ομάδων οι οποίες έχουν ενεργό ρόλο στη ζωή – είτε αυτές είναι εύκολα και βολικά παραδεκτές, π.χ. σεκιουριτάδες, δεσμοφύλακες, μπάτσοι, δικαστές κτλ είτε όχι, π.χ. απλοί και καθημερινοί ρατσιστές, ρουφιάνοι κτλ.

«Η αντίληψή μου βρίσκεται πολύ μακριά από την απολιθωμένη αντίληψη που προσωποποιεί στο κράτος και στο κεφάλαιο το μόνο εχθρό και εμφανίζει την κοινωνία ως την ωραία κοιμωμένη του παραμυθιού, που βρίσκεται στην αιώνια ύπνωση και κάποια μέρα θα ξυπνήσει και θα ρίξει τα αφεντικά απ΄ το θρόνο τους. Τοποθετώ την κοινωνία εκεί που πραγματικά της αξίζει. Απέναντί μας

Γιώργος Πολύδωρος
Φυλακισμένο μέλος Ε.Ο. Σ.Π.Φ. /FAI /IRF
μπουρδελο-φυλακή Αλικαρνασσού
11 Δεκέμβρη 2011

Αυτές οι σκέψεις μας φέρνουν όσο πιο κοντά γίνεται στην απόπειρα διαπραγμάτευσης και επαναφοράς ενός εμφυλιοπολεμικού κλίματος. Από το Δεκέμβρη του 2008 στον Δεκέμβρη του 1944. Κι από κει, πίσω στη Συνωμοσία και το σύνθημα «Βάρκιζα τέλος. Εμφύλιος τώρα!», αναδιατυπωμένο, που γραφόταν κατά κόρον το Δεκέμβρη στην Αθήνα, που επιχειρούσε να οξύνει και να μας ξαναρίξει όλες και όλους μας σε εκείνο το κλίμα που νιώθαμε το Δεκέμβρη, στην πρώτη εκείνη εβδομάδα που η κοινωνία έμοιαζε χωρισμένη στα δύο, λιγότεροι από τους μισούς υπέρ μας, και η πλειοψηφία εχθρική, οι περισσότεροι σιωπηλά και κάμποσοι, μεταξύ και των μπάτσων, ενεργά εχθρικοί.

«Γιατί, οσο κι αν διαφωνούμε, με την ιδεολογία και τα οράματα \”του λαικου ξεσηκωμου\” ,των προηγούμενων γενιών , σεβόμαστε αυτους που μάτωσαν για τις ιδεές τους ή πέθαναν με το \’οπλο στο χέρι, περήφανοι, χωρίς κανένα αντάλλαγμα».

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς – Αντάρτικη Ομάδα Τερροριστών,
Αθήνα 16 Νοεμβρίου 2009

Τι λένε εδώ δηλαδή οι «Πυρήνες»; Ζούμε μια επανοικειοποίηση του μετεμφυλιακού λόγου; Ή απλώς παρακολουθήσαμε τα έργα και τις ημέρες κάποιων κολλημένων που δεν πήραν απόφαση ότι τελείωσε ο ‘Δεκέμβρης’;

Όπως και να το βλέπει κανείς/καμιά, σε έναν κόσμο που ούτως ή άλλως σφύζουν τα προσωπικά/ πολιτικά αδιέξοδα και δεν υπάρχουν έτοιμες λύσεις, είπαμε εξαρχής να μην προσπεράσουμε, ανεξαρτήτως αποτελεσματικότητας, την απόφαση 20χρονων συντρόφων/ παιδιών/ υποκειμενικοτήτων κοκ (όπου εστιάζει ο καθένας) να πάρουν γκάνια, γκάζια, γιαταγάνια και να αντιμετωπίζουν ποινές φυλάκισης που θα τους γεράσουν μέσα σε φυλακές την ίδια στιγμή που 20χρονοι νεολαίοι δίνουν τα μαθήματα τους στα πανεπιστήμια τους σα να μη συμβαίνει τίποτα κι ενώ ετοιμάζονται τα πρώτα στρατόπεδα φυλάκισης 30,000 μεταναστών στην κατά τα άλλα φιλήσυχη και φιλότιμη ελληνική κοινωνία.

Και μάλιστα κανείς δεν μπορεί να προσπεράσει τις πράξεις και το λόγο τους, όταν η μία διαφορά με τον εμφύλιο του ‘44 είναι ότι τότε αναγκάστηκε ένα μέρος του πλυθησμού να έρθει σε αντιπαράθεση με τον εθνικό κορμό και την πλειοψηφία της κοινωνίας. Σήμερα, η αντίθεση με την κοινωνική πλειοψηφία και η επιλογή για κονσερβοκούτια γίνεται συνειδητή στάση ζωής. Αυτή είναι η καινοτομία ή το αδιανόητο, το παράδοξο που αναφέραμε προηγουμένως.

Και κάτι ακόμα πρέπει να συμπεράνουμε και σε κάτι ακόμα να καταλήξουμε: άλλον έναν λόγο για αλληλεγγύη. Μέσα από όλα αυτά, τις αναφορές στο παρελθόν και το πως η ΣΠΦ συνεχίζει το νήμα από εκεί που το πιάνει, πρέπει να συμπεράνουμε ότι οι δράσεις της οργάνωσης – σε αντίθεση και πάλι με την πλειοψηφία της ελληνικής αριστεράς – δεν είναι μελαγχολικές, δεν κοιτούν πίσω, δεν ενσωματώνουν την ήττα και άρα δε συναινούν ντε και καλά σε κάποια εθνική σύμπνοια.

«Αυτος ειναι ο ειλικρινης μηδενισμος, που εχει το βλεμμα και την καρδια στο εδω και τωρα. Αυτο ειναι που τρομαζει καμια φορα τους ηγετες κι οχι τόσο τα οπλα και τα εκρηκτικα. Αυτο και η λιτη ειλικρινεια των προθεσεων μας.»

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς – Αντάρτικη Ομάδα Τερροριστών,
Αθήνα 16 Νοεμβρίου 2009

Απεργία πείνας

Αυτά τα παιδιά του Δεκέμβρη τα κατέχουν δύο θανατηφόρα χαρακτηριστικά. Είναι απόλυτοι και συνεπείς. Με την απεργία πείνας αποφάσισαν να μείνουν νέοι. Έτσι κι αλλιώς. Η πραγματοποίηση αυτής της απόφασης τους είναι στο χέρι τους, έχει πια ξεφύγει από τον έλεγχο των δημίων τους. Όχι όμως κι οι συνέπειες της. Μια εξέλιξη που θα οδηγήσει στη βιολογική τους εξόντωση θα ήταν μια δολοφονία που καταλογίζεται πλήρως, μονομερώς και δίχως ελαφρυντικά στοιχεία στους δήμιους τους και στην κοινωνία που τους στηρίζει, παθητικά ή ενεργητικά. Στον πόλεμο αυτό δεν υπάρχουν ούτε παράπλευρες απώλειες ούτε άσχετοι θεατές, ο καθένας έχει αναλάβει έναν ρόλο και κρίνεται από αυτό. Και μόνο από αυτό.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η σελίδα που άνοιξαν σ’ αυτή την ατελείωτη ιστορία του «γουρούνι ή άνθρωπος» είναι αδύνατον πια να κλείσει. Και καταντά τουλάχιστον γελοίο, να έρχονται τώρα κάποια ανθρωπάκια λοιπόν, με τη μορφή του εισαγγελέα, του δικαστή, του διώκτη και γενικά του χωροφύλακα και του ρουφιάνου να σταματήσουν την ιστορία. Τουλάχιστον λίγη σοβαρότητα δεν θα έβλαπτε. Όσο για την απόλυτη σιωπή των ΜΜΕ για την ΣΠΦ και την απεργία πείνας, αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από την απόφαση τους να πάρουν στην συγκεκριμένη περίπτωση τη στάση των γυπών. Περιτριγυρίζουν πετώντας πάνω από το θύμα τους περιμένοντας στοχευμένα και υπομονετικά να αφήσει την τελευταία του πνοή για να το κατασπαράξουν, όπως έκαναν τόσο πολλές φορές στο παρελθόν.

Και τώρα, δυστυχώς, βρίσκονται στα χέρια αυτών με τη λίγη σοβαρότητα αλλά και με τη μονότονη αυτοαπασχόληση:

«Κατά τη μεταφορά δεν έλειψαν τα ρατσιστικά σχόλια και οι βρισιές απέναντι μου ενώ σε διάφορα χρονικά διαστήματα τραβούσαν αναμνηστικές φωτογραφίες. Το καλωσόρισμα μου στη ΓΑΔΑ ήταν μια κλοτσοπατινάδα από αρκετούς μπάτσους, για πολλή ώρα, αφού δεν αποκάλυπτα την ταυτότητά μου. Αφού τελικά με ξεκουκούλωσαν και ανακάλυψαν ποιος είμαι, με ανάγκασαν να κοιτάζω έναν τοίχο και μια στο τόσο συνέχιζαν το ξύλο, για να μου θυμίζουν που βρίσκομαι. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα άκουγα το βασανισμό των συντρόφων μου από τα δίπλα δωμάτια… Μόλις τελείωσαν, με ξαναέβαλαν να κάτσω αντικριστά σε έναν τοίχο όπου και εκεί δεν έλειψαν τα ρατσιστικά σχόλια. Μου έβαζαν να ακούω εμβατήρια και τον εθνικό ύμνο, τονίζοντάς μου πως αν έλεγα “γαμώ την Αλβανία” όλα θα τελείωναν.»

από επιστολή του Νταμιάνο Μπολάνο, 20 Μαΐου, φυλακές Δομοκού 2011

Λοιπόν, για να μην πολυλογούμε. Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να απαιτήσουμε να ικανοποιηθούν τα αιτήματα των απεργών πείνας, του Χ. Χατζημιχελάκη, του Ντ. Μπολάνο και του Γ. Πολύδωρου που ξεκίνησαν την απεργία πείνας τους από 17/04/2012 απαιτώντας την οριστική μεταγωγή δύο συντρόφων τους από τη φυλακή του Δομοκού στη φυλακή του Κορυδαλλού αλλά και των Γ. Τσάκαλου, Π. Αργυρού και Χ. Τσάκαλου που έχουν ξεκινήσει την δική τους απεργία πείνας από 08/04/2012.

Αν και είμαστε πεπεισμένοι ότι αυτοί οι σύντροφοι είναι αδύνατον να ζήσουνε φυλακισμένοι. Είναι οι άλμπατρος του ελληνικού βιότοπου που πεθαίνουν ακαριαία όταν κλείνονται στο κλουβί.

Κι επειδή ακριβώς η συνέπεια τους είναι θανατηφόρα, είμαστε ενάντια σε μια τέτοια εξέλιξη. Αυτή πρέπει να αποτραπεί. Ναι, για τους προαναφερθέντες εγωιστικούς και συναισθηματικούς λόγους.


Το ζήτημα δεν είναι αν, αλλά το πως πεθαίνει κανείς
και προπάντων το πως έζησε!


– Δύναμη και λευτεριά στους απεργούς πείνας
της Συνωμοσίας των Πυρήνων της Φωτιας!

Συντρόφισσες/σύντροφοι εκτός του εθνικού-κοινωνικού βούρκου, 24.04.2012.


css.php