Posts Tagged ‘Ανάλυση’

Χιλή: Ο αιχμάλωτος σύντροφος Χοσέ Μιγκέλ Σάντσες Χιμένες σε απεργία πείνας από τις 27 Νοέμβρη 2013

Saturday, November 30th, 2013

Όπως ενημερώνουν τόσο η Συλλογικότητα Ενάντια στις Φυλακές Vuelo de Justicia, όσο και τα συντρόφια της σελίδας Refractario, η εμετική χιλιανή δεσμοφυλακή συνεχίζει να παίζει με τη ζωή του ανυπότακτου μαχητή Χοσέ Μιγκέλ Σάντσες Χιμένες, έγκλειστου εδώ και σχεδόν μία εικοσαετία. Τα τελευταία νέα σχετικά με την κατάσταση του συντρόφου είναι ότι τον μετήγαγαν από τη φυλακή Κολίνα ΙΙ στον πιο γαμημένο τομέα της φυλακής «πρώην Πενιτενσιάρια», στο Νότιο Σαντιάγο. Αυτό σημαίνει ότι οι σωφρονιστικές αρχές θέτουν σε άμεσο κίνδυνο την ίδια την επιβίωση του Χοσέ Μιγκέλ, δεδομένου ότι στον εν λόγω τομέα αφθονούν οι κρατούμενοι λακέδες που συνεργάζονται με τους ανθρωποφύλακες, και δεν λείπουν χέρια για το βρόμικο έργο της εκτέλεσης εξεγερμένων και αξιοπρεπών κρατουμένων όταν πέσει η εντολή από την υπηρεσία των φυλακών. Ως απάντηση σ’ αυτή την εξέλιξη, ο Χοσέ Μιγκέλ ξεκίνησε απεργία πείνας από τις 27 Νοέμβρη. Ακολουθεί η ανακοίνωση του συντρόφου, ο οποίος βρίσκεται γι’ άλλη μια φορά επί ποδός πολέμου. Ενώνουμε τις φωνές μας με τη δικιά του, ζητώντας την ευρύτερη δυνατή διάχυση του καλέσματός του σε άμεσες δράσεις αλληλεγγύης.

Προς τους μαχητές και τις μαχήτριες του απελευθερωτικού αγώνα.

Εγώ, ο Χοσέ Μιγκέλ Σάντσες Χιμένες, όμηρος του καπιταλιστικού κράτους εδώ και 19 χρόνια και 9 μήνες, σας επικοινωνώ τα παρακάτω:

Από σήμερα, 27 Νοέμβρη 2013, ξεκινάω απεργία πείνας επ’ αόριστον για να καταγγείλω, πρώτον, ότι στην αίτηση που είχα καταθέσει στις αρχές Νοέμβρη για τη μεταγωγή μου από τη φυλακή Κολίνα ΙΙ είτε στη Φυλακή Υψηλής Ασφαλείας (CAS) του Σαντιάγο είτε σε κάποια από τις πτέρυγες της φυλακής Εξ-Πενιτενσιάρια, οι σωφρονιστικές αρχές απάντησαν χτες με την απροειδοποίητη μεταγωγή μου στην Εξ-Πενιτενσιάρια στο Νότιο Σαντιάγο, ανακοινώνοντάς μου στη συνέχεια, μέσω του γραφείου διαλογής των κρατουμένων, πως υπήρχαν δύο εναλλακτικές: η γαλέρα 12 ή ο θάλαμος 6. Και στις δυο περιπτώσεις πρόκειται για καθεστώς απομόνωσης, όπου και αρνήθηκα να μεταχθώ εφόσον δεν ήταν οι πτέρυγες για τις οποίες είχα υποβάλει αίτηση.

Καταγγέλλω προς τα κοντινά μου συντρόφια ότι η υπηρεσία, κατά το γνωστό σιχαμένο παιχνίδι της, επιδιώκει να με στείλει σ’ έναν απ’ αυτούς τους δυο τομείς διότι εκεί πέρα η δεσμοφυλακή χειρίζεται κατά βούληση την πλειονότητα των κρατουμένων, κι άρα διατρέχω τον κίνδυνο να μαχαιρωθώ κατ’ εντολή των ανθρωποφυλάκων, πράγμα πολύ σύνηθες για όσους θεωρούνται εχθροί αυτού του σάπιου θεσμού.

Δεν υπάρχει περίπτωση καμία να επιτρέψω να με καθαρίσει κάποιος άγνωστος τύπος στην εντεταλμένη υπηρεσία των δεσμοφυλάκων, κι αν επιχειρήσουν κάτι τέτοιο θα τα βρούνε σκούρα. Αν χρειαστεί λοιπόν, θα προχωρήσω και σε απεργία δίψας (αρνούμενος να καταναλώσω και υγρά πέρα από τρόφιμα).

Αυτό είναι ένα μέτρο που λαμβάνω απέναντι στην πολιτική μου δίωξη τόσο για το παρελθόν μου ως πολιτικού κρατουμένου του FPMR, όσο και για την παρούσα στράτευσή μου ως αντεξουσιαστή αναρχικού. Δεν πρόκειται να σταματήσω την απεργία πείνας μέχρι να μεταχθώ σε κάποια από τις πτέρυγες για τις οποίες έχω αιτηθεί ή ώσπου να με πάνε πίσω στη φυλακή Κολίνα ΙΙ.

Ενάντια στη φυλακή και στην απομόνωση!
Ούτε λεπτό υποταγής! Μια ζωή στη μάχη!

Χοσέ Μιγκέλ Σάντσες Χιμένες
Ανατρεπτικός κρατούμενος
Εξ-Πενιτενσιάρια, Νοέμβρης 2013

Τελευταία ενημέρωση από τη Συλλογικότητα Ενάντια στις Φυλακές Vuelo de Justicia:

Τελικά ο σύντροφος μεταφέρθηκε στο θάλαμο 9 της πρώην Πενιτενσιάρια. Αν και πρόκειται για άλλον τομέα απ’ αυτούς που αναφέρει στο γράμμα του, στον οποίο βρίσκονται οι 40άρηδες κρατούμενοι, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός ότι σε αυτό το κέντρο εξόντωσης οι εν λόγω θάλαμοι, αποκαλούμενοι «calles/δρόμοι», δεν υπήρξανε ποτέ ούτε και πρόκειται να υπάρξουν τόποι αξιοπρεπούς αντίστασης στον εγκλεισμό. Ως εκ τούτου, η απεργία πείνας του Χοσέ Μιγκέλ συνεχίζεται κανονικότατα, ώσπου να μεταχθεί σε κάποια από τις πτέρυγες τις οποίες έχει ζητήσει εγγράφως ή ωσότου πια επιστρέψει στη φυλακή Κολίνα ΙΙ.

Υπενθυμίζουμε ότι απομένουν μονάχα μερικοί μήνες για τη συμπλήρωση της 20ετούς καταδίκης του συντρόφου, κι ότι πριν μια βδομάδα βρέθηκε πάλι στο στόχαστρο της δεσμοφυλακής, η οποία υπέβαλε εναντίον του καταγγελία στην εισαγγελία για άμεσες απειλές εναντίον προσωπικού της Κολίνα ΙΙ.

Διάχυση, αγκιτάτσια, συντροφικότητα για τον Χοσέ Μιγκέλ!
Μέχρι τη λευτεριά του!

Πηγή

Δήλωση των αναρχικών Φοίβου Χαρίση και Αργύρη Ντάλιου, στο δικαστήριο για την υπόθεση του Βελβενδού

Saturday, November 30th, 2013

Στη μέση αυτής της δικαστικής αίθουσας λοιπόν.

Περικυκλωμένοι απ\’ τα γουρούνια της αστυνομίας, ενώπιων των δικαστών των ζωών μας.

Αιχμάλωτοι στους νόμους του δικού σας συστήματος.

Παζάρια με αριθμούς πάνω στη λαβωμένη μας ελευθερία.

Και λέξεις καλά γρασαρισμένες για να κάνουν όσο πιο φανερή γίνεται :

ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΤΩΝ ΚΟΣΜΩΝ ΜΑΣ

<< Κάθε λέξη που γράφεις είναι συνένοχη με το νοηματικό περιεχόμενο του κειμένου σου. Δεν υπάρχουν ελεύθερες λέξεις>> ( Τ. Σινόπουλος)

 Καλύτερα. Οι λέξεις είναι συνένοχες με τα στόματα που τις εκφράζουν. Κουβαλάνε τις αντιλήψεις μας, κρύβουν νοήματα, δηλώνουν προθέσεις. Είναι αυτές οι λέξεις που ξέμειναν για να καθρεφτίζουν την οργή μας και να ξεκλειδώνουν τις πόρτες των κελιών μας. Ανάπηρες μεν αφού εδώ και μισό χρόνο περίπου έχουν στήσει στο ραντεβού το κυνήγι της ελευθερίας στο Δρόμο μα όντας αποφασισμένες να αναμετρηθούν στα ίσα με τους εχθρικούς σας λόγους, με τις φλυαρίες του εγκλεισμού και τις υποταγμένες κραυγές του κόσμου της φυλακής.

 Για να ξεκινήσουμε λοιπόν. Συνηθίζετε να μιλάτε για \”αθώους\” και \”ενόχους\”. Όχι μόνο να μιλάτε, αλλά να ξεδιαλέγεται ανθρώπους για μέσα ή έξω απ\’ τα κάγκελα βάση της \”αθωότητας\” ή της \”ενοχής\” τους. Επικαλείστε όρους όπως η \”δικαιοσύνη\” και η \”αδικία\”. Ή άλλες όπως η \”νομιμότητα\” και η \”παρανομία\”.

Δε θα επιχειρήσουμε να σας πείσουμε ανοίγοντας διάλογο. Μιλάμε διαφορετικές γλώσσες, κάνουμε διαφορετικές επιλογές. Η υποκρισία σας ξεχειλίζει, η δειλία σας είναι ολοφάνερη. Και η εκδίκηση που θα σας πνίξει ήταν, είναι και θα είναι ντυμένη με όλη τη λύσσα του κόσμου, τη λύσσα όλων των ανθρώπων που κάποτε- σε αίθουσες σα κι αυτήν εδώ- εξορίσατε στη χώρα του ποτέ, εκεί όπου ούτε στους χειρότερους εφιάλτες σας δε θα μπορούσατε να ζήσετε.

 Μη κάνετε τον κόπο. Οι γραμμές των συνταγματικών σας βιβλίων, των νομοθεσιών και των άρθρων που έχετε μπροστά σας δε μπορούν να χωρέσουν τα δικά μας όνειρα, τις επιθυμίες μας, τα οπλισμένα μας συναισθήματα.

 Δε θα συζητήσουμε εδώ μέσα για τις \”αθώες\” ιδέες μας και τις \”αγνές\” ιδεολογίες μας. Οι ιδέες και οι ιδεολογίες κοιμούνται στα παραμύθια. Και το παραμύθι του κόσμου σας στάζει αίμα, υψώνει κάγκελα, διακόπτεται από βασανιστήρια και περισσεύει σε υποκρισία. Το παραμύθι του κόσμου σας κρύβει πίσω απ\’ τις φανταχτερές του εικόνες και τις στολισμένες λέξεις του ίδιο το ΘΑΝΑΤΟ.

 Οποιαδήποτε κίνηση ξεγλιστρά απ\’ την ιερή δαγκάνα των νόμων σας πρέπει να κυνηγηθεί, να εντοπιστεί, να τιμωρηθεί. Για να επιβεβαιωθεί η ουσία της παντοδυναμίας του συστήματός σας. Για να λειτουργήσει αποτρεπτικά για όποιον τυχόν σκέφτεται να πράξει παρόμοια.

Οποιαδήποτε κίνηση παρεκκλίνει απ\’ την ηθική, την κανονικότητα, τα θεσπισμένα πλαίσια υγείας και σεξουαλικότητας ήταν και θα είναι προς διωγμό. Οι σάρκες των άπιστων της ιεράς εξέτασης μυρίζουν ακόμη ενώ οι καιροί αλλάζουν και ο κόσμος σας εξευγενίζεται. Οι εξόριστοι λεπροί στις μέρες μας θεραπεύονται, η επιστήμη της ιατρικής προοδεύει, οι \”τρελοί\” δεν είναι το θέαμα για τις κυριακάτικες βόλτες των αστών αλλά \”γιατρεύονται\” στα ψυχιατρεία. Τα παραδείγματα πολλά. Κάποια επιμένουν να διατηρούν την ωμότητα και τη σκληρότητα ξεχασμένων αλλοτινών καιρών. Και κάποια φορούν τα καλά τους για να ξεγελάσουν.

 Οι λέξεις περί αθωότητας και ενοχής -ας μη γελιόμαστε- δε βγαίνουν μόνο απ\’ τα δικά σας στόματα όταν τελειώνει η εκάστοτε δίκη. Πολύ πριν οι έννοιες αυτές στριφογυρίζουν μέσα στις συνειδήσεις του κάθε πολίτη, στιγματίζουν ανθρώπους ως  \”επικίνδυνους\”, \”μιαρούς\”, \”εκτός κοινωνίας\”. Οι ετυμηγορίες και τα δικαστήρια είναι καθημερινά, συμβαίνουν παντού.

Στα δελτία ειδήσεων όπου δημοσιογράφοι δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα απ\’ τις εξουσίες σας, στις αστυνομικές επιχειρήσεις- εκκαθαρίσεις στα γκέτο της εξαθλίωσης.

Στις αυστηρές ποινές των αφεντικών απ\’ τη Μανωλάδα μέχρι τη Γερανίου πάνω σε μετανάστες και εργαζόμενους, στις θανατικές καταδίκες τόσων και τόσων είτε στα σύνορα και στις θάλασσες είτε μέσα στα ΑΤ και τα κρατητήρια.

Στα καραβοτσακισμένα όνειρα, στη βίαιη περιθωριοποίηση, στους μικρούς και μεγάλους εξευτελισμούς, τις διάχυτες φασιστικές συμπεριφορές, στα δημοκρατικά πογκρόμ. Στο δάχτυλο που δείχνει πάντα εκείνον που ξεχωρίζει…

 Η σκιά του δικαστή κρύβεται πίσω από συμπεριφορές που γεννιούνται δίπλα μας, τα εδώλια των κατηγορουμένων είναι γεμάτα. Τα πρόσωπα ταλαιπωρημένων και βασανισμένων μεταναστών, οι εξεγερμένοι των κολαστηρίων τύπου Αμυγδαλέζας. Οι τηλεοπτικά βιασμένες πόρνες. Οι μικροπαραβατικοί που χτίζετε μέσα στα τσιμέντα. Οι τοξικομανείς που τους προσφέρετε για θεραπεία εξοντωτικές ποινές. Ένας απόκληρος κόσμος για τιμωρία σε φυλακές, ψυχιατρεία, κέντρα \”φιλοξενίας\”, στην απαξίωση και περιφρόνηση κάθε νομοταγούς μυαλού. Ένας κόσμος στη μέση βαφτισμένος ως περιθώριο ενώ γύρω του έχει στηθεί ένας παρανοϊκός χορός αιματοβαμμένης ιστορίας σας.

 Αναρωτιόμαστε το που να αναζητήσουμε τους δικούς σας \”αθώους\”. Ναι, τους δικούς σας αθώους πολίτες, άξιους να κατέχουν μια θέση στα λαδωμένα γρανάζια της μηχανής. Να τους ψάξουμε μήπως στους τίμιους και σκληρά εργαζόμενους υποταγμένους στη σαρκοφάγα ρουτίνα; Σε κείνους τους ρουφιάνους που με αντάλλαγμα μια ευνοϊκότερη μεταχείριση εκπορνεύουν την αξιοπρέπεια τους;  Στις ταυτότητες και τους ρόλους που δωρίζει καθημερινά το κουκλοθέατρο του παραλόγου μιας κοινωνίας σα κι αυτή;

Αντιστρέφουμε τους εσωτερικούς μονολόγους καθενός και καθεμιάς και ειλικρινά προβληματιζόμαστε σχετικά με τις ελαφριές ποινές που απολαμβάνει η αθώα απάθεια.

Η αθωότητα βρωμάει αδιαφορία, ατομισμό, υποταγή, ευνουχισμένη κριτική σκέψη, σιωπή. Έχει να προτείνει μια ζωή μέσα στα σύνορα που εσείς χαράζετε, μια ζωή οριοθετημένη σε συμβάσεις, απαγορεύσεις, προκαθορισμένες επιλογές.

Ζούμε σ\’ έναν κόσμο όπου η εξουσία και τα πλοκάμια της έχει τρυπώσει στη καθημερινή ζωή όλων μας, σε κάθε γωνιά όπου φυτρώνει η ανθρώπινη ύπαρξη.

 Οι σταθερές δομές της όπως η αστυνομία, οι πολιτικοί, το επιχειρηματικό σκυλολόι ή οι τεχνοκράτες της επιστήμης αποτελούν την άμεση προσωποποίηση του εχθρού. Τον εχθρό με ονόματα και διευθύνσεις. Πρόκειται για τη συσσωρευμένη δύναμη εξουσίας πάνω σε συγκεκριμένα πρόσωπα με ξεκάθαρες ευθύνες και σαφείς αντεπαναστατικές θέσεις. Ένα σύμπλεγμα ανθρωποειδών που από τα εκάστοτε πόστα του διοικεί, ελέγχει, καθυποτάσσει, δολοφονεί, πειραματίζεται.

Είναι αλήθεια πως αυτό το σύμπλεγμα ατόμων έχει κάνει τις δικές του επιλογές ζωής και εργασίας που το καθιστούν στην αντίπερα όχθη της νοητής διαχωριστικής γραμμής που εμείς χαράζουμε. Στοχοποίηση χωρίς διάλογο ή κριτική. Επίθεση.

Στο παραπάνω σύνολο ανήκει και η δικιά σας σιχαμένη κάστα.

Ποια παραπάνω αφορμή για να τσακίσεις τους μπάτσους που σκορπούν τη βία στις γειτονιές, στις διαδηλώσεις, που υπερασπίζονται ένοπλα την άγια νομιμότητα;

Ποιον επιπρόσθετο λόγο να αναζητήσουμε για να επιτεθούμε στους φασίστες ή τους πολιτικούς προϊστάμενους του σάπιου συστήματος;

Γιατί να αιτιολογήσουμε τις ληστρικές μας επιδρομές στις τράπεζες που κρατάνε στα χρηματοκιβώτια τους τον κλεμμένο μας χρόνο;

 Παρόλα αυτά δεν υπάρχει μονάχα ο παραπάνω πυρήνας εξουσίας, ο στόχος που οφείλουμε να βρούμε το κατάλληλο μέσο για να του επιτεθούμε. Θα μιλήσουμε για την εξουσία ως διάχυτη κοινωνική σχέση μεταξύ των ανθρώπων. Για κείνα τα αόρατα πλέγματα εξουσίας στην εκμετάλλευση, την υποκρισία, την επιβολή του ισχυρού. Τη καταναλωτική και ανταλλακτική σχέση. Τη σχέση αλλοτρίωσης και θεάματος.

Οι κοινωνικές σχέσεις και οι εξουσίες τους θυμίζουν το ρώσικο παιχνίδι της \” Ματριόσκα\”. Το γνωστό παιχνίδι όπου μέσα από μία ξύλινη συναρμολογούμενη κούκλα- φιγούρα ξεπηδούν και άλλες μικρότερες πανομοιότυπες με την αρχική φιγούρες. Και μπορεί οι κούκλες να διαφέρουν σε μέγεθος αλλά είναι ίδιες σε

χαρακτηριστικά, χρώματα, μορφή. Πάντα με το ίδιο όνειρο για ανέλιξη και το ίδιο χαμόγελο με ξυράφια. Είναι αυτή η μεταφορά που χρησιμοποιούμε για να καταδείξουμε την αναπαραγωγή σχέσεων εξουσίας απ\’ τη κορυφή της κρατικής συγκεντρωτικής εξουσίας στα άπειρα πεδία της κοινωνικής ζωής.

 Περάσαμε απ\’ τα σχολικά μπουντρούμια της πλήξης, της ανίας των σχολικών θρανίων, των χαμένων ωρών μέσα σε τέσσερις τοίχους. Περάσαμε και από τα πανεπιστήμια με τους φοιτητές τους και το μαχητικό τους ρόλο, αυτόν της δήθεν επαναστατημένης νεότητας. Τι ειρωνεία!

Γνωρίσαμε τη πλήξη των απομονώσεων που γεννά ο σύγχρονος κόσμος. Στις φυλακές- διαμερίσματα, στους ασφυκτικούς δρόμους, στα γεμάτα μαγαζιά. Στις οικογένειες, τις σχέσεις φίλων , τις ερωτικές σχέσεις. Εκεί όπου τα πραξικοπήματα της επανάληψης βιάζουν τη ζωντάνια της ύπαρξης, όπου οι αριθμοί ασελγούν στο άγνωστο και στο τυχαίο, όπου η οικονομία αλυσοδένει τα βιώματα. Αφουγκραστήκαμε τους ανήσυχους ύπνους μέσα στη μητρόπολη, αντικρίσαμε τα κενά βλέμματα, ακούσαμε τις προσταγές των αφεντικών και είδαμε τα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς. Όλα τα πρέπει της σύγχρονης ζωής.

 Ο κόσμος μας έχει μια μεγάλη ικανότητα : να συμπαρασύρει στους ρυθμούς του, σ\’ αυτές τις ιλιγγιώδεις ταχύτητες τις φωνές αντίδρασης, τις διαμαρτυρίες εναντίων του, τα διλήμματα που γεννά ο ίδιος. Να θάβει τις αντιφάσεις του. Να εξοστρακίζει τις σφαίρες γι\’ αυτόν. Ορμητικός χείμαρρος υπερπληροφόρησης, τεχνολογικής εξέλιξης, αναισθησίας.

 Για να τελειώνουμε. Είμαστε απ\’ τη πλευρά του αγώνα κόντρα στην εξουσία.

Στην όχθη της διαφορετικότητας.

Στους ορκισμένους εχθρούς της κανονικότητας.

Πλάι στους κυνηγημένους, στους κατατρεγμένους, στους απόκληρους.

Στο κομμάτι του κόσμου της Παρανομίας που δε παζαρεύει την Αξιοπρέπεια του και λυσσασμένα αναζητά την ελευθερία.

 ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΤΟΛΜΑΜΕ ΝΑ ΕΠΙΤΕΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΟΛΑ.

Και τώρα που τελείωσε αυτό το \”μανιφέστο\” ή όπως αλλιώς γουστάρετε εσείς να το βαφτίσετε θέλουμε να αφιερώσουμε κάποιες σκέψεις μας στ\’ αδέρφια μας που τόσο αγαπήσαμε και άλλο τόσο μας λείπουν, που τόσες στιγμές κλέψαμε μαζί και άλλες τόσες θα ξαναζήσουμε σα βρεθούμε:

 Άγνωστο το που βαδίζουμε. Να, κοίτα. Τα μάτια μου κρύβουν ένα τεράστιο πάθος για Ζωή, τα χέρια μου έχουν οπλιστεί.

Αυτοί με όπλισαν. Μου έμαθαν τι είναι μίσος, τι φόβος, πώς να επιτίθεμαι.

Ξέρεις κάτι; Μπορεί τώρα η μοναξιά να είναι φίλος σου, κι η θλίψη κολλητός δικός μου. Ταυτόχρονα όμως γυρνάνε οι μύλοι απ\’ τα όνειρα μας.

Εδώ οι τοίχοι της φυλακής ψηλώνουν μέρα με τη μέρα, κάνουν έναν παγερό κύκλο γύρω μου και με πνίγουν. Οι προβολείς βιάζουν το σκοτάδι της νύχτας που μέσα στη συντροφιά του αλητέψαμε…

Ένα βιβλίο εξάλλου η ζωή μας. Ριψοκίνδυνες βόλτες, επιθετικές διαθέσεις, άνθρωποι που αγαπάμε.

 Παντού συναγερμοί. Κρότοι – πυροβολισμοί – ουρλιαχτά. Κηλίδες από αίμα αφήνουν τα δικά τους αιώνια αποτυπώματα.

Και η φλογερή σου ανάσα μου τρύπησε τα στήθια.

Α, και εκείνες οι ασφάλειες θυμάσαι που χόρευαν σα τρελές; Επόμενο καρέ; Τρέξιμο για να ξεφύγεις απ\’ τα περιπολικά.

Ένα χάος η ζωή μου. Τρένο αναμνήσεων και καταιγιστικών ανυπάκουων μοτίβων.

Από δω κι από κει. Φυγόδικοι από κοινωνικούς συμβιβασμούς, παράνομοι στις νόρμες που νοσούνε τις ζωές μας.

 Άραγε σκέφτηκες ποτέ να εγκαταλείψεις;

Να μου αφήσεις το χέρι και να γυρίσεις πίσω;

 Ένα χαμόγελο αμήχανο μπορεί να ξεφύγει, ένα δάκρυ μπορεί να κάνει λίγο ακόμη υπομονή.

Για το τέλος θα σου ψιθυρίσω πάντως πως τίποτα δε μένει ανεκπλήρωτο και αναπάντητο.

 Ρεσάλτο λοιπόν απ\’ τις τρύπιες επαναλαμβανόμενες καθημερινές συναναστροφές.

Θα ανανεώσουμε προς το παρόν το ραντεβού μας στα δικά μας άστρα, τα ιδιαίτερα, τα απόρθητα…

 ΚΑΙ ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ: Εκεί όπου μας κλέψανε την ελευθερία- ένα πρωινό του Aπρίλη- σε θυμάμαι να απομακρύνεσαι με σκυφτό το κεφάλι. Και εκεί όπου οι χρόνοι της διαφυγής σου μετράνε αντίστροφα είμαι κι εγώ, είμαστε και \’μείς να τσιλιάρουμε το παρελθόν και να αγωνιούμε για την Αλλαγή.

 ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΑ

 

 Φοίβος Χαρίσης

Ντάλιος Αργύρης

Δήλωση στο ειδικό δικαστήριο 29/11/2013

Πηγή

Κοινή δήλωση των αναρχικών αιχμαλώτων Γιάννη Μιχαηλίδη και Νίκου Ρωμανού στο δικαστήριο, για την έναρξη της δίκης του Βελβενδού

Friday, November 29th, 2013

Σήμερα ξεκινάει το θέατρο σκιών που θέλετε να ονομάζεται δικαστήριο.

Είναι κάτι παραπάνω από ξεκάθαρο ότι πρόκειται για ένα δικαστήριο όπου

δικάζονται αναρχικοί επαναστάτες που έχουν αρνηθεί το σύστημα και τις

παροχές του και έχουν περάσει στην επίθεση εναντίων του.

Για αυτό και έχετε κατασκευάσει δεκάδες «ειδικά» πραξικοπήματα για να μας

αντιμετωπίσετε.

Ειδικές αίθουσες δικαστηρίου, ειδικές μεταγωγές, ειδικοί αντιτρομοκρατικοί

νόμοι, ειδική αστυνομική προστασία.

Όλα τα παραπάνω παραδείγματα είναι συγκαλυμμένες παραδοχές που κάνετε

καλυπτόμενοι πίσω από την ευελιξία και τη διγλωσσία που σας παρέχει το

σύστημα. Στην πραγματικότητα είστε τόσο δειλοί που ντύνετε όλη την

παραπάνω παρωδία με τα πιο γελοία επιχειρήματα και αρνείστε να

παραδεχτείτε το προφανές.

Ότι είμαστε σε πόλεμο, είμαστε αντίπαλοι σας και ανάμεσα μας υπάρχει μια

εμπόλεμη διαχωριστική γραμμή. Επανάσταση και Αντεπανάσταση.

Αλίμονο, δεν είμαστε αφελείς για να πιστεύουμε ότι λατρεύετε τον «ειδικό» σας

ρόλο από κάποιο ιερό καθήκον.

Οι ποινές που θα μας καταδικάσετε είναι πολιτικά υπαγορευμένες από τους

πολιτικούς σας προϊσταμένους που πιστά υπηρετείτε για να ανελιχθείτε στην

ιεραρχία της μαφίας σας και να καταλάβετε τα κομβικά αξιώματα που διακαώς

επιθυμείτε.

Κοινώς είστε «ειδικοί» συμφεροντολόγοι της κακιάς ώρας.

Ήρθατε σήμερα εδώ στολισμένοι με όλη τη σοβαροφάνεια και την

επιβλητικότητα που απαιτείτε για τέτοιες «ειδικές» περιστάσεις. Άλλωστε δεν

είναι λίγο να αποδίδεται δικαιοσύνη και να περιφρουρείτε την νομιμότητα. Οι

πολιτικοί σας προϊστάμενοι σίγουρα θα σας ανταμείψουν για αυτό το

κατόρθωμα.

Όσο για εμάς τουλάχιστον θα έχουμε την τύχη να καταδικαστούμε με

επισημότητα.

Γιατί όσον αφορά τους χιλιάδες κρατούμενους και τις οικογένειες τους που

αγωνιούν και κρέμονται από τα χείλη σας, οι καταδίκες τους μάλλον εξαρτώνται

από διαφορετικά κριτήρια.

Εκεί αυτό που παίζει ρόλο για εσάς είναι αν ήταν νόστιμο το μενού της καντίνας, αν είχε κίνηση στο

δρόμο για τη δουλειά σας, αν ευχαριστηθήκατε όπως πρέπει το προηγούμενο

βράδυ.

Ας μην γενικεύουμε όμως, το ξέρουμε ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις.

Ξέρουμε πως όταν βρεθούν εκείνοι που έχουν τα χρήματα και την πρόσβαση

στα κυκλώματά σας, θα εξετάσετε με επιείκεια τις περιπτώσεις τους και οι

πύλες της ελευθερίας θα ανοίξουν. Αυτό είναι το αίσθημα δικαιοσύνης που σας

διακατέχει.

Και κάπως έτσι η δικαιοσύνη αποδόθηκε. Μπορείτε να κοιμηθείτε ήσυχοι

σήμερα. Οι στρατιές των νεκροζόντανων φαντασμάτων που θερίσατε με τις

καταδίκες σας δεν θα σας στοιχειώσουν για απόψε.

Αξιότιμοι κύριοι δικαστές, η δικαιοσύνη σας από όπου και αν την

παρατηρήσεις σέρνει το αποκρουστικό άρωμα του θανάτου.

Είστε νεκροθάφτες που φροντίζεται να αποφασίσετε την ποσότητα της

φορμόλης που θα μας ρίξετε για να μας διατηρήσετε σε μια μόνιμη κατάσταση

εξαίρεσης, να μας κρατάτε ζωντανούς σαν μουσειακά εκθέματα, στις χώρες του

παγωμένου χρόνου, παρών στην επιβίωση, απών από την πραγματική ζωή.

Εμείς δεν κρυβόμαστε πίσω από τα δάχτυλο μας και φροντίζουμε ώστε οι

προθέσεις μας να γίνουν ξεκάθαρες.

Είμαστε αναρχικοί αντάρτες πόλης, εχθροί της οικονομίας, της δημοκρατίας, της

αστυνομίας, του στρατού, της αστικής δικαιοσύνης, των φυλακών, των νόμων,

της τεχνοεπιστήμης. Ενάντια σε ότι υποδουλώνει και καθυποτάσσει την

ελευθερία του ατόμου.

Ναι! Για εμάς οι τράπεζες είναι οι βασικοί πυλώνες της οικονομικής δικτατορίας

και θα αποτελούν παντοτινό στόχο επίθεσης. Είτε απαλλοτριώνοντας τον

πλούτο τους για να ενισχύσουμε τις δομές του αναρχικού αγώνα, είτε

καταστρέφοντας τες σε μια διαδήλωση, είτε ανατινάζοντας τες σε μια

αντάρτικη επίθεση.

Και εσείς μέσα από αυτή την δίκη έχετε ως τελικό στόχο να τις υπερασπιστείτε

τιμωρώντας παραδειγματικά την επιλογή του να οπλιστείς και να στραφείς

εναντίων τους. Με λίγα λόγια είστε η καλύτερη απόδειξη για τον τρόπο που οι

εξουσίες διαχείρισης του υπάρχοντος, διαπλέκονται μεταξύ τους με μοναδικό

σκοπό την διαιώνιση της κυριαρχίας τους.

Όμως τώρα που μιλάμε ευθέως ήρθε η ώρα να πέσουν και οι δικές σας μάσκες.

Έχετε το θράσος να μας καταδικάσετε σαν ληστές.

Όμως εσείς και η φάρα σας είστε οι νόμιμοι ληστές που ρουφάτε χρόνο από τις

μοναδικές ζωές των ανθρώπων στο όνομα μιας υποταγμένης κοινωνίας.

Αν λοιπόν κάποιοι είστε υπόλογοι αυτοί είστε εσείς. Και το σφυροκόπημα των

αναπάντητων ερωτημάτων γυρίζει σαν τσεκούρι πάνω από τα κεφάλια σας.

Πόσες οικογένειες έχετε καταστρέψει με τις καταδίκες σας? Πόση καταπίεση και

πόνο έχετε προκαλέσει μέσα από τους θεσμούς που με τόσο πάθος

προασπίζεται? Για πόσες «αυτοκτονίες» κρατουμένων μέσα στα σωφρονιστικά

σας καταστήματα είστε ηθικοί αυτουργοί? Πόσους ανθρώπους έχετε οδηγήσει

στον αργό θάνατο της φυλακής?

Πόσα χρόνια ανθρώπινης ζωής έχετε ληστέψει στην ζωή σας? 5.000-10.000-

20.000?

Αλήθεια όταν επιστρέφετε στην φαινομενική ασφάλεια του σπιτιού σας

παριστάνοντας τον καλό οικογενειάρχη σκουπίζετε το αίμα στο χαλάκι των ποδιών?

Ας μην μιλήσουμε καλύτερα για τα χρηματικά ποσά που έχουν πάρει οι

βαρόνοι της μαφίας σας με αντάλλαγμα μια ευνοϊκότερη μεταχείριση.

Καλύτερα να διενεργήσετε κάποια «ανεξάρτητη» επιτροπή να εκδώσει τα

πορίσματα της. Εξάλλου όπως παντού έτσι και στον κλάδο σας οι διαφθορά

είναι συνώνυμο της τιμιότητας.

Για αυτούς τους λόγους θεωρούμε περιττό να αναφερθούμε για την αξία που

τοποθετούμε στην ζωή σας.

Όπως και εσείς με την σειρά σας εκμηδενίζεται καθημερινά την αξία τόσο της

ζωής μας όσο και χιλιάδων ανθρώπων έτσι και εμείς πιστεύουμε ότι δεν έχετε

κανένα δικαίωμα να ζείτε.

Να είστε σίγουροι ότι αν βρισκόμασταν σε θέση ισχύος οι καταζητούμενοι θα

ήσασταν εσείς. Και όπου σας εντοπίζαμε θα σας τσακίζαμε ολοκληρωτικά.

Για αυτό μην διστάσετε ούτε λεπτό να μας εκδικηθείτε με τον τρόπο σας για τις

βλασφημίες και τις απειλές μας, να είστε σίγουροι ότι με την πρώτη ευκαιρία θα

πράξουμε και εμείς το ίδιο απέναντι σας.

Οι μάσκες έπεσαν κύριοι δικαστές και εμείς δεν έχουμε σκοπό να τις

ξαναφορέσουμε για να υποκριθούμε απέναντι σας.

Καλή επιτυχία στην νέα σας παράσταση και στον θεατρικό σας θίασο.

Εμείς αποχωρούμε από την δίκη και  σας επιστρέφουμε με όλη μας την

περιφρόνηση το δικαίωμα στην απολογία και τα ελαφρυντικά σας.

Αφού λοιπόν αισθάνεστε την ανάγκη να δικάσετε, δικάστε τις άδειες καρέκλες

μας. Δικάστε τες μόνο καλά με όλο το αίσθημα δικαίου που σας διακατέχει.

Είναι το μόνο που μπορείτε να κάνετε με εμάς.

Γιατί την αναρχία που έχουμε μέσα στα κεφάλια μας δεν θα καταφέρετε να την

δικάσετε ποτέ, όσο τσιμέντο και να ρίξετε για να μας θάψετε, όσες φυλακές και

να χτίσετε για να μας στοιβάξετε, όσα χρόνια και αν μας καταδικάσετε, όσους

αντιτρομοκρατικούς νόμους και αν θεσπίσετε για να είστε πιο αυστηροί στις

θεατρικές σας παραστάσεις.

Η αναρχία μας θα δραπετεύει ξανά και ξανά για να συναντήσει ελεύθερα

πνεύματα, να χτίσει ελεύθερες σχέσεις, να αναζητήσει νέους συνεργούς, να σας

κυνηγήσει και να σας επιτεθεί. Μέχρι να σας διαλύσει. Αυτή είναι η αναρχία

που έχουμε μέσα μας.

Αν είστε ειλικρινής με τους εαυτούς σας αφήστε στην άκρη τους δικονομικούς

θεατρινισμούς και τους υποκριτικούς σας κομπασμούς και καταδικάστε μας

προκαταβολικά.

 

Ούτε βήμα πίσω!

Όλα για την Ελευθερία!

Ζήτω η Αναρχία!

Δήλωση αναρχικού Α.Δ. Μπουρζούκου στην έναρξη της δίκης για την υπόθεση του Βελβενδού

Friday, November 29th, 2013

Ο λόγος που βρίσκομαι εδώ- απέναντί σας- δεν είναι σε καμία περίπτωση για να εκμαιεύσω τη συμπόνια σας, να ζητήσω συγχώρεση ή να διεκδικήσω μία δίκαιη δίκη. Λέξεις και έννοιες όπως δίκαιο και άδικο, το σύστημα που υπηρετείτε έχει φροντίσει να τις εκφυλίσει και να τις απονοηματοδοτήσει πλήρως. Δε δέχομαι κανένα φρουρό της αστικής νομιμότητας , κανένα σκλάβο της εξουσίας να με κρίνει και να με καταδικάσει. Βρίσκομαι, εδώ, σήμερα, σε αυτό το θέατρο συμβολισμών, για να σας υπενθυμίσω ότι πάντοτε θα υπάρχουν άνθρωποι αποφασισμένοι, άνθρωποι του αγώνα που δεν υποτάσσονται στη φαινομενική παντοδυναμία σας. Βρίσκομαι εδώ, ως αναρχικός, πολέμιος και εχθρός σας, για να αντιστρέψω τους όρους της μάχης, για να βγω από τη θέση άμυνας που εσείς θέλετε να είμαι και να περάσω στην επίθεση. Για να τονίσω τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε δύο κόσμους. Σε αυτόν της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και της εξουσίας που εσείς εκπροσωπείτε και σε αυτόν του αγώνα, της αλληλεγγύης, της επανάστασης που κομμάτι του είμαι κι εγώ.

Άλλη μία μάχη στον αιώνιο πόλεμο των επαναστατών ενάντια στην κυριαρχία. Και όπως σε κάθε μάχη, δεν είμαστε μόνοι μας, έχουμε δίπλα μας, νοητά και φυσικά, συντρόφους, αγωνιστές, ανθρώπους που συνθέτουν τον κόσμο του αγώνα. Βρίσκομαι εδώ για εμένα, για όσους συντρόφους έχουν βρεθεί στη θέση μου πριν από εμένα αλλά και για όσους θα βρεθούν στο μέλλον. Προσθέτοντας μια στιγμή αγώνα στη συλλογική μνήμη.

Μπορεί, λοιπόν, για τώρα να βρίσκομαι εγώ εδώ και εσείς να κανονίζετε τα χρόνια που θα μου φορτώσετε, χρόνια που για εσάς δεν είναι παρά άλλο ένα νούμερο που έρχεται να προστεθεί στα χιλιάδες που με ευκολία μοιράζετε- είναι βλέπεις πιο ελαφρύ το “ηθικό” βάρος έτσι και σας προσφέρει έναν ήσυχο ύπνο τα βράδια. Μπορεί, λοιπόν, για τώρα να έχουν μοιραστεί έτσι οι ρόλοι, όμως σίγουρα θα έρθει η στιγμή- αν όχι για εσάς, για αυτούς που θα ακολουθήσουν το βρώμικο έργο σας- που θα γεμίσουμε τα όνειρά σας εφιάλτες. Που οι φωνές χιλιάδων εξεγερμένων θα αντηχούν ταράζοντας τη φαινομενική σας γαλήνη. Και τότε οι ρόλοι δε θα έχουν πλέον καμία σημασία, τότε η εξουσία και η δύναμή σας θα τσαλακωθούν και οι επιλογές σας θα σας βαραίνουν. Ίσως αυτή η μέρα να αργήσει, το πιο πιθανό είναι να μην προλάβω καν να τη ζήσω. Παρόλαυτά, όσο περνάει αέρας από τα πνευμόνια μου και αίμα από τις φλέβες μου δε θα σταματήσω να αγωνίζομαι γι αυτό. Για την επανάσταση, για την ελευθερία.

                                                  ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ

Ιταλία: Ενημέρωση για τη λογοκρισία που δέχεται η αλληλογραφία των συντρόφων Αλφρέντο Κοσπίτο και Νίκολα Γκάι

Thursday, November 28th, 2013

Στις 22 Νοεμβρίου, ο εισαγγελέας Τζιακαλόνε της Γένοβα, που χειρίζεται την υπόθεση, παρέτεινε τη λογοκρισία της αλληλογραφίας των Αλφρέντο και Νίκολα για άλλους 3 μήνες, μετά από αίτημα των διωκτικών αρχών· παράταση στην παράταση, η αλληλογραφία τους λογοκρίνεται ουσιαστικά, από τη μέρα που συνελήφθησαν.

Πρέπει να σημειωθεί πως η λογοκρισία σημαίνει, εκτός από τη δυσάρεστη μπλε σφραγίδα, που λερώνει τα γράμματα φίλων και συντρόφων, τη συστηματική και αυθαίρετη αρπαγή επιστολών, είτε πρόκειται για προσωπικά γράμματα, είτε για φυλλάδια, είτε για τυπωμένα κείμενα, είτε για έντυπο υλικό κλπ. Επομένως, το πρόβλημα δεν είναι τόσο η παρακολούθηση όσων λέγονται και γράφονται κατά τη διάρκεια των επισκεπτηρίων, μια παρακολούθηση, που είναι πάντα παρούσα, άσχετα με το αν δηλώνεται επισήμως, όσο η μη-επικοινωνία, που θέλουν να επιβάλλουν μεταξύ του μέσα και του έξω.

Ως συνήθως, αυτή η τελευταία παράταση είναι ένα παράδειγμα του φόβου, που τρέφει το κράτος για την αλληλεγγύη, που δείχνεται στους συντρόφους. Ακολουθεί ένα απόσπασμα από το κείμενο της εισαγγελικής εντολής, εξέχον παράδειγμα των κατασταλτικών στρατηγικών, πολύ πιο χαρακτηριστικό από αυτά, που γράφονται στα περιθώρια:

«Υπάρχουν ερωτήματα σχετικά με την υπό διερεύνηση υπόθεση που παραμένουν, ακόμα και αν έχει στο ενδιάμεσο επιβληθεί ποινή, μέσω μιας συντομευμένης δικαστικής διαδικασίας· αυτά τα ερωτήματα στοχεύουν στην ταυτοποίηση συνεργών στα αδικήματα που ερευνώνται και είναι απαραίτητο να αποτραπεί η διάπραξη παρόμοιων εγκλημάτων. Βάσει αυτών, πρέπει να σημειωθεί πως κατά τη διάρκεια της δίκης, οι κατηγορούμενοι ανέλαβαν τη ευθύνη και δήλωσαν πως είναι μέλη του πυρήνα Όλγα της FAIIRF, κάτω από την υπογραφή του οποίου, έλαβε χώρα ο τραυματισμός στα πόδια του διευθύνοντος συμβούλου της Ansaldo Nucleare και το γεγονός πως η ανάληψη ευθύνης για την επίθεση, από τους δύο αναρχικούς, συνάντησε τη συναίνεση της πιο ριζοσπαστικής πτέρυγας του κινήματος υποστήριξης της άμεσης δράσης και σε κάθε περίπτωση προκάλεσε συζητήσεις και διαφωνίες. Εξαιτίας της επιλογής τους, οι δύο κρατούμενοι προσπαθούν να γίνουν γνωστοί, τόσο εντός του εγχώριου αναρχικού κινήματος (όπως φαίνεται από την αλληλογραφία τους με τον {…}) όσο και μεταξύ των μελών της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς στην Ελλάδα, μέλος της οποίας είναι η Όλγα Οικονομίδου (η κρατούμενη, στην οποία αφιερώθηκε η επίθεση)· συγκεκριμένα, εντοπίστηκε ένα γράμμα του Κοσπίτο προς τον {…}, το οποίο στην πραγματικότητα απευθύνεται στον αναρχικό πυρήνα των φυλακισμένων στην Ελλάδα και σε άλλους υποστηρικτές (όπως φαίνεται από την αρχή της επιστολής: “Αγαπημένοι/ες αδερφοί και αδερφές της ΣΠΦ”), στο οποίο προτείνεται μια σύγκρουση, που στοχεύει στην ενδυνάμωση ενός νέου αναρχισμού της πράξης, που αποκαλείται “Νέα Αναρχία” και συμπεριλαμβάνει βίαιες μορφές ενέργειας, όπως αυτή για την οποία ανέλαβαν την ευθύνη οι κατηγορούμενοι.

Το μέτρο ελέγχου, που ζητήθηκε από την κατηγορούσα αρχή, είναι επομένως καλά τεκμηριωμένο και δικαιολογημένο και οφείλεται στο αδιαμφισβήτητο ενδιαφέρον, που έχουν οι ερευνητικές αρχές για την αλληλογραφία των κατηγορουμένων, των οποίων η στάση -υπό το φως όσων ήδη έχουν αποκαλυφθεί- μπορεί να προτάσσει ένα ασαφές εγκληματικό σχέδιο, που μοιράζονται οι κατηγορούμενοι μέσω επιστολών και ανταλλαγής πληροφοριών».

Σε αυτό το απόσπασμα, αναφέρονται 3 παραδείγματα δημοσίων αλληλογραφιών: Η μία, με έναν σύντροφο, που βρίσκεται φυλακισμένος για χρόνια, ένα σύντροφο γνωστό, ο οποίος χαίρει μεγάλης εκτίμησης πέρα από σύνορα, τόσο για την τεράστια και συνέχη του μεταφραστική δουλειά, όσο και για την αδάμαστη τάση του για εξέγερση· η άλλη, με έναν συγγενή ενός Έλληνα φυλακισμένου, κάτοχο κατά πάσα πιθανότητα μιας ταχυδρομικής θυρίδας, που χρησιμοποιείται από τους φυλακισμένους για να επικοινωνούν με τον έξω κόσμο (σύμφωνα με τους κανονισμούς του ελληνικού σωφρονιστικού συστήματος, υπάρχει η δυνατότητα επικοινωνίας μέσω e-mail και τηλεφώνου, όχι μόνο με συγγενείς αλλά και με οποιονδήποτε άλλον. Οπότε, η κατάσταση σχετικά με την επικοινωνία των μέσα με τους έξω είναι τελείως διαφορετική από εκείνη στις ιταλικές φυλακές). Η τελευταία αναφορά έχει να κάνει με ένα κείμενο, που δημοσιεύτηκε σε κινηματική ιστοσελίδα πριν μήνες και με το πρόσωπο, που γράφει τις παρούσες σημειώσεις, το οποίο εκτός από το γεγονός πως τους επισκέπτεται στη φυλακή, είχε επίσης τεθεί υπό έρευνα μαζί με τον Αλφρέντο και το Νίκολα. Δεν χρειάζεται να πούμε πως εφόσον είμαστε αναρχικοί, προφανώς κάποιες φορές γράφουμε μεταξύ μας και για την αναρχία!

Όπως έχουμε ξαναπεί πολλές φορές, η ενημέρωση σχετικά με τις κατασταλτικές δυναμικές, που παρέχεται από εκείνους που αυτές χτυπούν, μπορεί να τονίσει τις απόπειρες “σπασίματος” των δικτύων αλληλεγγύης και να ενδυναμώσει τη σιγουριά μας για τη δραστηριότητα εκείνων, που κατέχουν τα όργανα της εξουσίας.

Βέβαια, συνεχίζω να καλώ όλους να στείλουν κείμενα, υλικό κλπ στους συντρόφους.

Άννα

niedieuniematres@gmail.com

 

Οι διευθύνσεις των συντρόφων:

 Nicola Gai

Alfredo Cospito

 C.C.Ferrara

Via Arginone 327

44122 Ferrara

Italy

Πηγή

Επιστολή του Δημήτρη Πολίτη σχετικά με τα δικαστήρια της Σ.Π.Φ.

Thursday, November 28th, 2013

 Με αφορμή τα δικαστήρια στα οποία δικάζομαι για συμμετοχή στη Σ.Π.Φ. θα ήθελα να καταθέσω κάποια πράγματα.

 Αρχικά έχω ξεκαθαρίσει ότι δεν υπήρξα ποτέ μέλος της Σ.Π.Φ. όπως επίσης έχω ξεκαθαρίσει ότι δεν δημοσιοποιώ κάτι τέτοιο για να αποφύγω τις όποιες νομικές συνέπειες, αλλά γιατί η δική μου πολιτική διαδρομή είναι διαφορετική από αυτή της οργάνωσης και δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να συγχέονται.

 Από εκεί και πέρα σε καμία περίπτωση δεν αρνούμαι το γεγονός ότι για κάποια χρονική περίοδο διατηρούσα συντροφικές σχέσεις με τα μέλη της οργάνωσης στα πλαίσια του αναρχικού αγώνα.

 Αυτή τη στιγμή δικάζομαι σε ένα δικαστήριο για τις 160 επιθέσεις, σε ένα για τα πλημμελήματα σχετικά με την υπόθεση του Βόλου και σε ένα τρίτο για τα κακουργήματα της ίδιας υπόθεσης. Στο νομικό κομμάτι τα στοιχεία που έχουν είναι η ενοικίαση του σπιτιού μου στην Καλλιθέα με πλαστά στοιχεία και η παραμονή μου για μία περίπου βδομάδα στο σπίτι του Βόλου, γεγονότα που δεν έχω κανένα πρόβλημα να παραδεχτώ. Βέβαια το αν είμαι ή όχι μέλος της Σ.Π.Φ., γιατί βρέθηκα και τι έκανα εκεί όπως και το οτιδήποτε σχετικό με τα όπλα, τα πλαστά χαρτιά και την κλοπή, που αφορούν οι κατηγορίες, δε θα ειπωθεί σε καμία περίπτωση μέσα σε αίθουσα δικαστηρίου ούτε από εμένα ούτε από τον νομικό μου εκπρόσωπο. Ως αναρχικός δεν αναγνωρίζω το δικαίωμα αυτών των υπανθρώπων να με κρίνουν, δεν τους απευθύνομαι και δεν θα έχω καμία φυσική συμμετοχή στη δίκη τους. Συνεπώς δε θα παρεβρεθώ σε κανένα στάδιο της διαδικασίας, δε θα τοποθετηθώ επί των κατηγοριών, δε θα απολογηθώ και δε θα ζητήσω ελαφρυντικά (στάση που θα ακολουθήσω σε όλα μου τα δικαστήρια και που θα αναφερθώ αναλυτικότερα σε επόμενη επιστολή).

 Αν λοιπόν αυτά που έχουν τους αρκούν, δεν έχουν παρά να με καταδικάσουν. Έτσι και αλλιώς οι συνέπειες είναι αυτές που δίνουν νόημα στις επιλογές μας. Πάντα απέναντι στη διάχυτη εξουσία του κόσμου μας θα επιλέγω την μεριά όσων εξεγείρονται με σκοπό την καταστροφή της, σηκώνοντας κάθε φορά το βάρος που αντέχω και μου αναλογεί. Παραμένω κομμάτι της αναρχικής δράσης με όποιον τρόπο και αν αυτή εκφράζεται.

 Πολίτης Δημήτρης

Πηγή

Μία κριτική στην Ε.Ο. Σ.Π.Φ.

Thursday, November 28th, 2013

ΟΡΑΤΟΙ ΚΑΙ ΑΟΡΑΤΟΙ ΤΟΙΧΟΙ – ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΗΝ Ε.Ο. ΣΠΦ

 

Ο σκοπός αυτού του κειμένου είναι αφ\’ ενός να ανασκευάσει την προπαγάνδα που αναδομεί την πραγματικότητα με βάση τις προσωπικές εχθρότητες, αφ\’ ετέρου να συμβάλλει σε μια κριτική (ανα)θεώρηση των γεγονότων και των σχέσεων μας στην κατεύθυνση του ξεπεράσματος χρόνιων προβλημάτων του αναρχικού κινήματος.

Είναι δύσκολο να αντισταθείς στη φυσική παρόρμηση να απαντήσεις στην ύπουλη απαξίωση με τρόπους αναντίστοιχους των ιδανικών μας. Όμως μπαίνοντας στην αναρχική εξεγερσιακή διαδρομή μας, θυσιάσαμε πολλά και δε σκοπεύουμε να πουλήσουμε τις αξίες μας. Οπότε για άλλη μια φορά θα απαντήσουμε στην ασέβεια με το σεβασμό που ταιριάζει ανάμεσα σε αναρχικούς επαναστάτες. Αντί της άγονης, ιντριγκαδόρικης, προσβλητικής και υποτιμητικής γλώσσας των υποννοουμένων, που τροφοδοτεί τα κουτσομπολιά που υποτίθεται πως εχθρεύεται, θα μιλήσουμε την ξεκάθαρη γλώσσα της εποικοδομητικής κριτικής.

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΜΕΙΩΤΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΑΣ

Κατ\’ αρχάς ας διασαφηνίσουμε ότι την πλαστή ταυτότητα πάνω στην οποία στηρίχθηκε η τελευταία υποδικία του Γ. Τσάκαλου, δεν την κρατούσαμε για μουσειακούς λόγους αλλά γιατί τη θεωρούσαμε ακόμα χρήσιμη. Σοβαρό λάθος μας, που διαπράξαμε όμως, ακριβώς επειδή διατηρούσαμε συντροφικές σχέσεις με μέλη της Σπφ, και επειδή θεωρούσαμε ακόμα πιθανό να βγει απ\’ τη φυλακή, παρ\’ ότι ο ίδιος ισχυρίζεται πως είχαμε διακόψει επαφές 1 χρόνο πριν!

Το γεγονός ότι βρέθηκε σε ένα σπίτι για το οποίο δεν είχαμε έτοιμο σχέδιο αδειάσματος σε περίπτωση σύλληψης είναι αδιαμφισφήτητα δεύτερο λάθος μας, συνεπώς θα αποδεχόμασταν μία (ακόμα και δημόσια) κριτική πάνω σ\’αυτό.

Άλλωστε δε βρέθηκε κανείς στη φυλακή με τη θέλησή του, αλλά από λάθη, παραλείψεις, αλαζονείες. Γιατί πολύ απλά, λάθη δεν κάνει, όποιος δεν κάνει τίποτα. Αποδεχόμαστε τις συνέπειες του νόμου ως φυσικό επακόλουθο της επιλογής μας να σταθούμε απέναντι στο κράτος και το διάχυτο πολιτισμό της εξουσίας, επιλογής που περιλαμβάνει και τα λάθη που θα κοστίσουν τόσο σε εμάς, όσο και συντρόφους μας.

Εμείς για παράδειγμα, ουδέποτε διανοηθήκαμε να χρεώσουμε τα εντάλματα που εκδόθηκαν σε βάρος μας στα επιχειρησιακά λάθη αντιπαρακολούθησης μελών της Σπφ, σε αντίθεση με τον Γ. Τσάκαλο που η αναφορά του σε \”ανικανότητα ή αδιαφορία\” όπως και η άρνηση παραδοχής της ταυτότητάς μας ως αναρχικών αιχμαλώτων χρησιμοποιώντας τον προσδιορισμό \”άτομα\”, προδίδουν εμπάθεια και κακεντρέχεια. Το πρόσχημα της κριτικής καταρρέει, ενώ φαίνεται ξεκάθαρα πόσο υποκριτική είναι η δικαιολόγηση της επαίσχυντης αυτής αναφοράς ως συμβουλευτικής για νέους συντρόφους.

 Απλά πράγματα. Ο Γ. Τσάκαλος χρησιμοποιεί ένα επιχειρισιακό λάθος μας για να μας επιτεθεί δημόσια με φτηνό και απολίτικο τρόπο, λόγω πολιτικών και προσωπικών συγκρούσεων και ρήξεων. Είναι πραγματικά αντιφατικό η ίδια η ΣΠΦ, να χρησιμοποεί μία \”κριτική περί λαθών\”, ίδια με αυτή που τη στοχοποιούσε στα πηγαδάκια της αδράνειας και της παθητικότητας, πατώντας πάνω στις συλλήψεις μελών της, ιδιαίτερα όταν στο τελευταίο κείμενό της στηλιτεύει ανελέητα τέτοιες πρακτικές.

Για την ιστορία και μόνο, γνώμη μας είναι ότι σε μία ρήξη και οι δύο πλευρές κάνουνε λάθη, φέρουν ευθύνη. Κατά ένα διαλεκτικό τρόπο υπήρξαν επιλογές και θέσεις της Σ.Π.Φ. που επηρέασαν σε σημαντικό βαθμό τις δικές μας αποφάσεις, όπως φυσικά συνέβη και το αντίστροφο. Φυσικά η οποιαδήποτε λεπτομέρεια της ρήξης αυτής δεν έχει θέση σε ένα δημόσιο κείμενο, όμως για να αποφύγουμε την σύγχυση και να διαψεύσουμε τις προκαταλήψεις θέλουμε να ανφέρουμε ότι αδιαμφισβήτητα έχουμε ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης.

ΑΝΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΤΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ

Μία επαναλαμβανόμενη προπαγανδιστική τεχνική είναι η προβολή μόνο των θετικών στοιχείων της οργάνωσης και η επιμελής απόκρυψη των αρνητικών σε συνδυασμό με τον υπερτονισμό ή ακόμα και την εφεύρεση των αρνητικών στοιχείων των αντιπάλων της. Όπως για παράδειγμα στο τελευταίο κείμενο της οργάνωσης, που μιλώντας τη γλώσσα της σύγχυσης, ομογενοποίησε σε ένα μίγμα τις αναρχικές απόψεις που διαφοροποιούνται απ\’ τις θέσεις της, ακόμα και αν είναι αντιθετικές μεταξύ τους. Σ\’ αυτά τα πλαίσια εκτός από το ότι αναφέροντάς μας ως συγκατηγορούμενους των μελών της στο δικαστήριο των 160 επιθέσεων, μας χρέωσε αντιλήψεις οι οποίες μας είναι εχθρικές (π.χ. το διαχωρισμό του αντάρτικου απ\’ το κίνημα), καταλήγοντας να υποννοήσει οτί ισχυριζόμαστε πως είμαστε αθώοι βάσει της ενοχής τους!

Αυτή ήταν και η σταγόνα που ξεχείλησε το ποτήρι και αναγκαστήκαμε να απαντήσουμε γράφοντας αυτό το κείμενο. Γιατί εμείς, παραστήκαμε μόνο στην αρχή της πρώτης συνεδρίας της εν λόγω δίκης, και αποχωρήσαμε αφού διαβάσαμε μία ανακοίνωση, στην οποία μεταξύ άλλων δηλώσαμε την εχθρότητά μας με το δικαστήριο, ότι αποτελούμε κομμάτι της αναρχικής δράσης και της αντάρτικης μορφής της και δεν αναφερθήκαμε καν στο αν είμαστε ή όχι μέλη της Σ.Π.Φ.. Μέχρι στιγμής, στη δίκη αυτή δεν είμαστε παρόντες, και δεν ορίσαμε δικηγόρο, με αποτέλεσμα να μας \”εκπροσωπούν\” δικηγόροι διορισμένοι απ\’ το δικαστήριο, διαδικασία που δεν μπορούμε να αποφύγουμε. Αν τυχόν κάνουμε κάποια παρέμβαση, όπως και σε κάθε δίκη, θα είναι πάντα πολιτικού και ποτέ νομικού χαρακτήρα.

Στην περίπτωση που η σύγχυση αυτή δεν έγινε σκόπιμα, διασαφηνίζουμε, πως είναι ευθύνη της οργάνωσης να μιλάει ξεκάθαρα, όμως όλες οι ενδείξεις υποδεικνύουν πως πρόκειται για ένα ακόμα προπαγανδιστικό τέχνασμα. Όπως και όλες οι βερμπαλιστικές αναφορές στον εαυτό της χωρίς ίχνος ουσιαστικής αυτοκριτικής.

 ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΠΟΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥΣ…

Το δίπολο \”αθώος\” – \”ένοχος\” είναι ένα παράγωγο της εξουσίας για να γεννάει διαχωρισμούς. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, το έχει υιοθετήσει, και η νεομηδενιστική τάση στην οποία εντάσσεται η ΣΠΦ και ένα κομμάτι των αλληλέγγυων αναρχικών, αναπαράγοντας τους διαχωρισμούς που εισάγει ανάμεσα στους αναρχικούς το ίδιο το κράτος. Εμείς όπως έχουμε ξαναπεί, σε διλήμματα – παγίδες δεν απαντάμε.

Τώρα για τα αόριστα υποννοούμενα περί δειλών που ικετεύουν, δε στηρίζουν τις επιλογές τους κλπ, πραγματικά, δεν ξέρουμε τί να απαντήσουμε. Η στάση και η θεώρηση καθενός από εμάς, είναι δημόσια κατατεθειμμένη και ο κάθε νοήμων άνθρωπος, μπορεί να κρίνει. Δε θα μπούμε στη διαδικασία να αποδείξουμε οτί δεν είμαστε ελέφαντες.

Πέρα από την ανασκευή της προπαγάνδας, ας προχωρήσουμε σε μία ουσιωδέστερη κριτική. Όχι, δε θα μπούμε στον πόλεμο της λάσπης, δε θα ανταποδώσουμε χτυπήματα κάτω απ\’ τη μέση.

Το πρόβλημα εντοπίζεται στη λογική του αναρχόμετρου. Δηλαδή στο να χρίζουν κάποιοι τους εαυτούς τους θεματοφύλακες της αναρχικής καθαρότητας. Μιας καθαρότητας που ούτως ή άλλως αδυνατούν να ακολουθήσουν και οι ίδιοι.

Δεν είναι γόνιμη η κριτική σε αναρχικούς όταν δεν είναι και αυτοκριτική, όταν δεν γίνεται στην κατεύθυνση της βελτίωσης και της αυτοεξέλιξης, αλλά σπέρνει διαχωρισμούς για να θερίσει αυτοεπιβεβαίωση. Το πιο επικίνδυνο της νεομηδενιστικής προπαγάνδας εντέλει, είναι η αυθυποβολή που προκαλεί η αυτοανακήρυξη σε τέλειο αναρχικό, βγάζοντας τον άλλον σκάρτο.

Γιατί π.χ. όντας πια 9 μήνες φυλακισμένοι, γνωρίζουμε ότι για κάθε αναρχικό που μπαίνει στη φυλακή, θα υπάρξουν στιγμές που οι πράξεις του θα \”αντιβαίνουν\” με τις αξίες του. Όλοι κάποια στιγμή θα κάνουν τα στραβά μάτια, όλων η αξιοπρέπεια θα \”τσαλακωθεί\”, όλοι θα ανεχτούν το δεσμοφύλακα να κλειδώνει τα κελιά σαν μία απολύτως φυσική διαδικασία. Γιατί πολύ απλά, κάποιες συμβάσεις βρίσκουμε τη δύναμη να μην τις κάνουμε, ενώ κάποιες άλλες όχι. Γι’ αυτό ακριβώς, ούτε εμείς, ούτε κανείς άλλος είναι καθαρός. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως μια σύμβαση σε κατατάσσει αυτοματοποιημένα ως άνθρωπο συμβιβασμένο με τον κόσμο της εξουσίας.

Δεν είναι πρώτη φορά που μία συλλογικότητα επιχειρεί να λειτουργήσει σαν θεματοφύλακας της αναρχίας. Παλαιότερα κυρίως, αλλά και πρόσφατα, η Συσπείρωση Αναρχικών, συκοφαντούσε ανελέητα τους ενδοκινηματικούς πολιτικούς της αντιπάλους. Το κοινό στοιχείο είναι ότι κάποιοι επαναστάτες κρίνουν πως η πλούσια ιστορία αγώνα, τους καθιστά υπέρτατους κριτές. Η διαφορά είναι οτί η \”κριτική\” της ΣΠΦ δεν προφασίζεται καν οτί \”χτυπά λογικές και όχι άτομα\”. Αντιμετωπίζει τους ανθρώπους που επικρίνει σαν μη εξελίξιμα όντα, χωρίς να αναγνωρίζει τις εσωτερικές τους αντιφάσεις, μπορεί μόνο να τους πετάξει στα σκουπίδια. Ακριβώς αυτή η λογική οδήγησε τα μέλη της οργάνωσης στο να θεωρούν συλλήβδην την κοινωνία εξουσιαστική, συλλήβδην τον αναρχικό χώρο σκάρτο, και τους εαυτούς τους τέλειους.

 Στερούνται την ικανότητα αυτοκριτικής και αδυνατούν να αντικρύσουν τη ρευστότητα των τάσεων της εξουσίας ή της αναρχίας, τόσο στην κοινωνία, όσο και στον χώρο απ\’ τον οποίο προερχόμαστε και εκ των πραγμάτων είμαστε συνδεδεμένοι. Ως τώρα το σκεπτικό της Σπφ βασίζεται στους διαχωρισμούς και στην αντιμετώπιση των ανθρώπων ως μονολιθικών όντων, αντί να αναζητά τα σημεία σύνδεσης, από όπου μπορεί να ξεκινήσει μια σύμπλευση και ταυτόχρονα μια ουσιαστική κριτική-αυτοκριτική που στοχεύει στην εξέλιξη και την αυτεξέλιξη. Έτσι σκάβουν τον τάφο της αυτοαπομόνωσης.

…ΩΣ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΚΥΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΩΝ

Απόρροια της διαχωριστικής λογικής που αναζητά παντού εχθρούς, και της έλλειψης αντίληψης της κοινότητας του αγώνα, οι σχέσεις αλληλεγγύης της οργάνωσης χαρακτηρίζονται από εσωστρέφεια. Άμεση συνέπεια, είναι η συνεχής προσπάθεια επιβολής, αντί της αναζήτησης συνδετικών στοιχείων, απέναντι σε οτιδήποτε διαφορετικό.

Φυσικά αν στην κριτική μας απομονώναμε τα στοιχεία αυτά, και επικαλύπταμε ολόκληρη την ιστορία αγώνα της οργάνωσης, θα ήταν σαν να τσιμπάμε στο δόλωμα της άσπονδης εχθρικής αντιμετώπισης που εμπεριέχει η διαχωριστική λογική. Προφανώς λοιπόν και δεν θεωρούμε ότι η οργάνωση έχει πάψει να είναι αναρχική, η νοοτροπία της αποκήρυξης δεν μας εκφράζει. Αναγνωρίζουμε το ότι οι άνθρωποι που την αποτελούν έχουν ταυτίσει τους εαυτούς τους με την αναρχική εξεγερσιακή δράση, τολμώντας και πετυχαίνοντας σημαντικά πράγματα, από τις απανωτές επιθέσεις σε στόχους – σύμβολα της κυριαρχίας μέχρι την επιλογή ανάληψης ευθύνης που τους στοιχίζει βαριές ποινές, γι\’ αυτό άλλωστε επιλέξαμε να συνδεθούμε μαζί τους για ένα χρονικό διάστημα αδιαφορώντας για τις όποιες νομικές συνέπειες. Και η ενασχόληση και κριτική εκφράζει ακριβώς αυτήν την εκτίμηση, καθώς δεν μπήκαμε στον κόπο να απαντήσουμε στις όποιες συκοφαντίες καταφέρονται εναντίον μας από ανθρώπους τους οποίους απαξιώνουμε.

Έτσι το κομμάτι της κριτικής που ακολουθεί παρακάτω δεν θεωρούμε ότι εκφράζει 100% τη λογική της οργάνωσης, αλλά μία τάση στη νοοτροπία της, απέναντι στην οποία κρούουμε τον κώδωνα του κινδύνου.

Καταλήγοντας, το ουσιωδέστερο σημείο κριτικής, είναι η εμμονή στη συσσώρευση ισχύος με μέσα και τρόπους που αντιβαίνουν στις αναρχικές αξίες, όπως εμείς τις αντιλαμβανόμαστε. Όπως έχει γραφτεί, τα μέσα έχουν διαλλεκτική σχέση με το σκοπό, δεν αγιάζονται απ\’ αυτόν. Οπότε όταν χρησιμοποιούνται κυριαρχικές πρακτικές προδίδουν εξουσιαστικούς στόχους. Η ιστορία έχει γνωρίσει αρκετές επαναστατικές εξουσίες -ας μην ξεχνάμε πως οι περισσότερες ισχυρές δημοκρατίες αποτελούν μετεξέλιξη επαναστατικών καθεστώτων- και μία \”αναρχική\” εξουσία δεν θα έκανε τη διαφορά.

Φυσικά κάτι τέτοιο δεν συνάδει ούτε με την αναρχοατομικιστική οπτική της οργάνωσης, καθώς η σχέση εξουσίας, παρότι φαινομενικά ισχυροποιεί τον εξουσιαστή, δεν παύει να τον ετεροκαθορίζει σε αντίθεση με την αναρχική σχέση η οποία ολοκληρώνει όλα της τα μέρη.

Βλέποντας τους πρώην συντρόφους μας να απομακρύνονται σταδιακά από τις αυτονόητες αναρχικές αξίες, τους θυμίζουμε την κατάληξη της επαναστατημένης φάρμας των ζώων του Όργουελ, όπου τα εξεγερμένα ζώα που στασίασαν απέναντι στους ανθρώπους καταπιεστές, έκαναν το σφάλμα να θέσουν αρχηγούς. Σταδιακά οι αρχηγοί τους μεταμορφώθηκαν σε ανθρώπους…

 

Δημήτρης Πολίτης, Γιάννης Μιχαηλίδης

Φυλακές Κορυδαλλού

Μπορείτε να κατεβάσετε το pdf εδώ

 

Πηγή

Χιλή: Κάτω τα χέρια από το σύντροφο Χοσέ Μιγκέλ Σάντσες Χιμένες

Wednesday, November 27th, 2013

Με οργή μεταδίδουμε, κατόπιν ενημέρωσης από τη Συλλογικότητα Ενάντια στις Φυλακές Vuelo de Justicia, ότι τα σκουπίδια της χιλιανής δεσμοφυλακής μεθοδεύουν παράταση κράτησης του αιχμάλωτου αντάρτη Χοσέ Μιγκέλ Σάντσες Χιμένες στα δημοκρατικά τους μπουντρούμια.

Στις 20 Νοέμβρη 2013, οι ιθύνοντες ανθρωποφύλακες κατέθεσαν στην εισαγγελία μία καταγγελία εναντίον του συντρόφου για άμεσες απειλές εναντίον της υπηρεσίας των φυλακών. Η εν λόγω καταγγελία βασίζεται σε κείμενα του Χοσέ Μιγκέλ μέσα από τη φυλακή (τα οποία και μεταφόρτωσαν από σελίδες αντιπληροφόρησης), όπως και σε διάφορα έγγραφα τα οποία κατασχέθηκαν ύστερα από μπούκα στο κελί του.

Πέραν αυτού, στις 6 Νοέμβρη ο σύντροφος είχε έρθει σε σύγκρουση με προσωπικό του αναρρωτηρίου της φυλακής Κολίνα ΙΙ, στην οποία κρατείται, μετά από άρνηση να του χορηγήσουν τα φάρμακα τα οποία χρειαζόταν αφού είχε εμφανίσει υπερτασική κρίση. Κατόπιν τούτου, η υπηρεσία έβαλε μπρος τ’ αντίποινα, απαγορεύοντάς του τον προαυλισμό, διεξάγοντας έφοδο στο κελί του, κι ενημερώνοντάς τον πως «θα πρέπει να υποστεί τις συνέπειες». Ο σύντροφος αρνήθηκε να πει οτιδήποτε χωρίς την παρουσία δικηγόρου, και αναμένει να δει τι είναι η νέα δίωξη που του μαγειρεύουν.

Υπενθυμίζουμε ότι ο Χοσέ Μιγκέλ συμπληρώνει την πολυετή ποινή του τον Φλεβάρη του 2014, και ενδεχόμενη αίτηση για επιβολή προφυλάκισης εναντίον του θα σημάνει την παράταση του εγκλεισμού του. Ας κάνουμε ό,τι περνάει απ’ τα χέρια μας για να δώσουμε στα καθάρματα της σωφρονιστικής υπηρεσίας να καταλάβουν ότι ο σύντροφος δεν είναι μόνος.

Ακολουθεί μετάφραση πρόσφατου γράμματος του Χοσέ Μιγκέλ Σάντσες Χιμένες, στο οποίο περιγράφει το περιστατικό της 6ης Νοέμβρη και καλεί σε άμεσες δράσεις αλληλεγγύης.

Σήμερα οι καταπιεστές της δεσμοφυλακής επιχείρησαν, ως συνήθως, να παραβιάσουν το δικαίωμά μου στη λήψη της φαρμακευτικής αγωγής που χρειάζομαι για το χρόνιο άσθμα και την αρτηριακή υπέρταση, παρ’ ότι η συνταγογράφηση έχει γίνει από γιατρούς του τιμωρητικού αυτού θεσμού.

Σήμερα λοιπόν, Τετάρτη, 6 Νοέμβρη 2013, ενόσω βρισκόμουνα σε υπερτασική κρίση κι αφού κατάφερα να περάσω με μεγάλη δυσκολία απ’ τους διαφόρους ελέγχους των φρουρών, κατόρθωσα να φτάσω μέχρι τ’ αναρρωτήριο της φυλακής για να απαιτήσω περισσότερα φάρμακα, τα οποία μου παρακρατούσαν για τρεις μέρες. Όμως έπεσα πάνω στο δεσμοφύλακα που ’τανε αρμόδιος για την πρόσβαση στ’ αναρρωτήριο, ο οποίος αρνήθηκε πεισματικά κι αλαζονικά το δικαίωμά μου στην υγεία.

Αυτό κατάφερα να το αντιστρέψω μπήγοντας τις φωνές σ’ έναν αξιωματικό της δεσμοφυλακής, ο οποίος βλέποντας την κρισιμότητα της κατάστασης στην οποία βρισκόμουν μ’ έμπασε στ’ αναρρωτήριο, όπου τελικά μου δώσανε τις πρώτες βοήθειες και μου χορήγησαν τ’ αναγκαία φάρμακα.

Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους, μέρες πριν το συγκεκριμένο συμβάν, κατέθεσα έγγραφη αίτηση για μεταγωγή μου σε άλλη φυλακή, όπου θα μπορώ να έχω πρόσβαση στην απαιτούμενη φαρμακευτική αγωγή, γνωρίζοντας ότι η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη εδώ πέρα είναι σχεδόν μηδαμινή.

Ως μέσο πίεσης, και για να εκφράσω το μπούχτισμά μου μπροστά στις διάφορες αδικίες και κοροϊδίες που συμβαίνουν εδώ μέσα, αποφάσισα σ’ ένδειξη άρνησης και ανταρσίας να μην ξυριστώ ωσότου λάβει χώρα η μεταγωγή μου, αφήνοντας ανοιχτή την πιθανότητα της πραγματοποίησης μιας απεργίας πείνας αν δεν λάβω μιαν απάντηση άμεσα.

Είναι απαραίτητο να σημειωθεί ότι η οικογένειά μου δεν μπορεί να μ’ επισκέπτεται τακτικά, λόγω της μεγάλης απόστασης ανάμεσα στον τόπο κατοικίας τους και στη φυλακή της Κολίνα ΙΙ, και του υπέρογκου ποσού που συνεπάγεται κάθε μετακίνηση.

Απευθύνω ένα κάλεσμα αλληλεγγύης και ανοιχτής στήριξης με οποιαδήποτε μορφή ή χειρονομία, έτσι ώστε να γίνει σαφές πως όταν ένας μαχητής αγωνίζεται για την αξιοπρέπειά του δεν πρόκειται να ’ναι ποτέ του μόνος.

Απ’ την 4η πτέρυγα του κέντρου εξόντωσης της φυλακής Κολίνα ΙΙ.

Με την ανταρσία να φουντώνει
Χοσέ Μιγκέλ Σάντσες Χιμένες

O Χοσέ ξεκίνησε την αντάρτικη δράση από τις τάξεις των παράνομων πυρήνων του ΚΚΧ, στη διάρκεια της δικτατορίας του Πινοσέτ. Έχει συλληφθεί και φυλακιστεί αρκετές φορές, για τη συμμετοχή του σε ένοπλες απαλλοτριώσεις. Από το 1988, αρχίζει να προσεγγίζει ριζοσπαστικές αντιεξουσιαστικές θέσεις. Καταδικάστηκε εκ νέου το 1991, για κατοχή πολεμικών όπλων και σύσταση ομάδας μάχης, σε 20 χρόνια φυλακή, αφού συνελήφθη έχοντας στην κατοχή του δύο τουφέκια. Το 2007, 14 μήνες πριν το τέλος της ποινής του, κάνει χρήση της «κυριακάτικης άδειας» από τη φυλακή, για να περάσει εκ νέου στην παρανομία, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2010, όταν συνελήφθη κατά τύχη, μετά από τροχαίο. Κρατείται στη Φυλακή Κολίνα, στο Σαντιάγο. (Μηδενιστική Πορεία,τ.3ο)

Πηγή

Χάος ή η δική μου αυτονομία;

Tuesday, November 26th, 2013

Χάος! Ως εξεγερμένος που βαρέθηκα την τάξη που μου επιβάλλεται, ως άτομο που θέλω να επιδιώξω τη δημιουργία της ζωής μου με τους δικούς μου όρους, μπορώ να βρω μι συγκεκριμένη ποιητική ομορφιά σε αυτήν τη λέξη. Δείχνει ν” ανοίγει το πεδίο προς το παιχνίδι και την εξερεύνηση.

Όταν όμως το σκέφτομαι περαιτέρω τη χρήση της λέξης αυτής από άλλους εξεγερμένους, βλέπω ένα μείζον πρόβλημα. Κάθε άνθρωπος που ανατράφηκε μέσα σε αυτήν την κοινωνία, έχει μάθει να πιστεύει ότι η εξουσία είναι κάτι αυθύπαρκτο, πέρα από εμένα κι εσένα. Συχνά, οι εξεγερμένοι αυτοί που επικαλούνται το χάος, δείχνουν να επικαλούνται απλά μια εξωτερική δύναμη, η οποία υποτίθεται ότι “είναι στο πλευρό μας”. Αυτό θυμίζει κάτι από προσευχή, κάτι θρησκευτικό. Κάθε δύναμη που βρίσκεται έξω από \’μένα, είναι για εμένα εχθρός. Δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στο χάος ως κάτι τέτοιο. Η παρούσα κυρίαρχη τάξη πραγμάτων αναπτύχθηκε μέσα από το χάος και βεβαίως συνεχίζει να τροφοδοτείται από αυτό. Οι τρόποι με τους οποίους το κράτος και το καπιταλιστικό σύστημα χρησιμοποιούν τις καταστροφές για να εξαπλώσουν την εξουσία και τα κέρδη τους, το καθιστούν ξεκάθαρο. Το χάος επομένως δεν εγγυάται τίποτα από μόνο του. Στο βαθμό που εμπιστεύομαι ο,τιδήποτε, εμπιστεύομαι και τη συνειδητή, αποτέλεσμα θέλησης, προταγματική δημιουργικότητα των ατόμων που μισούν την κυριαρχία, και την ικανότητα των ατόμων αυτών να υφαίνουν από κοινού τα πλάνα τους για δημιουργική καταστροφή. Ακόμα όμως και η λέξη “εμπιστοσύνη” είναι υπό αμφιβήτηση. Για την ακρίβεια, αυτά είναι τα πράγματα για τα οποία θα στοιχηματίσω τη ζωή μου , αφού αυτά είναι που εκφράζουν την δημιουργική μου επιθυμία. Απορρίπτω την πνευματική παθητικότητα που αποζητά μια εξωτερική δύναμη στην οποία να πιστέψει, είτε η δύναμη αυτή είναι το χάος, μια επερχόμενη συντριβή, ο υποτιθέμενος ορθολογισμός της ιστορίας που εγγυάται ποιό θα είναι το τέλος, ή μια ντε φάκτο επαναστατική τάξη. Η λογική της πίστης σε μια τέτοια άποψη είναι μια λογική παθητικότητας. Κι αυτό είναι που βοηθάει στην αναπαραγωγή της παρούσας κατάστασης. Μόνο εξασκώντας την ίδια μου την αυτονομία, δρώντας διαρκώς για να πάρω πίσω τη ζωή μου και να την επαναδημιουργήσω για τον εαυτό μου ενάντια στην τάξη του πολιτισμού, και ενωνόμενος ελεύθερα με άλλους για τον ίδιο σκοπό, θα έχω τότε κάποια πιθανότητα να αποκτήσω το σθένος για τη δημιουργία μιας ορμητικής δύναμης που θα πορευτεί κόντρα σε αυτό που τώρα κυριαρχεί στον πλανήτη, γιατί η δημιουργία ενός αντίθετου πόλου απαιτεί συνειδητή, με θέληση και διαρκή δραστηριότητα σε κάθε σφαίρα της ζωής..

Από το αμερικανικό περιοδικό «Sovereign Self», τεύχος 3, Νοέμβρης 2011

Πηγή

ANΑΪΣ ΝΙΝ : Η ΝΕΑ ΓΥΝΑΙΚΑ (ΑΠΡΙΛΗΣ 1974)

Tuesday, November 26th, 2013

Όπως πολλοί, η πρώτη μου επαφή με τα γραπτά της Αναϊς Νιν ήρθε μέσα από τα ερωτικά της. Το “Δέλτα της Αφροδίτης” δεν ήταν το πρώτο δείγμα ερωτικής λογοτεχνίας που συναντούσα στη ζωή μου, σίγουρα όμως ήταν το πιο παράλογο και προκλητικό. Απλά δεν μπορούσα να το παρατήσω, όσο γραφικό ή ξένο προς τις “παραστάσεις” μου κι αν μου φαινόταν. Διαβάζω συνεχώς αυτές τις μικρές ιστορίες ξανά και ξανά, μαγεμένος απόλυτα. Όταν τελείωσα λαχταρούσα κι άλλο. Ερευνώντας, ανακάλυψα ότι τα ερωτικά της επισκίασαν το καλύτερο (και δυστυχώς πιο άγνωστο) γραπτό της. Κατά τη διάρκεια της ζωής της έγραψε υπέροχα, συχνά σε πρόζα, μικρές ιστορίες, νουβέλες και δοκίμια πάνω σε διάφορα και ζητήματα, και το ημερολόγιό της. Όταν άνοιξα την πόρτα προς τα γραπτά της Νιν, ανακάλυψα πως δεν μπορούσα να σταματήσω να τα ..καταβροχθίζω βιβλίο το βιβλίο, δοκίμιο το δοκίμιο.

Πήρα πολύ πρόσφατα μια συλλογή με δοκίμιά της, με τίτλο “Για χάρη του ευαίσθητου ανθρώπου και άλλα δοκίμια”, και ένα από αυτα το “γυναίκα”, με άγγιξε βαθιά. Όντας προορισμένο για διάλεξη, μιλάει για τις οπτικές της πάνω στο φεμινισμό, συνδυασμό με την καλλιτεχνική έκφραση : θέματα που πολύ δύσκολα θα τραβούσαν την προσοχή μου.Οι “νέες γυναίκες” έλεγε, θα θα προσέγγιζαν καλύτερα της ζωή τους, αν επέλεγαν πρώτα να αναζητήσουν την έμπνευση στις ίδιες τους τις εαυτές – να βρουν δύναμη σην ίδια τους τη θέληση, παρά τους χρόνιους μύθους περί των περιορισμένων ικανοτήτων μιας γυναίκας – χρησιμοποιώντας την τέχνη ως μέσο τους. Αυτό που μ” εξιτάρησε σχετικά με το δοκίμιο αυτό, δεν ήταν τόσο η συζήτηση για τις ικανότητες της “νέας γυναίκας”, όσο ο τρόπος που μίλησε για τον “καλλιτέχνη”, τον οποίο αρνήθηκε να περιορίσει στο στερεότυπο (ζωγράφος, μουσικός, συγγραφέας κτλ), δηλώνοντας ότι ο καλλιτέχνης είναι “ το δημιουργικό πνεύμα σε κάθε του εκδήλωση”.

Η λογική της αντανακλάται στο σκεπτικό της όταν γράφει : Πιστεύω ότι κάποιος γράφει έπειδή έπρεπε να δημιουργήσει έναν κόσμο στον οποίο να μπορεί να ζήσει. Δεν θα μπορούσα να ζήσω σε κανέναν από τους κόσμους που μου προσφέρονται – τον κόσμο των γονιών μου, τον κόσμο του πολέμου, τον κόσμο της πολιτικής. Έπρεπε να δημιουργήσω έναν δικό μου κόσμο… στον οποίο θα μπορούσα να αναπνεύσω, να “βασιλεύω”, και να ξεκουράζω τον, κατεστραμμένο από την επιβίωση, εαυτό μου”.

Αρχικά, όταν ξεκίνησα να διαβάζω αυτό το έργο είχα ακαριαία δύο αντιδράσεις : απ τη μία τα μάτια μου γούρλωσαν με την αναφορά στη “νέα γυναίκα” κι έναν υπερήφανο χλευασμό προ; αυτό που θεωρούσα ότι αποτελούσε μια προώθηση του αναχωρητισμού. Συνεχίζοντας όμως, ξεκίνησα να βλέπω ότι αυτό που πραγματικά προωθούσε ήταν η σημαντικότητα της καλλιτεχνικής έκφρασης ως μια υπενθύμιση διαλείμματος και εσωτερικής αναζήτησης κάθε ανθρώπου, με σκοπό να βρει καταφύγιο στην απόλυτα δική του ερμηνεία του κόσμου – ως ένα μέσο να θεμελιώσει γερά κάποιος τον εαυτό του παρά το ότι ζει στον κόσμο που του προσφέρεται.

Γνωρίζω ότι μεταξύ των αναρχικών είναι διαδεδομένο να εκφράζεται ένα μίσος προς την τέχνη, εξ” αιτίας της ανελέητης ικανότητας του καπιταλισμού να μπασταρδεύει τα πάντα και οτιδήποτε. Παρόλα αυτά, η οπτική της Νιν πάνω στη χρησιμότητα της τέχνης ως μέσο εξύψωσης του εαυτού, ήταν μια αναζωογονητική υπενθύμιση του γιατί την θεωρώ ως μια πτυχή που εμπλουτίζει τη ζωή μου. Επιτρέπει μια αίσθηση παύσης, διαλογισμού και συλλογισμού, σε ένα περιβάλλον πουείναι πάντα βιαστικό για απαντήσεις βασισμένες στον εξωτερικό κόσμο.

Ήρθε λοιπόν το έργο και έδεσε όμορφα με τις συζητήσεις που είχα πρόσφατα αναφορικά με τη βαρύτητα της ατομική γνώσης του εαυτού – αυτό πάνω απ” όλα, πρέπει κανείς να γνωρίζει τον εαυτό του και μάλιστα καλά προκειμένου να μπορέσει πιο αποτελεσματικά να κινηθεί μέσα στο περιβάλλον (σ.τ.μ. που του δίνεται). Ειδάλλως , δεν θα γνωρίσουμε ποτέ αυτό που πολεμάμε, και αναμφίβολα θα ξεμείνουμε απογοητευμένοι όταν δεν θα έχουμε πετύχει τους στόχους μας. Παρ’όλο που το έργο αυτό δε δημιούργησε μέσα μου τη σπίθα μιας διαφώτισης που μου άλλαξε τη ζωή, θεωρώ ότι σαφώς αξίζει να διαβαστεί όπως και τα υπόλοιπα δοκίμια που βρίσκονται στο μικρό αυτό βιβλίο.

Υπάρχει μια παραδοχή του ότι χρειαζόμαστε τροφή για να συντηρήσουμε στη ζωή το πνεύμα, έτσι ώστε να μπορούμε να πράξουμε στον κόσμο, δεν εννοώ όμως να γυρίσουμε το πρόσωπο προς την άλλη πλευρά. Εννοώ ότι πρέπει να κατακτήσουμε τη δύναμη και τις αξίες μας μέσω της ανακάλυψης και της ανάπτυξης του εαυτού μας. Ενάντια στους .. οιωνούς, ενάντια στα εμπόδια, ενάντια στην αίθουσα του τρόμου που αποκαλούμε ιστορία, ο άνθρωπος συνέχισε να ονειρεύεται και να απεικονίζει τ” αντίθετό του… Δε χρησιμοποιούμε τη φιλοσοφία, την ψυχολογία και την τέχνη ως αποδράσεις – κινούμαστε προς τα εκεί για να αποκαταστήσουμε τους κατακερματισμένους μας εαυτούς σε μια ολότητα.

της Cresencia Desafio, από το τρίτο τεύχος του αμερικανικού περιοδικού «Sovereign Self», Νοέμβρης 2011.

Πηγή


css.php