Posts Tagged ‘Ανώνυμα’

Φωτιά στα σύνορα

Wednesday, May 22nd, 2013

Εδώ και κάποιον καιρό παρατηρείται μια στροφή τμήματος του αναρχικού/αντεξουσιαστικού χώρου στην ελλαδική επικράτεια προς τα αριστερά. Με βασικό όχημα τον αντιφασισμό, εισάγεται και αναπαράγεται στο λόγο μας, στη συνθηματολογία μας και κατ’ επέκταση στις πρακτικές μας η ιδέα μιας επαναστατικής συνέχειας ανάμεσα στη δράση των κουκουέδων του ’40 και αυτήν των αναρχικών τού σήμερα. Η πιο καταφανής εκδήλωση αυτής της στροφής δεν είναι άλλη από το γνωστό σύνθημα «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-Μελιγαλάς», που δονεί πλέον τα μπλοκ των αναρχικών τακτικότατα.

Για τους διεθνιστές αντιπατριώτες, αυτό αποτελεί σημείο ρήξης.

Ο εθνικισμός της χρυσής αυγής δεν είναι τίποτα παραπάνω από την κορυφή ενός παγόβουνου που από κάτω κρύβει ένα τεράστιο φάσμα πατριωτικών αποχρώσεων, που εκτείνεται από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά, και συμπαρασέρνει μαζί του δυστυχώς και τμήματα της αναρχίας. Οι ναζήδες της χρυσής αυγής, βέβαια, φαίνεται να έχουν πλήρη γνώση αυτής της κατάστασης, γι’ αυτό και συνοψίζουν την προπαγάνδα τους στο τσιτάτο «Χρυσή Αυγή, το μοναδικό λαϊκό εθνικιστικό κίνημα». Είναι μπόλικοι οι μνηστήρες της πατρίδας, γι’ αυτό και το ζήτημα της ιδεολογικής κυριαρχίας επί όλου αυτού του πατριωτικού συρφετού είναι πρωταρχικό τους μέλημα.

Στην κανονικοποίηση της πατριωτικής αφήγησης σχεδόν σε όλες τις εκφάνσεις του πολιτικού βίου έχουν οδηγήσει διάφοροι παράγοντες τις τελευταίες δεκαετίες. Δεν πρόκειται να καταπιαστούμε εδώ με όλους (βλέπε ΠΑΣΟΚ, μακεδονικό, ΛΑ.ΟΣ., ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, ολυμπιάδα κ.τ.λ.), αλλά θα εστιάσουμε στο κόκκινο χαλί που φρόντισε να στρώσει τα τελευταία χρόνια η αριστερά της αγανάκτησης και της εθνικής ανεξαρτησίας.

Η κοινωνιστική αντίληψη, σύμφωνα με την οποία θα πρέπει να απευθυνθούμε στο λαό και να μετατρέψουμε την οικονομική κρίση σε μία επαναστατική ευκαιρία, οπότε και θα πρέπει να εγκαταλείψουμε τα ιδεολογικά στεγανά μας και να αλληλοζυμωθούμε με τη βίαια προλεταριοποιούμενη πρώην μικρομεσαία και μεσαία τάξη, σήμανε εν μέρει και τον αφοπλισμό της αναρχικής δηκτικής κριτικής στα πράγματα. Τη ζήσαμε τούτη την πλαστικότητα της γνώμης, που τάχθηκε ενάντια στον αναρχικό πουρισμό, τόσο με τη βαλβίδα εκτόνωσης των αγανακτισμένων, όσο και με την αποδοχή προς τις εργατικές εκδηλώσεις των εθνικομπολσεβίκων του ΕΠΑΜ, παραδείγματος χάριν.

Γιατί και το ΕΠΑΜ φωνάζει «ένας είναι ο δρόμος, λαέ, για να νικάς, ΕΑΜ-ΕΛΑΣ- Μελιγαλάς», καθώς το κάνει και η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ κατά περιπτώσεις. Και επειδή, όπως λέει και ο λαός, «δεν κάνουν τα ράσα τον παπά», θα έπρεπε τουλάχιστον να αρχίσει να αναρωτιέται η κοκκινόμαυρη αναρχία γιατί άραγε ταυτίζεται στο ζήτημα με τους σοσιαλδημοκράτες και τους εθνικομπολσεβίκους.

Από τότε που έσκασε η κρίση στην Ελλάδα, η αριστερά επέλεξε συνειδητά να ποντάρει τα λεφτά της στο λαϊκίστικο αντιγερμανισμό. Εκεί πάτησε ο νέος πατριωτισμός των τελευταίων τριών χρόνων, στην αποτίναξη του νεοαποικιοκρατικού ζυγού και στην αντίσταση του δοκιμαζόμενου ελληνικού λαού. «Όλοι μαζί να φύγουν οι ναζί» το νέο κορδελάκι, πλάι σε καρικατούρες της Μέρκελ, μούντζες και σημαιάκια.

Για να βρει λοιπόν χώρο σε αυτό το πολιτικό παιχνίδι η αναρχία έπρεπε να συμβαδίσει, έστω και συνθηματικά, με κάτι οικείο και γνωστό. Κάτι που θα πόλωνε αλλά και θα την ενσωμάτωνε ταυτόχρονα, για να μπορέσει να έχει κι αυτή το μερτικό κοινωνικής απεύθυνσης που της αναλογεί. Ούτως η άλλως, ο απογαλακτισμός από την αριστερά δεν έλαβε ποτέ χώρα. Χάριν της προσαρμοστικότητας λοιπόν, οι σταλίνες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ γίνανε πολιτικοί προπάτορες, κι οι αναρχικοί πλέον οι κληρονόμοι μιας αγωνιστικής αντιναζιστικής παράδοσης. Ο πατριωτισμός και η εθνικοφροσύνη των εαμιτών όπως και ο συγκεντρωτισμός και ο μιλιταρισμός γίνανε θέματα δευτερεύοντα, που η αναρχία τούς έδωσε συγχωροχάρτι. Ήταν, λέει, άλλο το πλαίσιο τότε, και όσοι τολμούν να μιλήσουν εναντίον, είναι ή φαντασμένοι κοσμοπολίτες ή αφελείς ανιστόρητοι.

Εμείς από την άλλη, σε πείσμα των καιρών και ενάντια στην πατριωτική κατρακύλα, κόντρα στον ευνουχισμό του αναρχικού λόγου και συνεπείς στον αγώνα της διεθνιστικής προοπτικής φωνάζουμε: Ούτε πατριώτες, ούτε σταλινικοί, αναρχικοί της πράξης κι εξεγερσιακοί.

ανωνύμου

Αναδημοσίευση από Contra Info

Κείμενα των νέων μηδενιστικών εκδόσεων Verein von Egoisten Ed. από Ιταλία

Tuesday, March 26th, 2013

Κείμενα στα ιταλικά:

IL DELIRIO DI NEGAZIONE – NIENT – ISMI

KERBERUS L\’ ESPLOSIONE DEL SE ANNIENTATIVO

PUNTO DI POLEMICA EGOISTA

Κείμενα στα αγγλικά:

FRAGMENT – ANTIJURIDICAL – AMORAL – NIHILISTIC

Κείμενα και στις δύο γλώσσες:

AFFINITA – VELVENDO KOZANI – CCF

Σε μια πρωτοβουλία μετάφρασης των κειμένων των συντρόφων στα ελληνικά, παρακαλείται όποιος ενδιαφέρεται να βοηθείσει, να επικοινωνήσει με το blog ή με τους συντρόφους εδώ: nihilistabyss@distruzione.org

Μόντρεαλ, Καναδάς: Εμπρησμός περιπολικού

Sunday, March 17th, 2013

Στο πνεύμα της επετείου της 15ης Μάρτη, ένα περιπολικό τυλίχθηκε στις φλόγες το βράδυ της 15ης Μάρτη, στο 33ο αστυνομικό τμήμα στο Parc-Ex, στο Μόντρεαλ. Αυτή η πράξη έγινε προς τιμή της 17ης ετήσιας διαδήλωσης ενάντια στην αστυνομία (και τη βιαιότητά της), η οποία έλαβε χώρα νωρίτερα την ίδια ημέρα.

Επίσης, στέλνουμε ένα μήνυμα στήριξης στον Marco Camenisch για τους αγώνες του μέσα από τη φυλακή στην Ελβετία.

Σημείωση: Αστυνομικές δυνάμεις επιτέθηκαν εναντίον της ετήσιας αντιμπατσικής διαδήλωσης στο Μόντρεαλ φέτος και συνέλαβαν 200 άτομα σε μια προληπτική επιχείρηση. Ο στόχος της διαδήλωσης ήταν το τοπικό αστυνομικό τμήμα.

Μετάφραση Parabellum, Πηγή

Μπορείτε να βρείτε την ανάληψη ευθύνης και στο αρχείο.

Καναδάς: Εμπρησμός αλληλεγγύης στους αρνητές του Ανώτατου Δικαστηρίου.

Thursday, March 7th, 2013

Η φωτιά καίει ακόμα. Τα νέα της απελευθέρωσης δύο εκ των τριών αρνητών του Ανώτατου Δικαστηρίου, ζέσταναν τις καρδιές μας αλλά τις γέμισαν και με οργή. Το κράτος πήρε κομμάτια της ζωής τους που εκείνοι δε θα μπορέσουν ποτέ να πάρουν πίσω. Επίσης δε ξεχνάμε την τρίτη αρνήτρια (Maddy) και όλους του άλλους ανώνυμους.

Έτσι εχθές το βράδυ, αποφασίσαμε να στείλουμε το μήνυμα ότι η απελευθέρωση των συντρόφων μας δε θα σταματήσει τις επιθέσεις μας στις οικονομικές υποδομές, στην κυβέρνηση και σε όλους τους άλλους που μας καταπιέζουν και μας κλέβουν την ελευθερία μας. Μία ανυποψίαστη τράπεζα, η CIBC, έφαγε μολότοφ. Οι φλόγες έφεραν νέα ζωή στο μυαλό μας, καταστροφή στην τράπεζα και ένα αίσθημα ανασφάλειας στην αστυνομία του Vancouver και στους τραπεζικούς επενδυτές που δε θα μπορέσουν ποτέ να μας σταματήσουν. Οι επιθέσεις μας θα αυξηθούν.

Η φωτιά θα καίει για πάντα. Εχθές το βράδυ αφήσαμε τη φωτιά να κάψει ένα οικονομικό ίδρυμα που κερδοσκοπεί από τις ζωές των εργατών και από τις κατασχέσεις των σπιτιών των οικογενειών. Ας εμπνεύσει αυτό το γεγονός τους αναρχικούς και τα υπόλοιπα ριζοσπαστικά στοιχεία του Vancouver, της ακτογραμμής της περιοχής του Salish να επιτεθούν και να επιτεθούν τώρα. Δε μπορούν να μας σταματήσουν.

Αγάπη, σε όλους του συντρόφους του CST Vancouver

Μετάφραση: Parabellum, Πηγή

Η ανάληψη μπορεί να βρεθεί και στο αρχείο

Μια εξαιρετική μηδενιστική ανάλυση

Sunday, January 20th, 2013

Το κείμενο είναι αναδημοσίευση από το indymedia και δημοσιεύτηκε πριν περίπου ένα χρόνο από κάποιους ανώνυμους συντρόφους με αφορμή κάποιες αναφορές στο έντυπο Ασύμμετρη απειλή τεύχος 10-μηδενισμός και με υπότιτλο \”για τη συνέχιση και τη διάδοση του ιδεολογικού πολέμου\”. 

Κοινωνικές τάξεις υπάρχουν ακόμα. Οικονομική ανισότητα υπάρχει και δυστυχώς διευρύνεται. Κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει με αυτά. Όμως ελπίδες για ολική καταστροφή του υπάρχοντος μπορούν να υπάρξουν σε αναλύσεις που προτάσσουν τον οικονομισμό και μόνο; Ο Μαρξ σήμερα θα έκανε περισσότερη παρέα με ορισμένους αναρχικούς, παρά με κομμουνιστές, γιατί τους τελευταίους θα τους είχε βαρεθεί, αλλά στους πρώτους θα έβρισκε νέους θαυμαστές. Και ως γνωστόν κάθε τέτοιος φιλόσοφος γουστάρει πολύ όσους τον εξυψώνουν ξαφνικά και τον επικαλούνται περισσότερο από άλλους συνδιεκδικητές του θρόνου της πνευματικής καταξίωσης…

Μαρξ και αναρχία, έχουν τόση σχέση μεταξύ τους, όση μπορεί να καταλάβει ένας θιασώτης της αναρχίας. Αλλά το σύγχρονο μηδενιστικό επαναστατικό πρόταγμα ορίζει το επαναστατικό του υποκείμενο εκεί που το κάθε άτομο υπερβαίνει τους ρόλους που του προσδίδει το υπάρχον και εναντιώνεται σε αυτό με σκοπό την καταστροφή του όχι με τα συστατικά που το διέπουν (ρόλοι, ταυτότητες και διαχωρισμοί που προκαλεί), αλλά με την ατομική εξεγερτική υπευθυνότητα που έχει φροντίσει να απαλλαγεί από όλα τα συστατικά του σύγχρονου πολιτισμού. Ο νεοκομμουνιστικός αναρχισμός ξέρει ότι αυτό δεν είναι εύκολο, οπότε ψάχνει να βρει τον πιο σύντομο δρόμο για την διάδοση της προπαγάνδας του που είναι λόγια αρεστά στους πολλούς και φορτισμένα θετικά στο παρελθόν. Όμως, το μέλλον απέχει κατά πολύ από όλα αυτά, γιατί απλά στο παρόν έχουν αλλάξει πολλά. Οι νεοκομμουνιστές αναρχιστές, όμως, αγνοούν, καταφανώς, παρά το φορτωμένο πνευματικό τους υπόβαθρο, τα γιατί του χτες, και στο σήμερα μοιράζουν ελπίδες για το αύριο, μην καταφέρνοντας να συλλάβουν το παρόν και τις μεταλλάξεις του. Γιατί ο οικονομισμός τους δεν τους αφήνει. Και από ότι ξέρουμε ο οικονομισμός είναι θεότητα και ερμηνευτικό εργαλείο των μαρξιστών, του θατσερισμού και όχι της αναρχίας και του μηδενισμού.

Αν ψάχνεις να βρείς λέξεις για να ενοποιήσεις καταστάσεις θα δημιουργήσεις ένα έκτρωμα που θα ρέπει προς τον ιδεαλισμό, τη μεταφυσική και τους ευσεβείς σου πόθους. Αν ανάγεις σε επαναστατικό υποκείμενο αυθαίρετα το προλεταριάτο-χωρίς η επιθυμία σου να ευθυγραμμίζεται και τόσο με τις προθέσεις και την πραγματική θέληση του αγαπημένου σου ψευδο-επαναστατικού υποκειμένου, τότε προσκαλείς τους ανθρώπους σαν πεφωτισμένος γνώστης-ακόμα και αν δεν έχεις καμία τέτοια πρόθεση και τα κίνητρα σου είναι αγνά και ανθρωπιστικά- να βρουν την αλήθεια σου, κάνοντας την προλεταριακή επανάσταση, που θα είναι στο τέλος η επικράτηση των προλεταρίων και της ιδεοληπτικής συνεκτικής τους φόρμας. Φυσικά η ιστορία δεν σε δικαιώνει, αλλά αποτελεί κυρίαρχο συστατικό της πολύπλευρης αριστερής φιλοσοφίας να φαντασιώνεται λύσεις για αυτούς που δεν θέλουν ερήμην τους, και ας μιλά συνεχώς και με όρους αποκλειστικότητας στο όνομα τους για να τους πάρει μαζί.

Ο κατασυκοφαντημένος και αναγόμενος στη σφαίρα του απόλυτου αντεπαναστατικού κακού- να μια νέα «αυτοκρατορία του κακού»- σύγχρονος μηδενιστικός πόλος θέλει σύμπραξη και συνεργασία με ανθρώπους που αρνούνται κάθε ρόλο που έχουν στο σήμερα, για να δημιουργήσουν –αν αυτό γίνει εφικτό, μια άλλη, διαφορετική, ζωή, κυρίως στο παρόν και για τους εαυτούς τους, γιατί δεν μπορούν να έχουν τις ίδιες προσδοκίες από τις μάζες, με όσους τις καθαγιάζουν και προσπαθούν να τις κάνουν οπαδούς και στρατιώτες του σκοπού τους. Και απευθύνεται ξεκάθαρα σε όλους τους ανθρώπους, ακόμα και στους μεσοαστούς που εξορίζουν ορισμένοι με μεγάλη ευκολία και προφανή ειρωνεία, γιατί ο νεοκομμουνισμός τους δεν τους περιλαμβάνει στα μεγαλεπήβολα σχέδια του, έστω και επί χάρτου, άγνωστο το γιατί, ακόμα και την εποχή που οι μνημονιακές μεταλλάξεις οδηγούν σε οπισθοχώρηση ακόμα και τη μεσοαστική τάξη… Πάντως ένας μεσοαστός επαναστάτης δεν θα λάβει καλύτερη μεταχείριση από την αστική εξουσία λόγω της καταγωγής του. Θα φάει πολλά χρόνια φυλακή για το τίμημα της έμπρακτης ανυπακοής του και θα δεχτεί μεταχείριση από το σύστημα που δεν προσομοιάζει στην «νεοαριστοκρατική του καταγωγή». Αλλά όλα αυτά αναιρούνται και εκμηδενίζονται από ορισμένους, γιατί πάνω από όλα πρέπει να στηλιτευτούν οι « αλαζόνες εχθροί του προλεταριάτου και αντιγραφείς του νεοφιλελεύθερου ελιτισμού», και ας πολεμούν το κράτος με συνέπεια και συνέπειες σκληρές, τη στιγμή που το προλεταριάτο εμφανίζεται ζαλισμένο, συγχυσμένο και μπερδεμένο από τις κυριαρχικές λεηλασίες.

Ο σύγχρονος Μηδενισμός δεν είναι Νεοπλατωνισμός σε καμία περίπτωση, αλλά το αποτέλεσμα της διερεύνησης των πραγματικών συνθηκών και των πραγματικών αιτιών που το διαμορφώνουν. Είναι η συνέπεια στο να λες πάντα ότι βλέπεις και όχι να βλέπεις ότι λες. Και για να το πετύχεις αυτό πρώτα πρώτα πρέπει να σταματήσεις να πιέζεις τον εαυτό σου να ταχθεί σε έναν ανώτερο ιδεαλιστικό σκοπό για το κοινό καλό, για το καλό της ανθρωπότητας και όλων αυτών που αδιαφορούν για τα προτάγματα σου, αλλά εσύ επιμένεις να το αγνοείς δημόσια, ενώ το έχεις ζήσει και το ξέρεις καλά κατά βάθος.  Πρωτοπορία, θατσερισμός και πλατωνισμός ευδοκιμούν, μάλλον, σε αυτούς που αισθάνονται ότι ξέρουν τη συνταγή της ουτοπίας, και όχι στους ακριβείς περιγραφείς και αρνητές του υπάρχοντος. Αν η πλειοψηφία της κοινωνίας δεν επιθυμεί την αναρχία είναι δικαίωμα της. Όμως αυτό δεν θα μας οδηγήσει να κάνουμε εκπτώσεις για να προσεγγίσουμε αυτούς που θέλουμε να πάρουμε μαζί μας. Γιατί εμείς θέλουμε μονάχα τους ολικούς αρνητές του υπάρχοντος και όχι δέσμιους των ρόλων και των ταυτοτήτων του πολιτισμού.

Και φυσικά αυτά που διαμορφώνουν τις ψευδοσυνειδήσεις των υποτακτικών, ανεξαρτήτως ταξικής θέσης, είναι παράγοντες διαφορετικοί και πέρα από το στείρο οικονομισμό και τη θέση του καθενός στην παραγωγή. Δεν μπορούμε να αγνοούμε άλλα πράγματα που σμιλεύουν το υπάρχον και απομακρύνουν τους ανθρώπους από γνήσιες και ριζικές ανατρεπτικές κινήσεις κατάργησης των θεσμών, των κοινωνικών συμβάσεων, των ρόλων. Δεν ψάχνουμε να βρούμε συμμάχους για το μετασχηματισμό της παραγωγής, αλλά αρνητές για την καταστροφή του υπάρχοντος πολιτισμού, μήπως ξημερώσει κάποτε η ριμάδα η αναρχία, που τόσοι τον τελευταίο καιρό την πολεμούν και την εγκαταλείπουν για να ανέβουν στο κινηματικό άρμα των αντικαπιταλιστικών πολτών που τους χωράνε όλους εκτός από τους ακραίους, τα μιάσματα της αναρχίας και του μηδενισμού.

Δεν είναι ανάγκη να πεινάς για να καταλάβεις τον κόσμο. Εξάλλου, αυτοί που πεινάνε κυρίως θέλουν να σταματήσουν να πεινούν, παρά να εξαλείψουν τις αιτίες που τους κάνουν να πεινούν. Και παραπέρα δεν νιώθουν καμία ανάγκη να αρνηθούν άλλες παραμέτρους του πολιτισμού. Αν κάποιος εκθειάζεται από επαναστατικές δυνάμεις γιατί διεκδικεί ψωμί και επιβίωση ποτέ δε θα κάνει το βήμα παραπάνω. Αν συμπράττεις με αγώνες για καλύτερους μισθούς, μη ζητάς ποτέ από τους ανθρώπους να αγωνιστούν για μια ζωή χωρίς μισθούς, χρήμα, κράτος, εξουσία, σχέσεις καταπίεσης και εκμετάλλευσης….


css.php