Posts Tagged ‘ΕΑΜ/ΕΛΑΣ’

Φωτιά στα σύνορα

Wednesday, May 22nd, 2013

Εδώ και κάποιον καιρό παρατηρείται μια στροφή τμήματος του αναρχικού/αντεξουσιαστικού χώρου στην ελλαδική επικράτεια προς τα αριστερά. Με βασικό όχημα τον αντιφασισμό, εισάγεται και αναπαράγεται στο λόγο μας, στη συνθηματολογία μας και κατ’ επέκταση στις πρακτικές μας η ιδέα μιας επαναστατικής συνέχειας ανάμεσα στη δράση των κουκουέδων του ’40 και αυτήν των αναρχικών τού σήμερα. Η πιο καταφανής εκδήλωση αυτής της στροφής δεν είναι άλλη από το γνωστό σύνθημα «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-Μελιγαλάς», που δονεί πλέον τα μπλοκ των αναρχικών τακτικότατα.

Για τους διεθνιστές αντιπατριώτες, αυτό αποτελεί σημείο ρήξης.

Ο εθνικισμός της χρυσής αυγής δεν είναι τίποτα παραπάνω από την κορυφή ενός παγόβουνου που από κάτω κρύβει ένα τεράστιο φάσμα πατριωτικών αποχρώσεων, που εκτείνεται από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά, και συμπαρασέρνει μαζί του δυστυχώς και τμήματα της αναρχίας. Οι ναζήδες της χρυσής αυγής, βέβαια, φαίνεται να έχουν πλήρη γνώση αυτής της κατάστασης, γι’ αυτό και συνοψίζουν την προπαγάνδα τους στο τσιτάτο «Χρυσή Αυγή, το μοναδικό λαϊκό εθνικιστικό κίνημα». Είναι μπόλικοι οι μνηστήρες της πατρίδας, γι’ αυτό και το ζήτημα της ιδεολογικής κυριαρχίας επί όλου αυτού του πατριωτικού συρφετού είναι πρωταρχικό τους μέλημα.

Στην κανονικοποίηση της πατριωτικής αφήγησης σχεδόν σε όλες τις εκφάνσεις του πολιτικού βίου έχουν οδηγήσει διάφοροι παράγοντες τις τελευταίες δεκαετίες. Δεν πρόκειται να καταπιαστούμε εδώ με όλους (βλέπε ΠΑΣΟΚ, μακεδονικό, ΛΑ.ΟΣ., ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, ολυμπιάδα κ.τ.λ.), αλλά θα εστιάσουμε στο κόκκινο χαλί που φρόντισε να στρώσει τα τελευταία χρόνια η αριστερά της αγανάκτησης και της εθνικής ανεξαρτησίας.

Η κοινωνιστική αντίληψη, σύμφωνα με την οποία θα πρέπει να απευθυνθούμε στο λαό και να μετατρέψουμε την οικονομική κρίση σε μία επαναστατική ευκαιρία, οπότε και θα πρέπει να εγκαταλείψουμε τα ιδεολογικά στεγανά μας και να αλληλοζυμωθούμε με τη βίαια προλεταριοποιούμενη πρώην μικρομεσαία και μεσαία τάξη, σήμανε εν μέρει και τον αφοπλισμό της αναρχικής δηκτικής κριτικής στα πράγματα. Τη ζήσαμε τούτη την πλαστικότητα της γνώμης, που τάχθηκε ενάντια στον αναρχικό πουρισμό, τόσο με τη βαλβίδα εκτόνωσης των αγανακτισμένων, όσο και με την αποδοχή προς τις εργατικές εκδηλώσεις των εθνικομπολσεβίκων του ΕΠΑΜ, παραδείγματος χάριν.

Γιατί και το ΕΠΑΜ φωνάζει «ένας είναι ο δρόμος, λαέ, για να νικάς, ΕΑΜ-ΕΛΑΣ- Μελιγαλάς», καθώς το κάνει και η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ κατά περιπτώσεις. Και επειδή, όπως λέει και ο λαός, «δεν κάνουν τα ράσα τον παπά», θα έπρεπε τουλάχιστον να αρχίσει να αναρωτιέται η κοκκινόμαυρη αναρχία γιατί άραγε ταυτίζεται στο ζήτημα με τους σοσιαλδημοκράτες και τους εθνικομπολσεβίκους.

Από τότε που έσκασε η κρίση στην Ελλάδα, η αριστερά επέλεξε συνειδητά να ποντάρει τα λεφτά της στο λαϊκίστικο αντιγερμανισμό. Εκεί πάτησε ο νέος πατριωτισμός των τελευταίων τριών χρόνων, στην αποτίναξη του νεοαποικιοκρατικού ζυγού και στην αντίσταση του δοκιμαζόμενου ελληνικού λαού. «Όλοι μαζί να φύγουν οι ναζί» το νέο κορδελάκι, πλάι σε καρικατούρες της Μέρκελ, μούντζες και σημαιάκια.

Για να βρει λοιπόν χώρο σε αυτό το πολιτικό παιχνίδι η αναρχία έπρεπε να συμβαδίσει, έστω και συνθηματικά, με κάτι οικείο και γνωστό. Κάτι που θα πόλωνε αλλά και θα την ενσωμάτωνε ταυτόχρονα, για να μπορέσει να έχει κι αυτή το μερτικό κοινωνικής απεύθυνσης που της αναλογεί. Ούτως η άλλως, ο απογαλακτισμός από την αριστερά δεν έλαβε ποτέ χώρα. Χάριν της προσαρμοστικότητας λοιπόν, οι σταλίνες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ γίνανε πολιτικοί προπάτορες, κι οι αναρχικοί πλέον οι κληρονόμοι μιας αγωνιστικής αντιναζιστικής παράδοσης. Ο πατριωτισμός και η εθνικοφροσύνη των εαμιτών όπως και ο συγκεντρωτισμός και ο μιλιταρισμός γίνανε θέματα δευτερεύοντα, που η αναρχία τούς έδωσε συγχωροχάρτι. Ήταν, λέει, άλλο το πλαίσιο τότε, και όσοι τολμούν να μιλήσουν εναντίον, είναι ή φαντασμένοι κοσμοπολίτες ή αφελείς ανιστόρητοι.

Εμείς από την άλλη, σε πείσμα των καιρών και ενάντια στην πατριωτική κατρακύλα, κόντρα στον ευνουχισμό του αναρχικού λόγου και συνεπείς στον αγώνα της διεθνιστικής προοπτικής φωνάζουμε: Ούτε πατριώτες, ούτε σταλινικοί, αναρχικοί της πράξης κι εξεγερσιακοί.

ανωνύμου

Αναδημοσίευση από Contra Info

Κείμενο του Μετώπου Αναρχομηδενιστικής Συνείδησης για τα 68 χρόνια από την \”αντιφασιστική νίκη των λαών\”.

Saturday, May 18th, 2013

Εμείς δεν είμαστε ούτε αριστεροί, ούτε κομμουνισταράδες πατριώτες, ούτε κομματόσκυλα, ούτε πολεμάμε πλάι σε εθνικόφρονες και άλλα σκουλήκια. Εμείς είμαστε αναρχικοί.

68 χρόνια από την \”αντιφασιστική νίκη των λαών\”

Εγώ παιδί του ελληνικού λαού, ορκίζομαι να αγωνιστώ πιστά από τις τάξεις του ΕΛΑΣ, χύνοντας και την τελευταία ρανίδα του αίματός μου, σαν γνήσιος πατριώτης για το διώξιμο του εχθρού από τον τόπο μας, για τις ελευθερίες του λαού μας, κι ακόμα να είμαι πιστός και άγρυπνος φρουρός προστασίας στην περιουσία και το βιος του αγρότη. Δέχομαι προκαταβολικά την ποινή του θανάτου αν ατιμάσω την ιδιότητά μου ως πολεμιστής του Έθνους και του λαού και υπόσχομαι να δοξάσω και να τιμήσω το όπλο που κρατώ και να μην το παραδώσω αν δεν ξεσκλαβωθεί η Πατρίδα μου και δε γίνει ο λαός νοικοκύρης στον τόπο του\”.

Ο όρκος της πρώτης αντάρτικης ομάδας στη Ρούμελη που έγραψε ο Άρης Βελουχιώτης και δόθηκε το 1942 στη Γραμμένη Οξιά, Ριζοσπάστης.

  Γιατί καμιά σχέση δεν έχουν αυτοί, οι υμνητές των ΕΛΑΣιτών και των ΟΠΛΑτζήδων σταλινικών με την Αναρχία. Ο δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν υπήρξε μια κορυφαία νίκη απέναντι στο φασισμό, αλλά ακόμη ένας πόλεμος της Εξουσίας. Και σε κάθε τέτοιο πόλεμο, οι αναρχικοί συμμετέχουν ως αναρχικοί εξεγερμένοι και όχι ως φαντάροι των εξουσιαστικών μπλοκ.

  Σε όσους φαντασιώνονται ακόμη κονσερβοκούτια και εκκαθαρίσεις, απαντούμε ότι τράβηξαν μόνοι τους τη διαχωριστική γραμμή. Για εμάς, αυτή η φαντασιακή σύνδεση των αναρχικών με τον ΕΛΑΣ, το στρατιωτικό βραχίονα του ΚΚΕ, δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια αγωνιώδης αναζήτηση ενός παρελθόντος, έστω και κίβδυλου, που χρειάζονται κάποιοι για τονώσουν την ψυχολογία τους και να το προτάξουν σαν ετοιματζίδικη λύση στα φαντασιακά του μαζικά υποκείμενα. Για εμάς δεν είστε τίποτα άλλο, παρά μαρξιστικά υποπροϊόντα, σταματήστε να ιδιοποιείστε την Αναρχία και ενωθείτε επιτέλους με το υπόλοιπο κόκκινο κοπάδι. Εμείς δεν είμαστε εγγόνια εθνικοφρόνων κομμουνιστών, ούτε είμαστε διατεθειμένοι να γίνουμε κιμάς στην κρεατομηχανή του Κράτους. Οι \”κόκκινοι\” ήρωες μπορούν να πλαισιώσουν αν θέλουν την Εξουσία από τα αριστερά. Εμείς θα συνεχίσουμε να είμαστε αναρχικοί μηδενιστές. Θα συνεχίσουμε να προτάσσουμε τη διαρκή αναρχική εξέγερση, την επίθεση στο Κράτος και την Κοινωνία. Εκείνοι μπορούν να συνεχίσουν να υμνούν το Βελουχιώτη, τον ΕΛΑΣ και τη σοσιαλιστική πατρίδα.

  Γιατί οι αναρχικοί δεν πολεμούν τους πολέμους του Κράτους, δεν ενώνονται με την πλέμπα σε εθνικοαπελευθερωτικά μέτωπα, δε θυσιάζονται στο βωμό επαναστατικών υποκειμένων και ανώτερων ιδανικών.

Την ίδια ώρα που  ο φασισμός είναι θάνατος του πνεύματος, ο σοσιαλισμός είναι θάνατος της δύναμης. Και η κοινωνία δεν παίρνει θέση, γι\’ αυτό ακριβώς είναι τέτοια. Φάντασμα, σώμα μη-σώμα, τίποτα παραπάνω από ένα κοπάδι ανδρεικέλων. Και  περιμένετε από τον κοινωνικό βάλτο συνδρομή… Μα ζητάτε από την κοινωνία να εξεγερθεί εναντίον του ίδιου της του εαυτού ! Εναντίον της ίδιας της της φύσης, εκείνης της βαθιά φασιστικής φύσης.

Από το κείμενο \”Μηδενισμός και Οργάνωση\” – Πρώτος Χαοτικός Κύκλος\” Μηδενιστική Πορεία – τεύχος 1ο

  Μακριά από δίπολα δηλώνουμε ότι ο αναρχικός αντιφασισμός ή θα είναι ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ή δε θα είναι ΤΙΠΟΤΑ. Τα εναπομείναντα σταλινικά κατακάθια που κραδαίνουν ακόμη τα κονσερβοκούτια, ας έχουν τα κεφάλια τους κοντά στους ώμους.

 

 

Μέτωπο Αναρχομηδενιστικής Συνείδησης για τη διάχυση του Αρνητικού

\"\"


css.php