Posts Tagged ‘Stefano Gabriele Fosco’

Ιταλία – Επιχείρηση Ευτολμία (Ardire): Ανακοίνωση των συντρόφων του Culmine

Sunday, October 13th, 2013

Αγαπητά συντρόφια,

όπως θα ξέρετε ήδη πολλοί και πολλές από σας, στις 7 Σεπτέμβρη 2013 το μπλογκ «Culmine» αποφυλακίστηκε με τη λήξη της περιόδου προληπτικής κράτησης. Ωστόσο δεν μπορούμε να πούμε ότι απελευθερώθηκε κιόλας, μιας και θεωρήσανε σκόπιμο να μας επιβάλουν τα εξής περιοριστικά μέτρα: έχουμε απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, υποχρέωση διαμονής σε πόλη που έχουμε δηλώσει, και καλούμαστε να δίνουμε το «παρών» δυο φορές κάθε μέρα.

Για να αιτιολογήσουνε αυτή την «απελευθέρωση υπό περιοριστικούς όρους», δεν μπορούσανε παρά να υπογραμμίσουνε το γεγονός ότι ποτέ μας δεν απαρνηθήκαμε το έργο που κάναμε μέσα από το «Culmine», καλώντας για τη συνέχιση της αναρχικής αντιπληροφόρησης.

Δεδομένης «της προσωπικότητας των υπόπτων, όπως διαφαίνεται εξάλλου από τον επαγγελματισμό που επιδείχθηκε στο έγκλημα», επιμένουν να μας κρατάνε ομήρους με μία άλλη μορφή εγκλεισμού απλώς και μόνον επειδή δεν τους μένουν εναλλακτικές: οι έρευνες στην πραγματικότητα είναι ακόμη ανοιχτές, κι απ’ ό,τι φαίνεται έχουνε μπόλικη δουλειά μπροστά τους εφόσον αντιπροσωπεύουμε «στοιχεία τα οποία διαθέτουν εντονότατη ευχέρεια να συγκεντρώνουν υποστήριξη» και που «δεν έχουν εγκαταλείψει τους αναρχικούς και ανατρεπτικούς σκοπούς τους».

Οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι τα άθλια σίδερά τους δε φτάνουν για ν’ ανακόψουνε ένα «αδίκημα» σαν αυτό της προτροπής: έχουνε απόλυτο δίκιο, αλλά δεν εννοούν με τίποτε να βάλουν στο μυαλό τους ότι οι δράσεις της συνολικής απελευθέρωσης δεν έχουνε καμιά ανάγκη να υποκινηθούν από κανέναν!

Με την ευκαιρία αυτού του γράμματος, θέλουμε να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας προς όσους κι όσες αγωνίζονται από αντεξουσιαστική σκοπιά, καθώς και προς όλους τους αξιοπρεπείς κρατουμένους, που εξακολουθούν ν’ αντιστέκονται και να επιτίθενται χωρίς να σκύβουν το κεφάλι.

Θα θέλαμε επίσης να ευχαριστήσουμε όλα εκείνα τ’ άτομα με τα οποία νιώθουμε εγγύτητα, και δεν έχουνε πάψει ούτε στιγμή να εκδηλώνουν την αλληλεγγύη και τη συνενοχή τους.

Μια δυνατή εξεγερμένη αγκαλιά!

«Culmine», αρχές Οκτώβρη 2013.
Στέφανο Γκαμπριέλε Φόσκο
Ελίζα Ντι Μπερνάρντο

Πηγή

Ιταλία: Απελευθέρωση του συντρόφου Stefano Gabriele Fosco και της συντρόφισσας Elisa di Bernardo από τη φυλακή

Monday, September 9th, 2013

Στις 08/09/2013, ο σύντροφος Stefano Gabriele Fosco και η συντρόφισσα Elisa di Bernardo απελευθερώθηκαν από τις ιταλικές φυλακές με περιοριστικούς όρους. Ο σύντροφος και η συντρόφισσα είχαν συλληφθεί στις 13 Ιουνίου του 2012 στα πλαίσια της κατασταλτικής επιχείρησης \”Ευτολμία\” (Ardire). Οι περιοριστικοί όροι που τους επιβλήθηκαν είναι παρουσία σε αστυνομικό τμήμα και υποχρεωτική διαμονή στον τόπο που έχουν δηλώσει. Μετά από την απελευθέρωσή τους, αλλά και μετά την απελευθέρωση των συντρόφων Giuseppe Lo Turco και Alessandro Settepani τον περασμένο Ιούνη, ο μόνος σύντροφος εκείνου του κατασταλτικού κύματος που παραμένει ακόμα έγκλειστος, είναι ο Sergio Maria Stefani.

Για επικοινωνία με το Sergio:

Casa Circondariale Ferrara
Via Arginone 327
44122 Ferrara

Ιταλία

Λευτεριά στο Sergio!

Λευτεριά στα αιχμάλωτα συντρόφια σε όλον τον κόσμο!

Φωτιά στο υπάρχον!

 

Ιταλία: Δυο γράμματα του φυλακισμένου αναρχικού Νικόλα Γκάι από τη δεύτερη πτέρυγα υψηλής ασφαλείας της Φερράρα

Monday, August 19th, 2013

Οι προφυλακισμένοι αναρχικοί Νικόλα Γκάι και Αλφρέντο Κόσπιτο κατηγορούνται για την ένοπλη επίθεση εναντίον του Ρομπέρτο Αντινόλφι, διευθύνοντα συμβούλου της εταιρείας πυρηνικής ενέργειας Ansaldo Nucleare, την ευθύνη της οποίας ανέλαβε ο Πυρήνας Όλγα/ΑΑΟ-ΔΕΜ.

Στις αρχές Αυγούστου του 2013 έγινε γνωστό ότι οι ιταλικές εισαγγελικές αρχές έβαλαν μπρος άλλη μία δίωξη κατά του συντρόφου Νικόλα Γκάι για «παρότρυνση σε τέλεση βίαιων πράξεων με τρομοκρατικούς σκοπούς», προβάλλοντας ως πειστήριο τα ακόλουθα δυο γράμματα και ιδίως την αναφορά του συντρόφου σε επίθεση του «Σχεδίου Φοίνικας» στην Αθήνα.

Συνεισφορά στη συνάντηση της 3ης Αυγούστου στην κατάληψη La Riottosa της Φλορεντίας.

Αγαπητές συντρόφισσες και αγαπητοί σύντροφοι, με χαρά έμαθα για τις συναντήσεις που πραγματοποιούνται με στόχο την οργάνωση μιας αλληλέγγυας παρουσίας ενόψει της δίκης μας. Σας στέλνω λοιπόν το παρακάτω κείμενο, το οποίο, αν και δε γράφτηκε συγκεκριμένα γι’ αυτές τις συνελεύσεις, πιστεύω πως μπορεί να δώσει τροφή για περαιτέρω συζήτηση.

Τόσο ο Αλφρέντο, όσο κι εγώ βρίσκουμε πολύ ενδιαφέρον το γεγονός πως το κείμενο «Με το κεφάλι ψηλά», το οποίο εισηγείται αυτές τις συναντήσεις, δεν επικεντρώνεται αποκλειστικά στην υπόθεσή μας, αλλά «χρησιμοποιεί» το συγκεκριμένο κατασταλτικό επεισόδιο προκειμένου να εγκαινιαστεί εκ νέου ένας διάλογος γύρω από θέματα τόσο σημαντικά, όπως είναι η επαναστατική αλληλεγγύη, η αναρχική δράση, η σύνδεση με τους κοινωνικούς αγώνες κ.τ.λ, για τα οποία, δυστυχώς, τελευταία δε γίνεται λόγος παρά μονάχα με τσιτάτα.

Από πλευράς μας, μπορούμε μονάχα να ευελπιστούμε πως όλες αυτές οι συζητήσεις που έχουν καλεστεί δε θα παραβλέψουνε ούτε στιγμή την πρακτική πτυχή του αναρχικού αγώνα, μιας και πιστεύουμε πως το σύνολο των επιχειρημάτων πρέπει να προσβλέπουν στο πώς θα καταστήσουμε τη δράση μας πιο κοφτερή και απτή.

Όσον αφορά την κεντρική κατηγορία εις βάρος μας, τον τραυματισμό του διευθύνοντα συμβούλου της Ansaldo Nucleare, θα τοποθετηθούμε αργότερα, όταν ξεκινήσει η δίκη στις 30 Οκτώβρη.

Δύναμη, συντρόφια, έχουμε έναν ολόκληρο κόσμο να γκρεμίσουμε!
Ζήτω η νέα αναρχία!

Νικόλα Γκάι (Φερράρα, 23 Ιούλη 2013)

Φερράρα, Ιούνης 2013
Σχετικά με τον αγώνα ενάντια στις φυλακές.


Εδώ και κάποιο διάστημα είναι προφανές ότι έχει επιστρέψει στο προσκήνιο ο αγώνας ενάντια στις φυλακές, με νέες φιγούρες «κοινωνικών εξεγερμένων» να εμφανίζονται στο παλκοσένικο του κινήματος, κι έτσι ν’ αρχινούν ξανά μανά: διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις και προτάσεις για ενημερωτικά δελτία που να δίνουνε χώρο στους οδυρμούς οι οποίοι βγαίνουνε μέσα απ’ τα μπουντρούμια του κράτους. Τίποτα καινούργιο στον ορίζοντα· πολύ συχνά το κίνημά μας, σαν τη σβούρα που κάνει κύκλους γύρω απ’ τον εαυτό της, αναπηδά σε μια διαφορετική πτυχή αυτού του γαμημένου κόσμου κι ύστερα περιστρέφεται και στροβιλίζεται ξανά.

Το ενδιαφέρον των συντρόφων αφυπνίζεται, δίνει ζωή σε συνελεύσεις, όπου υπογραμμίζεται η αναγκαιότητα της εμβάθυνσης των επιχειρημάτων, της κατανόησης του τι συμβαίνει στους τόπους του βασανισμού… και ποιο τ’ αποτέλεσμα; Αποφασίζεται να πάνε να μοιράσουνε φυλλάδια στους συγγενείς τις μέρες του επισκεπτηρίου και να οργανώσουν μια συγκέντρωση, που θα ’ναι σίγουρα επιτυχημένη μιας και πλείστοι όσοι φυλακισμένοι «θα ανταποκριθούν» μ’ ενθουσιασμό. Για να πούμε όμως και την αλήθεια, τελευταία προστέθηκε στο γνωστό σενάριο μια νέα πράξη, κομματάκι ανησυχητική: μία «αποφασιστική και επικοινωνιακή» μάζωξη μπροστά από το υπουργείο Δικαιοσύνης στη Ρώμη. Όσο το σκέφτομαι, τόσο δεν μπορώ να καταλάβω τι δουλειά έχουνε έξω απ’ το υπουργείο αναρχικοί, τσαντισμένοι για τα ξυλίκια που πέσανε στις φυλακές του Τολμέτζο, αν δε βρίσκονται εκεί για να το μπουρλοτιάσουνε.

Ενώ η φυλακή αποτελεί ένα μόνιμο πρόβλημα, οι «κινητοποιήσεις» εναντίον της αποτελούν απλά επεισόδια που διαρκούν ωσότου κάποια άλλη «έκτακτη ανάγκη» τραβήξει την προσοχή των συντρόφων, ή για όσο το υποκείμενο της προσοχής μας (ο κοινωνικός εξεγερμένος, ο φυλακισμένος προλετάριος κ.λπ.) δεν αναζητά κάποιο διαμεσολαβητή, λίγο πολύ θεσμοθετημένο, που να θεωρεί ότι είναι πιο κατάλληλος για να ικανοποιήσει τα αιτήματά του.

Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι τις εκτιμήσεις μου δεν τις υπαγορεύει κάνα προσωπικό μπούχτισμα ή καμιά κομπορρημοσύνη ειδίκευσης στον τομέα αυτόν, αλλά η απλή εμπειρία από πρώτο χέρι: έχω συμμετάσχει σε διάφορες πρωτοβουλίες του αγώνα ενάντια στις φυλακές, κι όλες τους ήτανε απόρροια μιας παρόμοιας συλλογιστικής, έχοντας την ίδια πάντοτε κατάληξη. Θυμάμαι πολύ καλά τον αγώνα των ισοβιτών, όπου και σε κείνη την περίπτωση υπήρξε ενθουσιασμός, συνελεύσεις, συγκεντρώσεις, ένα ενημερωτικό δελτίο κατά των φυλακών, ώσπου οι πρωταγωνιστές αυτής της κινητοποίησης, συχνά περιγραφόμενοι ως αδάμαστοι εξεγερμένοι, αποφάσισαν να αναστείλουν την απεργία πείνας και να προσφύγουν σε πιο θεσμικά μονοπάτια για να επιλύσουν το πρόβλημά τους: πάπαλα αυτός ο αγώνας, και φτου κι απ’ την αρχή με κάποιον άλλον.

Πιστεύω ότι πρέπει να κοντοσταθούμε και να προβληματιστούμε σχετικά με το γιατί επαναλαμβάνονται κυκλικά οι ίδιες καταστάσεις, με παρόμοια πάντα αποτελέσματα. Γιατί δεν κατορθώνουμε να δώσουμε μεγαλύτερη συνέχεια και διεισδυτικότητα στη δράση μας; Πιστεύω ότι πρέπει να πάψουμε να παρασυρόμαστε απ’ το συναισθηματισμό, απ’ το κατεπείγον της κάθε περίστασης. Πολύ συχνά παίζουμε άμυνα, με αποτέλεσμα να φαντάζει ότι το έργο των αναρχικών είναι να επιλύσουν τα προβλήματα του κατά περίπτωση επαναστατικού «υποκειμένου»: φυλακισμένων, μεταναστών, εκμεταλλευόμενων κ.λπ. Είμαι πεπεισμένος ότι οι αναρχικοί θα έπρεπε «απλούστατα» να περνάνε στην επίθεση, καθένας με τις δικές του μεθόδους και στους δικούς του χρόνους, επιχειρώντας να ζήσουν την [….], τη χαρά της καταστροφής χωρίς ν’ αποζητούν τη «συναίνεση» των εκμεταλλευόμενων της εκάστοτε συγκυρίας.

Σε αυτό το σημείο, βέβαια, οποιοσδήποτε θα μπορούσε να μου πει ότι τα λόγια μου είναι διακηρύξεις αρχών, οι οποίες και βρίσκουν σύμφωνους τους πάντες, αλλά πρακτικά τι προτείνω να γίνει; Ας πάρουμε παράδειγμα απ’ όσα συμβαίνουν γύρω μας. Η φυλακή είναι τέτοιο τερατούργημα, που δε χρειάζεται να έχουμε γνώση και της παραμικρής αθλιότητας που λαμβάνει χώρα εντός της για να ξέρουμε ότι πρέπει να καταστραφεί. Ας μην επικεντρωνόμαστε σε λίγο ή πολύ βαθυστόχαστες μελέτες σχετικά με τους μετασχηματισμούς του μηχανισμού της φυλακής, αλλά ας πράξουμε όπως οι σύντροφοι της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς/Συμμορίες Συνείδησης/Πυρήνας Sole–Baleno/ΑΑΟ-ΔΕΜ* στην Ελλάδα: ας μάθουμε πού παρκάρει ο διευθυντής των φυλακών και ας πράξουμε αναλόγως. Ας μιμηθούμε τους συντρόφους του Εξεγερσιακού αντεξουσιαστικού πυρήνα Παναγιώτης Αργυρού/ΑΑΟ-ΔΕΜ, που στις 12 Μάη 2013 χτύπησαν την Εθνική Ένωση Σωφρονιστικών Υπαλλήλων στο Σαντιάγο της Χιλής. Ή, ακόμη, ας ακολουθήσουμε το παράδειγμα των ανώνυμων συντρόφων που πριν κάμποσους μήνες στο Τρέντο πυρπόλησαν τα οχήματα μιας εταιρείας που κερδοσκοπεί με την τροφοδοσία κρατουμένων.

Αν είμαστε όλοι σύμφωνοι ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από μια φυλακή που καίγεται, ας οπλίσουμε τις επιθυμίες μας κι ας πιάσουμε δουλειά.

Νικόλα Γκάι

* Στις αρχές Ιούνη ανατινάχτηκε το αυτοκίνητο της διευθύντριας των φυλακών του Κορυδαλλού, στην Αθήνα. Αυτή ήταν η πρώτη πράξη του «Σχεδίου Φοίνικας», την οποία ακολούθησε η επίθεση στο αυτοκίνητο ενός ανθρωποφύλακα της φυλακής του Ναυπλίου, στην Ελλάδα πάντα, από τους συντρόφους της Διεθνούς Συνωμοσίας για την Εκδίκηση/ΑΑΟ-ΔΕΜ. Το «Σχέδιο Φοίνικας» συνεχίστηκε με δύο ακόμη ενέργειες, μία στην Ινδονησία και άλλη μία, πάλι στην Ελλάδα.


Σ.τ.μ.: Μέτρα λογοκρισίας στην αλληλογραφία ήταν ήδη σε ισχύ εις βάρος των Νικόλα και Αλφρέντο, και πλέον επιβλήθηκαν επισήμως και στους Σέρτζιο και Στέφανο (φυλακισμένους στο πλαίσιο της επιχείρησης ευτολμία/Ardire), με το σκεπτικό ότι οι τελευταίοι διευκόλυναν την εκροή επιστολών των δύο κρατουμένων για την υπόθεση Αντινόλφι. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι όσα γράμματα αποστέλλονται δε φτάνουν ποτέ στα χέρια των τεσσάρων συντρόφων, που είναι έγκλειστοι στην ίδια πτέρυγα (AS2) της φυλακής της Φερράρα, αλλά κυρίως συνεπάγεται ότι η αλληλογραφία τους περνάει πρώτα από φακέλωμα των διωκτικών αρχών κι ότι ενδέχεται να παρακρατηθεί για κάποιο διάστημα και, κατά περίπτωση, να ενταχθεί σε δικόγραφα. Γι’ αυτό τώρα, πιο πολύ από ποτέ άλλοτε, είναι σημαντικό να τους αποστέλλονται γράμματα ώστε να σπάσει στην πράξη το μέτρο της απομόνωσής τους:

Sergio Maria Stefani, Stefano Fosco, Nicola Gai, Alfredo Cospito
Casa Circondariale di Ferrara, Via Arginone 327, ΙΤ-44122 Ferrara, Ιταλία

Πηγή

Ιταλία: Ένας αντιπολιτισμικός χαιρετισμός του Culmine για τα συντρόφια στο Μεξικό

Monday, August 19th, 2013

Αγαπημένα συντρόφια στο Μεξικό, απαντάμε με αυτό το γράμμα στο χαιρετισμό σας που, απ’ την ιταλική πρεσβεία στην Πόλη του Μεξικού, έφερε στα κελιά «μας» έναν υπέροχο άνεμο συνενοχής. Είμαστε καλά, τόσο όσον αφορά τη φυσική όσο και την πνευματική μας κατάσταση, κι η δύναμη και η αποφασιστικότητα δεν έπαψαν να μας συνοδεύουν, παρ’ ότι βρισκόμαστε προφυλακισμένοι περισσότερο από ένα χρόνο σ’ αυτό το ειδικό καθεστώς υψηλής ασφαλείας.

Η έρευνα εναντίον μας παραμένει ανοιχτή, και παρά τις όσες αλλαγές συντελέστηκαν στο ενδιάμεσο, είναι σχεδόν ανέφικτο να κάνουμε προβλέψεις για την εξέλιξή της. Γι’ αυτό, με τούτο το γράμμα δεν μπορούμε να σας ενημερώσουμε σχετικά με το νομικό σκέλος της υπόθεσής μας, αλλά θέλουμε να επαναλάβουμε πως δεν έχουμε αλλάξει ούτε στο παραμικρό τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε και θέτουμε τα ερωτήματα που κρίνουμε σημαντικά.

Όλο αυτό το διάστημα, έχουμε συνεχίσει να μεταφράζουμε και να διακινούμε προκηρύξεις δράσεων –όποτε κρίνουμε πως είναι αναγκαίο– δείχνοντας έτσι την εξεγερμένη μας αλληλεγγύη προς όλα τα αξιόμαχα συντρόφια κι επιχειρώντας να ακουστεί η φωνή μας (συμπεριλαμβανομένης της αυτοκριτικής) σχετικά με το τι συνέβη στο μπλογκ του “Culmine”, προσδοκώντας να εξακολουθήσει να υπάρχει ως μέσο αναρχικής αντιπληροφόρησης.

Ανάμεσα σε άλλα θέματα, θα θέλαμε ιδίως να υπογραμμίσουμε τη σημασία που έχουν για μας οι τοποθετήσεις σχετικά με τον λεγόμενο αντιπολιτισμό, παρά το γεγονός ότι στο παρελθόν διαχειριζόμασταν ένα μπλογκ. Μπορεί να φαντάζει πράγματι σε όλους κι όλες μας αντιφατική η συνύπαρξη αντιπολιτισμικών θέσεων με την εφαρμογή συγκεκριμένων τεχνολογικών εργαλείων με την πρόθεση να προωθηθεί το ανεκτίμητο και αναγκαίο έργο της αντιπληροφόρησης. Έπειτα από χρόνια αναστοχασμού πάνω στο θέμα, και μετά και τα πρόσφατα συμβάντα, πιστεύουμε πως έφτασε η στιγμή να αναρωτηθούμε τι σημαίνει στ’ αλήθεια ο αντιπολιτισμός.

Αρκεί μονάχα να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε τον υπολογιστή και να ανακηρυχτούμε ή να αισθανθούμε αντιπολιτισμικοί; Αρκεί να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε την τεχνολογία, και για ποια τεχνολογία μιλάμε; Κόβουμε το ίντερνετ, αλλά όχι το ψυγείο και το πλυντήριο; Δε χρησιμοποιούμε το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, αλλά συνεχίζουμε να χρησιμοποιούμε τους φακέλους και τα γραμματόσημα; Είμαστε διατεθειμένοι να αποδεχτούμε τον πολιτισμό μέχρι κάποιου σημείου, κι αν είναι έτσι, μέχρι πού φτάνει αυτό; Είναι μονάχα σ’ αυτό το επίπεδο όπου θα πρέπει να εστιάσει η αναζήτηση μιας υποθετικής μοναδικής σημασίας του όρου «αντιπολιτισμός»; Αν «αντιπολιτισμός» πάει να πει, για παράδειγμα, να αντιτίθεται κανείς στη νανοτεχνολογία και στη βιοτεχνολογία (δηλαδή στον έλεγχο και στη χειραγώγηση καθετί ζωντανού), γιατί δε θα μπορούσε να σημαίνει επίσης να αντιτάσσεται κανείς, φέρ’ ειπείν, στην υπερβιομηχανοποιημένη βέγκαν τροφή; Είμαστε βέγκαν εδώ και πάρα πολλά χρόνια και διερωτόμαστε σχετικά με το θέμα, αφού έχουμε προσέξει ότι ο βεγκανισμός και ο αντιπολιτισμός φαίνεται πολλές φορές να πηγάζουν από τις ίδιες αντεξουσιαστικές προθέσεις. Αναρωτηθήκαμε κάμποσες φορές πώς και για πόσον ακόμα καιρό θα κρατάμε την πίστη (ήδη πολύ διαδεδομένη ανάμεσα σε πολλούς αναρχικούς και αντεξουσιαστές) ότι το να έρθει κανείς πιο κοντά στη «Φύση» και στο «φυσικό» αποτελεί συνώνυμο του αντιπολιτισμού; Δεν μπορούμε, ούτε και θέλουμε, να δώσουμε μια καταληκτική απάντηση στο ερώτημα αν μπορούμε να πραγματώσουμε μια φόρμα «φυσικής» ζωής, αλλά είμαστε βέβαιοι ότι αυτό έχει να κάνει πρώτα απ’ όλα με ένα πλανητικό πρόβλημα: αυτό της δημογραφικής έκρηξης. Κατά τη γνώμη μας, από μια ριζοσπαστική αναρχο-οικολογική προοπτική, είναι αδύνατο να μη λάβουμε υπόψη τις καταστροφικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις της πληθυσμιακής αύξησης, του πολιτισμού και των γιγαντιαίων μητροπόλεων. Επομένως, τι σημαίνει στ’ αλήθεια ο αντιπολιτισμός;

Αν ο πολιτισμός μπορεί να θεωρηθεί από κάθε άποψη μια κουλτούρα (ένα σύνολο κανόνων, χρήσεων και συνηθειών που συμμερίζεται μια ομάδα ατόμων), μήπως αποτελεί επίσης κουλτούρα κι ο «αντιπολιτισμός»; Με ποια μέσα μπορούμε να ανατρέψουμε μια χιλιετή κουλτούρα; Είναι άραγε άσχετο τ’ ότι ο αντιπολιτισμός είναι απότοκο του ίδιου του πολιτισμού; Πόσο σημαντικό είναι να διατηρήσει κανείς τη μέγιστη δυνατή συνεκτικότητα; Και πάλι, πώς συμφιλιώνεται η αντιπολιτισμική Αναρχία με τη διαχείριση ενός μπλογκ; Έχει κάποιο νόημα να ανταλλάσσουμε ιδέες, προβληματισμούς, πρακτικές μέσω του διαδικτύου, και να φαντασιωνόμαστε έναν ιδεατό κόσμο όπου το ίντερνετ δε θα ’πρεπε καν να υπάρχει; Ο αποκαλούμενος «φυσικός, λεύτερος και άγριος κόσμος», στον οποίο προσβλέπουμε πολλοί και πολλές από μας (συμπεριλαμβανομένων νεότερων αναρχικών συντρόφων, που γεννήθηκαν στον αστερισμό της υψηλής τεχνολογίας), αρχίζει εκεί όπου τελειώνει ό,τι ζούμε σήμερα, ή αντιτίθεται εν μέρει σε όλο αυτό;

Εμείς υποστηρίζουμε ότι στην παρούσα ιστορική φάση –σε ό,τι αφορά το μέτωπο της αντιπληροφόρησης– είναι σχεδόν αδιανόητο να πάψουμε να χρησιμοποιούμε μια συγκεκριμένη τεχνολογία από τη στιγμή που μας δίνει την ευχέρεια να έρθουν σε επαφή αναρχικοί απ’ όλο τον κόσμο, άτομα που πιθανότατα δε θα είχανε ποτέ συναντηθεί από κοντά και, μ’ αυτόν τον τρόπο, έχουν τη δυνατότητα να συνδιαλέγονται πάνω σε ενδιαφέρουσες πτυχές του αγώνα.

Παράλληλα, νιώθουμε ότι η κατάχρηση συγκεκριμένων τεχνολογικών εργαλείων αυξάνει κατά πολύ τον κίνδυνο να καταστεί εξ ολοκλήρου εικονική η συσχέτιση ανάμεσα στα συντρόφια, αλλά και στ’ ανθρώπινα όντα εν γένει. Ασφαλώς, εξαρτάται από εμάς να καθορίσουμε το όριο που θέλουμε να αποδώσουμε σ’ αυτή την έννοια, αφήνοντας να γίνει κατανοητό πως ο πολιτισμός, για τον οποίο μιλάμε με τόση ανυπομονησία και απέχθεια, έχει εν πολλοίς να κάνει με μιαν αδιαμφισβήτητη δόση εικονικής ζωής.

Θα μας άρεσε πολύ τα σημεία με τα οποία καταπιαστήκαμε ακροθιγώς σε αυτό το γράμμα να μπορούσαν να γίνουν αντικείμενο συζήτησης και εμβάθυνσης απ’ όλους αυτούς τους αντεξουσιαστές που βρίσκουν ενδιαφέρον σε τέτοια θέματα.

Σε πλήρη συγγένεια, σας στέλνουμε τις πιο ζεστές και δυνατές εξεγερμένες αγκαλιές μας!

“Culmine”, 4 Αυγούστου 2013

Ελίζα Nτι Μπερνάρντο (αναρχική κρατούμενη)
C.C. Rebibbia Femminile, Via Bartolo Longo 92, IT-00156 Roma, Ιταλία

Στέφανο Γκαμπριέλε Φόσκο (αναρχοατομικιστής κρατούμενος)
C.C. Via Arginone 327, IT-44122 Ferrara, Ιταλία

Πηγή

Συνέντευξη του αναρχικού περιοδικού «Aversión» με τα φυλακισμένα συντρόφια του μπλογκ αντιπληροφόρησης Culmine

Wednesday, August 14th, 2013

Ακολουθεί μετάφραση μιας συνέντευξης που πήρε μέσω αλληλογραφίας η συντακτική ομάδα του αναρχικού περιοδικού «Aversión» στην Ισπανία από τα συντρόφια Στέφανο Φόσκο και Ελίζα Ντι Μπερνάρντο, διαχειριστές του αναρχικού μπλογκ αντιπληροφόρησης Culmine, που είναι προφυλακισμένοι απ’ τον Ιούνη του 2012 στην Ιταλία, στο πλαίσιο της αποκαλούμενης επιχείρησης Ευτολμία (Ardire).

AVERSIÓN: Τα τελευταία χρόνια, λόγω ζητημάτων τα οποία έχουν να κάνουν περισσότερο με την κατεύθυνση που παίρνει το σύστημα και που δεν είναι της παρούσης να αναλυθούν, έχει γίνει ξεκάθαρο ότι ο τρόπος με τον οποίο συσχετιζόμαστε έχει επηρεαστεί. Μπλογκ και σελίδες έχουν κάνει την εμφάνισή τους, αντικαθιστώντας το έργο που μέχρι στιγμής κάλυπταν οι έντυπες εκδόσεις μας. Πώς βλέπετε να επηρεάζει κάτι τέτοιο τους αγώνες και τον τρόπο με τον οποίο τους αντιλαμβανόμαστε;

CULMINE: Είμαστε απόλυτα πεπεισμένοι ότι βιώνουμε μια νέα περίοδο εντός του αναρχισμού. Τα μπλογκ και οι ιστοσελίδες επιτρέπουν τη διάχυση επικοινωνηθέντων, κειμένων και θεωρήσεων με τρόπο ταχύτατο σε όλο τον πλανήτη, καθιστώντας δυνατή την ανταλλαγή ιδεών και προτάσεων ανάμεσα σε συντρόφια που πιθανότατα δε θα είχαν ποτέ τη δυνατότητα να συναντηθούν από κοντά. Πρόκειται για πραγματική επανάσταση στις σχέσεις μεταξύ αναρχικών. Έχουμε πλήρη συνείδηση των μεγάλων περιορισμών που ανακύπτουν απ’ αυτόν το νέο τρόπο συσχέτισης, είτε λόγω της ίδιας της φύσης του εργαλείου, που δεν είναι ουδέτερη, αλλά τη διαχειρίζεται και την ελέγχει ο εχθρός, είτε λόγω του υψηλού κινδύνου που εγκυμονεί, όπως συνέβη και στην περίπτωση του μπλογκ Culmine, το οποίο βέβαια δεν επέλεξε το δρόμο της ανωνυμίας.

Το αναρχικό μπλογκ Culmine φυλακίστηκε στις 13 Ιούνη 2012 λόγω του έργου αντιπληροφόρησης που παρήγε. Το έργο σχετικά με τους αγώνες και τον τρόπο με τον οποίο τους αντιλαμβανόμαστε είναι εξαιρετικά πολύπλοκο. Πρέπει να ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι σήμερα, στο 2013, όλα τα κινήματα χρησιμοποιούν το διαδίκτυο: πολιτικά, οικολογικά, πολιτιστικά, αλλά μέχρι και αντιτεχνολογικά (θ’ άξιζε να εμβαθύνουμε σε αυτό το παράδοξο, αλλά δεν είναι της ώρας). Ακόμα και εντός των διαφόρων εκδοχών του αναρχισμού, σχεδόν όλες οι ομάδες, ανεξαιρέτως τάσης, δικτυώνονται μέσω του ίντερνετ, αν και το τελευταίο διάστημα παίζουν πολύ τα κοινωνικά δίκτυα όπως το Twitter και το Facebook, με δυσμενείς συνέπειες. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ποτέ δεν ήμασταν της γνώμης ότι τα μπλογκ αντιπληροφόρησης θα ’πρεπε να αντικαταστήσουν τις έντυπες εκδόσεις.

Α: Φαίνεται ότι στους καιρούς μας, το διαδίκτυο εγκολπώνει πολλές από τις πτυχές της ζωής μας και επηρεάζει δραστικά τις ανθρώπινες σχέσεις, συντείνοντας σε μεγάλο βαθμό στην απομόνωση, στην εξατομίκευση και στην αποξένωση. Δε θεωρείτε ότι λείπουν οι κριτικές τοποθετήσεις απ’ τον αναρχικό χώρο απέναντι σε αυτό το εργαλείο;

C: Ναι, είναι αλήθεια ότι το διαδίκτυο επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την ύπαρξή μας, αλλά όλοι κι όλες μας, συμπεριλαμβανομένων των αναρχικών, χρησιμοποιούμε αυτό το εργαλείο στην καθημερινότητά μας, απ’ το να κλείσουμε εισιτήρια για ένα ταξίδι μέχρι να κατεβάσουμε και να διαβάσουμε ένα περιοδικό. Δεν υπάρχουν τοποθετήσεις δριμείας και ισχυρής κριτικής απέναντι σε αυτό το τεχνολογικό εργαλείο, και δε θεωρούμε πως επαρκούν μερικές αναλύσεις κριτικής και απόρριψης του ίντερνετ από πλευράς κάποιων λίγων, που με μια στάση ελιτισμού και σνομπισμού «κάτι έχουνε ψυλλιαστεί» για το θέμα. Συμμεριζόμαστε το επείγον του προβλήματος, ότι δηλαδή συντρέχει κίνδυνος να απομονωθούμε ακόμη περισσότερο, μέχρι του σημείου οποιαδήποτε πτυχή της ζωής να καταλήγει να ’ναι εικονική, έως κι η ανθρώπινη σύγκρουση, αλλά την ίδια στιγμή δεν παύουμε να φανταζόμαστε τις δυνατότητες που ενυπάρχουν στη διάχυση των εικονοκλαστικών ιδεών και πρακτικών μας σε οποιαδήποτε γωνιά του πλανήτη. Πιότερο απ’ οτιδήποτε άλλο λείπει ένας αναστοχασμός που οφείλουμε να κάνουμε σχετικά με το πώς θα καθορίσουμε εξ ολοκλήρου την ύπαρξή μας εκτός εικονικής πραγματικότητας. Εν τέλει αυτό αφορά το αντιπολιτισμικό δίλημμα, που ακόμα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το μοντέλο της κοινωνίας μας. Το Culmine έδειξε ενδιαφέρον ως προς τη θεματική αυτήν περισσότερες από μία φορές, αλλά έχουμε αναβάλει για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα τη σύνταξη ενός κειμένου αναφορικά με το ζήτημα, δεδομένου ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο στην παρούσα συνθήκη να μπορέσουμε να το γράψουμε σύντομα κι από κοινού. Μα αυτό δε σημαίνει ότι αποκλείεται να συντάξουμε κάτι εν ευθέτω χρόνω.

A: Συγκεκριμένα το Culmine συνιστά, εξ όσων γνωρίζουμε, την πρώτη περίπτωση καταστολής και εγκλεισμού εις βάρος μιας σελίδας αντιπληροφόρησης. Πού πιστεύετε ότι οφείλεται αυτό; Γιατί το Culmine και όχι άλλες σελίδες;

C: Καταρχήν, η καταστολή ενάντια στο Culmine εμπίπτει στην ιταλική αντιτρομοκρατική νομοθεσία, που αποτελεί συνέχεια των ειδικών νόμων που τέθηκαν σε εφαρμογή κατά τα επονομαζόμενα «χρόνια του μολυβιού». Να διευκρινίσουμε ότι δεν κατηγορούμαστε μονάχα για παραβίαση των νόμων περί πληροφόρησης ή για εξύμνηση (τρομοκρατικών πράξεων), αλλά και για σχεδιασμό, χρηματοδότηση και υλική εκτέλεση βομβιστικών ενεργειών.

Γιατί το Culmine και όχι τα λοιπά μπλογκ; Γιατί, κατά την άποψή μας, αυτό που χαρακτήριζε το Culmine κατά τη διάρκεια της ύπαρξής του ήτανε το γεγονός ότι δε λογόκρινε αναλήψεις ευθύνης άμεσων δράσεων απ’ όλο τον κόσμο, ενόσω έδινε επίσης φωνή σε πολλούς φυλακισμένους αναρχικούς. Δεν είμαστε οι μόνοι που κάναμε κάτι τέτοιο, κι είδαμε να γεννιούνται πολλά άλλα μπλογκ ή σελίδες με τα οποία μοιραζόμαστε προβληματισμούς και εμπειρίες. Η φυλάκιση του Culmine είναι ένα δυσοίωνο σινιάλο που στέλνει η καταστολή, μιας και πρόκειται για σκηνικό που μπορεί να επαναληφθεί εναντίον άλλων παρόμοιων εγχειρημάτων σε επίπεδο αντιπληροφόρησης. Είναι χαρακτηριστικό, για παράδειγμα, ότι η άμεση διακίνηση από μεριάς μας ενός επικοινωνηθέντος σχετικά με την ανακίνηση ερευνών τον Μάρτη του 2012 (όπου προοικονομούνταν η όξυνση της καταστολής), με το οποίο προειδοποιούσαμε τα λοιπά μπλογκ για τη διαφαινόμενη κατάσταση και την παραβίαση του ίδιου του Culmine, αποτελεί για την εισαγγελία απόδειξη της αμετανόητης στάσης μας.

A: Ένα λανθάνον ερώτημα πάνω στο ζήτημα είναι αυτό των χρόνων. Το ίντερνετ σε υποχρεώνει σε μια συνεχή ενημέρωση όπου όλα λαμβάνουν χώρα με ταχύτητα που ξεπερνά τις ανθρώπινες ικανότητες. Τι νόημα έχει να γνωρίζει κανείς σε πραγματικό χρόνο ό,τι συμβαίνει σήμερα ανά την υφήλιο; Η ικανότητά μας να παρεμβαίνουμε στην πλέον κοντινή μας πραγματικότητα είναι από μόνη της εξαιρετικά περιορισμένη. Μέχρι ποιου σημείου δεν προκαλεί αυτή η συνθήκη τα ίδια άγχη που προξενεί, για παράδειγμα, η ημερομηνία λήξης των τεχνολογικών εφευρημάτων ή των μοδών, που από τη μια στιγμή στην άλλη χάνουν την αξία και το νόημά τους;

C: Το πρόβλημα των διαρκών ενημερώσεων είναι υπαρκτό, και ένα μπλογκ το οποίο δεν ενημερώνεται τακτικά παύει να έχει επισκεψιμότητα. Είναι σημαντικό οι διαχειριστές ενός μπλογκ να έχουν την ευφυΐα μιας προσεκτικής επιλογής του υλικού που τους αποστέλλεται, λίγο πολύ δίνοντας χώρο και βαρύτητα σε καθορισμένα ποσταρίσματα. Σίγουρα, θα μπορούσαμε να επιβιώσουμε (συν του να εξακολουθούμε, βέβαια, ν’ αγωνιζόμαστε και να παράγουμε αντιπληροφόρηση) χωρίς να γνωρίζουμε σε πρώτο χρόνο τι συμβαίνει στην άλλη άκρη του πλανήτη. Πάντοτε όμως η ιδέα είναι η ανταλλαγή ειδήσεων και εμπειριών να μπορεί ν’ αποτελεί ένα ερέθισμα για τις άλλες πραγματικότητες, όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο υπάρχει ένα όριο που δεν είναι δυνατόν να ξεπεραστεί, ειδάλλως ο αγώνας καθίσταται εικονικός όπως και οι ανθρώπινες σχέσεις στην ολότητά τους. Μιλώντας υπ’ αυτό το πρίσμα, πιστεύουμε ότι οι κινητοποιήσεις μέσω του Twitter, λόγω της εξαιρετικής ταχύτητας και ανιχνευσιμότητάς του μέσου αυτού, δεν επιτρέπουν κανενός είδους αναστοχασμού, ακόμα κι αν έφτασε να χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων, ξεπερνώντας μέχρι και τα SMS (μηνύματα μέσω κινητών τηλεφώνων).

A: Γίνεται πρόδηλη η ανάδυση μιας νέας έννοιας, αυτής του αναρχισμού της πράξης, που έχει σε μεγάλο βαθμό επηρεαστεί από το ίντερνετ. Υπάρχουν ομιλίες και φόρμες «του πράττειν» που, αν και δεν μπορούν όλες τους να θεωρηθούν επιβλαβείς, παράγουν ωστόσο δυναμικές οι οποίες σε μερικές περιπτώσεις φαντάζουν σαν κακοχωνεμένο κοπιάρισμα κι άλλες φορές μοιάζουν με απλό διαδικτυακό παιχνίδι.

C: Τα τελευταία χρόνια έκανε την εμφάνισή του αυτός ο νέος τρόπος κατανόησης και βιώματος του αναρχισμού. Πρόκειται για ένα φαινόμενο τόσο φρέσκο, που δεν είναι δυνατόν να το καδράρουμε, ενώ οι ορισμοί, σε αυτήν τη φάση, ενδέχεται να είναι παραπλανητικοί. Σε κάθε περίπτωση, ένας από τους πλέον επαναλαμβανόμενους ορισμούς είναι αυτός του αναρχισμού της πράξης.

Όπως το βλέπουμε εμείς το πράγμα, δεν μπορούμε να πούμε πως το διαδίκτυο επηρέασε αυτήν τη νέα έννοια, αλλά ότι βοήθησε στη γρήγορη διάδοσή της, στις διάφορες εκδοχές της και με τους κοινούς παρονομαστές της. H έννοια αυτή καθαυτή δεν είναι καινοφανής. Στο παρελθόν υπήρξαν περίοδοι κατά τις οποίες ο αναρχισμός της δράσης ακούστηκε για τα καλά με επιθέσεις, εκτελέσεις, σαμποτάζ, μέχρι και με απαγωγές προσώπων.

Το καινούργιο, σε σχέση με το παρελθόν, έγκειται στη διάχυση προκηρύξεων ανάληψης ευθύνης για άμεσες δράσεις σε πραγματικό χρόνο ανά τον κόσμο, καθώς και στο πιθανό ενδιαφέρον εκ μέρους άλλων ατομικοτήτων και ομάδων να κατευθύνουν τις ενέργειές τους προς τον ίδιο στόχο. Και σε αυτή την περίπτωση, όμως, έχουμε προηγούμενα βιωμένα φαινόμενα.

Το πλέον τρανταχτό παράδειγμα, αν και υπάρχουν πολλά ακόμη, είναι εκείνο της καμπάνιας διεθνούς αλληλεγγύης για τους Σάκκο και Βαντσέττι. Σε διάφορα μέρη του κόσμου οι αναρχικές ατομικότητες και ομάδες βρίσκονταν σε αναμονή των νέων απ’ το διάδρομο θανάτου της βορειοαμερικάνικης φυλακής. Τότε το όργανο επικοινωνίας ήταν ο τηλέγραφος, σήμερα είναι το ίντερνετ.

Σίγουρα, τα προβλήματα που προκύπτουν από αυτήν τη νέα προσέγγιση και που πρέπει να επιλυθούν είναι πολλά. Είναι αλήθεια ότι συχνά οι αναλύσεις χαρακτηρίζονται από μια επιφανειακότητα, ενώ επίσης εμφανίζονται από το πουθενά χαρακτήρες άσχετοι προς οποιαδήποτε αναρχική διαδρομή (οι οποίοι και πρέπει ν’ αντιμετωπίζονται με τη δέουσα καχυποψία).

Επιπλέον, δεν πρέπει να υποβιβάζουμε και τα γλωσσικά προβλήματα, είτε πρόκειται για κακομεταφράσματα που γίνανε στο πόδι (συχνά με αυτόματα μεταφραστήρια, που εμείς θεωρούμε ότι θα έπρεπε να χρησιμοποιούνται μόνο σε περιπτώσεις άκρως αναγκαίες), είτε πρόκειται για έννοιες που δεν έχουν αφομοιωθεί σωστά. Γίνεται, για παράδειγμα, πολύς λόγος εντός των κύκλων του αναρχισμού της πράξης για το αντάρτικο πόλης και τον ένοπλο αγώνα. Επί της παρούσης δε διαθέτουμε τ’ απαραίτητα εργαλεία για να αναλύσουμε τι συμβαίνει, φέρ’ ειπείν, στην Ελλάδα, ενώ φυσικά ούτε στην Ιταλία αλλά ούτε και σε πολλές ακόμη χώρες υπάρχουν οι συνθήκες που θα μας επέτρεπαν να μιλήσουμε για αντάρτικο πόλης και ένοπλο αγώνα.

Μεγάλη σύγχυση επικρατεί επίσης σε σχέση με την έννοια του μηδενισμού (τόσο μεγάλη, ώστε μερικοί ψευτομηδενιστές έφτασαν στο σημείο να αρνούνται οποιαδήποτε ηθική, ανοίγοντας τις πόρτες στην ίδια την αθλιότητα), ενώ αντίστοιχες παρανοήσεις ανακύπτουν σχετικά με την έννοια του αναρχικού αντιδικονομισμού! Αυτές οι παρερμηνείες μπορούν πράγματι να καταλήξουν σ’ ένα αντιπαθητικό «διαδικτυακό παιχνίδι», πράγμα που το Culmine δεν τροφοδότησε ποτέ του.

A: Εμείς μεγαλώσαμε εντός της αναρχίας μέσω συζητήσεων, γραμμάτων έγκλειστων συντρόφων, διαβάζοντας μπροσούρες, ταξιδεύοντας, επισκεπτόμενοι βιβλιοθήκες, με το να γίνουμε συνδρομητές σε κάποιο περιοδικό από την άλλη άκρη του πλανήτη, συνομιλώντας με παλιότερους σαμποτέρ και αντάρτες, κ.τ.λ. Σήμερα όμως η ζύμωση περνά, σε μεγάλο βαθμό, μέσα από τα μπλογκ και τα κοινωνικά δίκτυα. Τι πιστεύετε επ’ τούτου;

C: Το γεγονός ότι σήμερα αυτή η «ζύμωση» για τη μεγάλη πλειονότητα περνά μέσα από το ίντερνετ δεν είναι κάτι που μπορεί ν’ αρνηθεί κανείς, αλλά πρέπει επίσης να πούμε ότι πρόκειται για ένα ζήτημα γενεών (σε οποιαδήποτε ιστορική-κοινωνική περίοδο γίνεται χρήση των εργαλείων που είναι διαθέσιμα). Εμείς του Culmine καταλήξαμε να διαχειριζόμαστε ένα μπλογκ αφότου διανύσαμε μια διαδρομή εντός του ιταλικού αναρχικού κινήματος, η οποία ξεκίνησε πολύ πριν τη διάδοση του ίντερνετ. Αυτό που μπορούμε να πούμε είναι ότι, όποιος ανήκει σ’ ένα κίνημα που αυτοπροσδιορίζεται ως επαναστατικό, πρέπει να είναι πάντα σε θέση να διαδρά, ακόμη και βίαια, με την κοινωνική κατάσταση που τον περιβάλλει.

Το να απαρνηθούμε μονομιάς το ίντερνετ και όλα τα υπόλοιπα τεχνολογικά εργαλεία είναι απολύτως αδιανόητο (αν και από μία αντιπολιτισμική προοπτική θα ήταν το ιδεατό). Εξαρτάται απ’ όσους και όσες καταπιάνονται με την αντιπληροφόρηση να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους, ώστε τα μπλογκ και οι σελίδες να έχουν άρθρα, βιβλία, διεισδυτικές και επιμελημένες έρευνες. Προς το παρόν, δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

Άλλο πράγμα είναι η κουβέντα σχετικά με τις μη άμεσες προοπτικές. Θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε πώς και γιατί φτάσαμε σ’ αυτή την κατάσταση, αλλά αυτή η ανάλυση, που θα έπρεπε να συνιστά μιαν αυτοκριτική, εκτείνεται στις τελευταίες δεκαετίες του αναρχισμού διεθνώς. Πιστεύουμε ότι σ’ αυτό το επίπεδο ο αναστοχασμός θα έπρεπε να προεκταθεί και σε άλλες θεματικές, πέραν της συγκεκριμένης για την εξάρτηση από την τεχνολογία. Ποιος αναρχισμός; Εξεγερτισμός ή ατομικισμός; Μηδενισμός ή ψευτομηδενισμός; Φορμαλισμός ή αφορμαλισμός; Υπογραφές, ακρώνυμα ή ανωνυμία; Αναρχικός αντιδικονομισμός και μέχρι ποιου σημείου μπορεί κανείς να είναι αντιδικονομιστής; Κοινωνικός ή αντικοινωνικός;

A: Αυτή η συνέντευξη μπορεί να ιδωθεί σαν πέτρα που πετιέται στον αέρα με την πρόθεση ν’ ανοίξει ένα ζωντανό διάλογο. Θα θέλατε να προσθέσετε κάτι;

C: Θα θέλαμε να επικοινωνήσουμε ότι αυτό που συνέβη στο Culmine δεν οφείλεται σε μια απρόσεχτη διαχείριση από μέρους μας όσον αφορά τα μέτρα ανωνυμίας στο διαδίκτυο. Το δικό μας μπλογκ ήταν δημόσιο, υπό την έννοια ότι δεν αποκρύπταμε την ταυτότητά μας, μιας και συμμετείχαμε σε συζητήσεις και διάφορες δημόσιες αναρχικές δραστηριότητες. Είμαστε της άποψης ότι οι ατομικότητες που διαχειρίζονται αναρχικά μπλογκ, ειδικά αν καταπιάνονται με τη δημοσίευση προκηρύξεων ενεργειών και κειμένων κρατουμένων, πρέπει να είναι γνωστές εντός του κινήματος.

Θεωρούμε επίσης πως είναι απαραίτητο ν’ αφήνουμε χώρο και γι’ αυτοκριτική, αφού λάθη γίνονται πολλά, κι είναι αναγκαίο να έχουμε την ικανότητα να το συνειδητοποιούμε αυτό. Για παράδειγμα, περισσότερες από μία φορές πέσαμε πάνω σε κάλπικες προκηρύξεις, προερχόμενες από μυθομανείς ή ασφαλίτες, κι αυτό συνιστά πολύ υψηλό ρίσκο για όσους κι όσες τρέχουνε τέτοια μπλογκ. Σ’ αυτή την περίπτωση, η εμπειρία που αποκτάς με τα χρόνια σε βοηθά να καταλαβαίνεις αν τα κείμενα με τα οποία έχεις κάθε φορά να κάνεις είναι αυθεντικά.

Δώσαμε πάντοτε προσοχή στην παράθεση των πηγών των αναρτήσεών μας, όπως επίσης στην αναφορά των μεταφραστών που από καιρό σε καιρό μας βοήθησαν. Αυτό αποτελεί για εμάς έναν ορθό τρόπο λειτουργίας, κι όχι κάτι το επιφανειακό, που κρίνουμε πως είναι επίσης αναγκαίο στις έντυπες εκδόσεις.

Παρά την καταστολή και παρά τους ατελείωτους μήνες της προφυλάκισής μας σε πτέρυγες υψηλής ασφαλείας, δεν απαρνιόμαστε το έργο του Culmine όλα αυτά τα χρόνια κι ελπίζουμε άλλα μπλογκ να μπορέσουν να συνεχίσουν την αντιπληροφόρηση. Ταυτόχρονα, μας ενδιαφέρουν ιδιαίτερα οι κριτικοί και εποικοδομητικοί προβληματισμοί, εντός του διεθνούς αναρχικού κινήματος, σχετικά με τα θέματα αυτής της συνέντευξης στο «Aversión».

Ο Στέφανο βρίσκεται αυτήν τη στιγμή στον τομέα για αναρχικούς κρατουμένους της πτέρυγας υψηλής ασφαλείας της φυλακής της Φερράρα, και η Ελίζα στις γυναικείες φυλακές της Ρώμης. Μπορείτε να τους γράψετε στις παρακάτω διευθύνσεις (διαβάζουν και γράφουν και στα ισπανικά):

Stefano Gabriele Fosco
C.C. Via Arginone 327, IT-44122 Ferrara, Ιταλία

Elisa Di Bernardo
C.C. Rebibbia Femminile, Via Bartolo Longo 92, IT-00156 Roma, Ιταλία

από το ιβηρικό αναρχικό περιοδικό «Aversión» (aversion@riseup.net), τ. 8, Μάης 2013

Πηγή

Ιταλία: Ενημέρωση σχετικά με τη λογοκρισία της αλληλογραφίας στην πτέρυγα AS2, των φυλακών της Φερράρα

Saturday, August 10th, 2013

Με βάση τις σχετικές ενέργειες, που βασίζονται στο άρθρο 250 για τους Nicola Gai και Alfredo Cospito μετά τον τραυματισμό του Adinolfi, το δικαστήριο της Γένοβα (στο πρόσωπο του δικαστή Baldini, ο οποίος αντικατέστησε τον Giacalone αυτό το καλοκαίρι) διέταξε τη λογικρισία της αλληλογραφίας των Sergio Maria Stefani και Stefano Gabriele Fosco, που βρίσκονται φυλακισμένοι στη Φερράρα στα πλαίσια της επιχείρησης \”Ευτολμία\”.

Διαβάζοντας την εντολή του δικαστή, φαίνεται πως η πρόφαση για αυτό το μέτρο είναι ο πιθανός κίνδυνος τα γράμματα προς τους Sergio και Stefano να υπνομεύσουν τη λογοκρισία που έχει ήδη επιβληθεί στους Nicola και Alfredo τους τελευταίους μήνες, \”καθώς η ίδια αλληλογραφία μπορεί να περιέχει πληροφορίες για επερχόμενες εγκληματικές ενέργειες\”. Προς υποστήριξη αυτής της δήλωσης γίνεται αναφορά στην κυκλοφορία στο διαδίκτυο των κειμένων των Sergio, Nicola και Alfredo στη μνήμη του Mauricio Morales με τα οποία \”ανανέωσαν τη σχέση τους με τους ανατρεπτικούς σκοπούς των αναρχικών πρακτικών\”.

Πέρα από αυτήν την ορολογία του 19ου αιώνα, οι πραγματικοί λόγοι είναι χαρακτηριστικοί των κόλπων που υιοθετούν σήμερα οι δικαστικοί και η διεύθυνση της φυλακής εναντίον εκείνων που δε σκύβουν το κεφάλι.

Για να γράψετε στα συντρόφια:

Sergio Maria Stefani
Stefano Fosco
Nicola Gai
Alfredo Cospito

Casa Circondariale Ferrara
Via Arginone 327
44122 Ferrara

Ιταλία

Πηγή

Επιχείρηση Ευτολμία (Ardire): Η εισαγγελία του Μιλάνου ζήτησε την περαιτέρω επέκταση των προληπτικών μέτρων εις βάρος 5 αναρχικών κρατουμένων

Friday, May 31st, 2013

Αναδημοσίευση από Contra Info

 

Η εισαγγελία του Μιλάνου ζήτησε την παράταση για έξι ακόμη μήνες της προληπτικής κράτησης για τον Αλεσσάντρο, τον Στέφανο, τον Σέρτζιο, την Ελίζα και τον Πέππε. Στην αίτησή της η συγκεκριμένη εισαγγελία επισημαίνει πως, παρά την προφυλάκιση, τα συντρόφια συνεχίζουν να επικοινωνούν με μέλη του ίδιου χώρου που βρίσκονται έξω από τη φυλακή, και ότι προωθούν «εκστρατείες αλληλεγγύης» εναντίον της «καταστολής» με τόνους σίγουρα ανησυχητικούς για την έξαρση πράξεων που χαρακτηρίζονται από βία, κι όχι μόνο λεκτική. Στη συνέχεια εξηγεί αυτές τις έννοιες καλύτερα, παραθέτοντας διάφορα κείμενα παρμένα από τις σελίδες RadioAzioneContra Info καιInforma-Azione.

Παραθέτει επίσης το κείμενο του Στέφανο ενάντια στα ψευδο-νιχιλιστικά ψοφίμια, και μεταξύ άλλων αναφέρει: «Η επιστολή του Σ. Φόσκο από την πτέρυγα υψηλής ασφαλείας της Φερράρα δημοσιεύτηκε στο ακέραιο από την ιστοσελίδα RadioAzione, η οποία μετά το κλείσιμο του Culmine έχει εν τοις πράγμασι αντικαταστήσει το ρόλο του τελευταίου, με την πρόθεση να επιτελέσει την ίδια λειτουργία ως “φερέφωνο” στον αναρχικό χώρο σε εθνικό επίπεδο».

Όσο θα έχει ζωή αυτό το blog, η αλληλεγγύη και η συνενοχή προς τους φυλακισμένους συντρόφους δε θα λείψει ποτέ, όπως δε θα λείψουνε ποτέ κι οι άμεσες δράσεις που γίνονται σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τους ίδιους τους κρατούμενους συντρόφους ή εναντίον του υπάρχοντος γενικότερα. Αν σε κάποιους οι «τόνοι» δεν αρέσουνε… είναι δικό τους πρόβλημα! Εν κατακλείδι, τοRadioAzione δεν έχει αναλάβει την κληρονομιά του Culmine, αλλά πάντοτε ήθελε να στείλει ένα σαφές μήνυμα στους ανθρωποδιώκτες: Η Αντιπληροφόρηση και η αλληλεγγύη δε γνωρίζουνε κάγκελα που μπορούν να τις φυλακίσουνε… Μπορείτε να φυλακίσετε το σώμα μας αλλά ποτέ τις ιδέες μας!

Θάνατος στο κράτος και στους υποτακτικούς του
Για την άμεση δράση

Αλληλεγγύη και συνενοχή με τους έγκλειστους συντρόφους
σε όλο τον κόσμο!

RadioAzione

 

Elisa Di Bernardo

C.C. Rebibbia Femminile, Via Bartolo Longo 92, IT-00156 Roma (Ιταλία)

Sergio Maria Stefani, Giuseppe Lo Turco,
Alessandro Settepani, Stefano Gabriele Fosco

C.C. Via Arginone 327, IT-44122 Ferrara (Ιταλία)


css.php