Archive for July, 2013

Ανακοίνωση από το αναρχικό στέκι Ναδίρ

Friday, July 26th, 2013

 «Ω, Λύκε, που γίνεσαι πάντα φταίχτης
-Είναι το τίμημα, γιε μου.»(Στέρλινγκ)

ΔΗΜΟΣΙΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ «ΝΑΔΙΡ» ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΦΡΕΝΙΑΣΜΕΝΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΟΛΑΟΥΖΩΝ ΤΟΥ, ΠΟΥ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΕΦΤΑΣΕ ΣΤΟ ΖΕΝΙΘ ΤΗΣ.

«Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη», συμβούλευε ο Καισάριος Δαπόντες ήδη από το 1755 στους δύο πόλους της υπεράσπισης της κρατικής τάξης και ευδαιμονίας, τον άμεσο και τον έμμεσο, που εξίσου εχθρεύονται το ΝΑΔΙΡ και θέλουν να δουν την επαναστατική πρακτική θεωρία του να μετριάζει την ορμή της ή να σωπαίνει, αφήνοντάς τους χωρίς αντίπαλο σ’ αυτήν την πλατιά ιστορική πεδιάδα, « τη γεμάτη θαύματα και αίματα, που, όπως  συνεχίζει να αποδεικνύει η ύπαρξή μας, δεν άνθισαν επί ματαίω…»

Δυστυχώς, θα τους απογοητεύσουμε αμφότερους, για μια ακόμα φορά.

Το ΝΑΔΙΡ είναι εδώ, το ΝΑΔΙΡ είναι παντού.

Στην εφιαλτική τους πραγματικότητα και στην πραγματικότητα του εφιάλτη τους, που έχει το όνομα, τις ιδέες και τις πρακτικές μας. Στην Επανάσταση, δηλαδή.

Μετά, λοιπόν, απ’ τις αγέλες των ελευθεριακών κουραμπιέδων που λύσσαξαν να μας κλείσουν το στόμα και να μας κατεβάσουν με κάθε τρόπο στο επίπεδό τους, τη σκυτάλη πήρε πριν δέκα μέρες περίπου το άλλο σκυλολόϊ των έμμισθων κρατικών λειτουργών, που εφόρμησε ενάντια στο έμψυχο και άψυχο δυναμικό μας, στους ανθρώπους μας και στα κτήριά μας, καταστρέφοντας όλη την υλικοτεχνική μας υποδομή. Παρότι, γι’ αυτή την τελευταία συντονισμένη επιδρομή της Ασφάλειας, των Ε.Κ.Α.Μ. και της Αντιτρομοκρατικής όσον αφορά τους στόχους στους οποίους, υποτίθεται, ότι αποσκοπούσε, γελάνε ακόμα και τα τσιμέντα, προκαλώντας αμηχανία μέχρι και στους ίδιους τους «δημοσιογράφους» της Ασφάλειας, π.χ. Λαμπρόπουλος στο ΒΗΜΑ, καθώς καμιά κατηγορία δεν μπορεί να θεμελιωθεί ούτε καν απ’ αυτό το κράτος – οπερέτα.

 Αυτές οι αίολες έως φαιδρές κατηγορίες με τις οποίες θέλησαν να δέσουν τους συντρόφους μας, αλλά, πίσω απ’ αυτό, να χτυπήσουν το ΝΑΔΙΡ και ό,τι αυτό αντιπροσωπεύει, πολύ σύντομα θα καταρρεύσουν και οι ίδιοι τους θα αναγκαστούν να αποφυλακίσουν τους συλληφθέντες, υπό το βάρος της γελοιότητάς τους που γίνεται πια καταγέλαστη  και στους πάντες.

Ξεκάθαρα, λοιπόν, στόχος τους  σ’ όλο αυτό το κωμειδύλλιο ήταν το να παρουσιάσουν «αντιτρομοκρατικό έργο», κρατώντας ζωντανό αυτό το παραμυθάκι τους αποσυμπιεζόμενοι, έτσι,  απ’ τα αδιέξοδά τους, αλλά και να χτυπήσουν και να απονευρώσουν το ΝΑΔΙΡ, γι΄αυτό και όλες οι επιλεκτικές διαρροές τους πάντα εμάς στοχοποιούσαν. «Άντρο τρομοκρατών», «εργαστήριο βομβών», «διευθυντήριο της ανομίας», «γυμναστήριο χούλιγκανς», «κέντρο μηδενισμού και βίας»,  μέχρι κι ό,τι είμαστε το πολιτικό σκέλος της Σ.Π.Φ.  ακούσαμε και,  μάλιστα,  μέσα σ’ όλες αυτές τις πονεμένες φαντασιακές ιστορίες και κατηγορίες, που αμήχανα και πάλι επαναλαμβάνουν εναντίον μας, ανέσυραν και ξαναπιπιλίζουν τις εμμονές τους και για κάποιον «εμφύλιο», πιθανώς αναφερόμενοι στην επίθεση εναντίον μας μιας ελαφρολαϊκιάς, καθεστωτικής και ρεφορμιστικής «αντιεξουσίας» με την οποία αυτοί τα έχουν βρει μια χαρά και την οποία αποκρούσαμε με επιτυχία, κοιτώντας μόνο μπροστά.

Εμείς, απλά, κρυφογελάμε βλέποντας τον πανικό τους και ανεπηρέαστοι απ’ τη μοχθηρότητα και τις φαντασιώσεις τους, συνεχίζουμε να παραμένουμε  όρθιοι στις διαδρομές που επιλέξαμε, σηκώνοντας και πάλι λίγες μέρες μετά την κατεδάφιση (κυριολεκτικά) του στεκιού μας  τη μαύρη σημαία της λύσσας και της συνείδησης, στα υλικά χαλάσματα που άφησε πίσω της η απελπισμένη επίθεση του κράτους στο συγκεκριμένο στέκι μας. Είμαστε ξανά στο στέκι μας, ακόμα πιο δυνατοί και ακόμα πιο αποφασισμένοι να υπερασπιστούμε το «γίγνεσθαί» του και όχι, φυσικά, τα ντουβάρια του, ενάντια σε όλους αυτούς που κοιμούνται και ξυπνούν με μοναδικό τους όνειρο να σωπάσουμε, αφήνοντάς τους ήσυχους και χαμένους στις ψευδαισθήσεις τους.
Είμαστε εδώ, λοιπόν, και θα ‘μαστε για πάντα, μέσα από ομάδες συγγένειας, από συσπειρώσεις παλιών και νέων αγωνιστών, και αλληλοεπιδράσεις στη βάση του κινήματος – και του διαλεκτικού γίγνεσθαί του, αποφασισμένοι «να προσφέρουμε σ’ όποιον φοβάται την αλήθεια αρκετές που να τις φοβηθεί και, σ’ όποιον δεν τη φοβάται, έναν λόγο για ν’ αποδείξουμε πως η τρομοκρατία της αλήθειας είναι η μόνη που ωφελεί, τελικά, το προλεταριάτο.»

Ξαναλειτουργώντας τώρα το στέκι μας , θέτουμε  πρώτη προτεραιότητα να οργανώσουμε, εκδηλούμενοι και πάλι και όπως πάντα ενωτικά, μια πλατιά συμμαχία φίλων της Αλήθειας και της Επανάστασης και να  προγραμματίσουμε μια σειρά εκδηλώσεων και ομιλιών σχετικά με τη θεαματικότητα της «τρομοκρατίας» και πώς τη διαχειρίζεται το κράτος, για τους αγώνες μας και τη μαζική και ένοπλη βία του προλεταριάτου και των πρωτοποριών  του, για το πώς το «ιδιαίτερο φθείρεται μαχόμενο», για το πώς η υπόθεσή μας πρέπει να γίνει υπόθεση του συνόλου των προλεταριοποιημένων στρωμάτων και πώς δεν θα αφοπλιστούμε ως μια διαχωρισμένη εξουσία μέσα τους , για τη λογική του «θα πάψουμε να είμαστε λοχαγοί, όταν και ο τελευταίος προλετάριος γίνει στρατηγός». Για το πώς, δηλαδή, και τελικά θα διασφαλίσουμε αποτρεπτικά την επαναφομοίωση και χρησιμοποίηση, τελικά, εναντίον μας των αγώνων και των πρακτικών μας απ’ το κράτος και τις υπηρεσίες του, για το πώς θα ξεπεράσουμε ρόλους, άτυπες ιεραρχίες, συνωμοτικό μυστικισμό και κάθε είδους φετιχισμού της βίας, αλλά και πώς θα χρησιμοποιήσουμε πιο λειτουργικά κάθε μέσο και όλα στην υπηρεσία της υπόθεσης. Ακόμα, πρέπει να δούμε και να συζητήσουμε για το πώς θα βγάλουμε όλους τους συντρόφους μέσα απ’ τα κάτεργα του κράτους αποκωδικοποιώντας και τους λόγους, αλλά και τις αστοχίες που τους οδήγησαν εκεί και πώς θα κάνουμε σαφή πια τον διαχωρισμό του πολιτικού από τον ποινικό, αφού είδαμε ότι η προσπάθεια να μπολιάσουμε με επαναστατική συνείδηση τους ποινικούς και τους λούμπεν, μπόλιασε, τελικά, με λούμπεν και ποινικές λογικές και πρακτικές  πολλούς απ’ το στρατόπεδό μας…

Κι όλα αυτά παράλληλα με την αδυσώπητη αποφασιστικότητα που πρέπει να ΄χουμε για να οργανώσουμε καλύτερα και διαλεκτικά και πρακτικά  το ξεμασκάρεμα του «χώρου», που έχει καταντήσει πια στην πλειοψηφία του μια τρέντυ και άκαπνη μάζα απωλείας, ένα γραφικό συμπλήρωμα του κρατικά εγγυημένου θεαματικού τσίρκου, χωρίς θεωρητικές και πρακτικές στοχεύσεις στην ουσία του ταξικού πολέμου και της κοινωνικής απελευθέρωσης που εκτονώνεται ιδεολογικά, «αβρόχοις ποσί», «αγωνιζόμενο σκληρά» για το «μερικό», για  free camping, free xorto, free Εxarchia, για βασανισμένα κατοικίδια, για καταπατημένες χορτολιβαδικές εκτάσεις, για τα δικαιώματα των γκέι,  τον αντισεξισμό, την άκριτη μεταναστολαγνεία και φτάνοντας στο σημείο να έχει χωνέψει αμάσητη όλη αυτή την αφηρημένη antifa λογική και κουλτούρα,  λειτουργώντας, δυστυχώς πια, σαν το μακρύ χέρι της Δημοκρατίας, καθώς μοιάζει να θέλει να υπερασπιστεί το «συνταγματικό τόξο» και τους κατσαπλιάδες πολιτικούς, για να ξευτελιστούν, τελικά,οι σκυφτούληδες  αυτού του «χώρου» να δηλώνουν ανερυθρίαστα πώς  το όνειρό τους είναι, μέσα από τις εξετάσεις «νομιμότητας» και συμπληρωματικότητας στο πολιτικό σύστημα που δίνουν καθημερινά, να αποτελέσουν μια αναρχοκομμουνιστική συνιστώσα  του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ.

Φυσικά, εμείς ποτέ δεν θα υπηρετήσουμε καμιά αριστερίστικη ατζέντα όπως επιτακτικά καλούν τα φερέφωνα του κυνοβουλευτκιού και εξωκοινοβουλευτικού Αναρχοαριστερισμού, γιατί απλά δεν ανήκουμε σε καμιά κλαψομούνικη αριστερά – δεκανίκι του συστήματος, ούτε καν σ’ αυτήν που αυτοπροσδιορίζεται σαν επιτιθέμενη, γιατί, πολύ απλά, εμείς ανήκουμε στο επελαύνον χάος και αγωνιζόμαστε για τη συνολική καταστροφή του υπάρχοντος και όχι για μικροβελτιώσεις στη διαχείριση του ερέβους. Ξέρουμε πολύ καλά πώς «όποιος κάνει μισές επαναστάσεις σκάβει τον λάκκο του», γι’ αυτό θα παραμείνουμε μια έκρηξη επαναστατικής απολυτότητας, ένα πυροτέχνημα οργής και ελπίδας  που η νύχτα δεν μπορεί να καταβάλλει. Μια επαναστατική πρωτοπορία, όπως εμείς κι όλοι όσοι εργάζονται το Αρνητικό, δεν είναι παρά η φωτοβολίδα πριν την τελική επίθεση, φωτίζοντας  με τον πιο απόλυτο τρόπο πώς «από ‘δω και πέρα, κάθε αληθινή επαναστατική δράση και κάθε σύγχρονο αντάρτικο, ό,τι όπλα ή, καλύτερα, όποιο συνδυασμό όπλων και αν επιλέγει να χρησιμοποιήσει, δεν μπορεί παρά να στηρίζεται στους πυλώνες του Αξιολογικού, Ενεργητικού Μηδενισμού και της Κοινωνικής Οντολογίας.» (Η Ιστορία ως αποτέλεσμα και ως Χρόνος, Ι.Ρ, DBC, ανάλεκτα νο.7 )

Παράλληλα, όμως, είμαστε  έτοιμοι και τώρα και πάντα να κάνουμε την αυτοκριτική μας και για τα τελευταία γεγονότα και για όλη μας την πορεία και να την μετατρέψουμε σε πρακτική και επιθετική, αλλά και ενωτική, διάθεση, αφού η Αλήθεια δεν μπορεί να είναι σεχταριστική. Ξανακαλούμε όλους  τους φίλους της, όλους τους αληθινούς και έντιμους αγωνιστές να αποκρούσουν κάθε πολεμική ενάντιά μας και να συμπορευτούν με τις αλήθειες και τις πρακτικές της Επανάστασης όπως τις εκφράζουμε μέσα απ’ το ΝΑΔΙΡ κι απ’ τις άλλες ομογάλακτες πρωτοπορίες, σε μια πλατιά ενότητα στη βάση του προλεταριάτου. Γιατί, τελικά, όπου και να κοιτάξει κανείς στην πορεία μας, βλέπει την Επανάσταση, τίποτα δεν μπορεί να την κάνει άσχημη.

  Α.Σ. ΝΑΔΙΡ + Παλιοί και νέοι σύντροφοι

Υ.Γ. «Ακούστε! Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμαι εγώ ο κτίστης.
Ο διαλεχτός της άρνησης,  ο ακριβογιός της πίστης
Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι.
Στου μίσους τα μεσάνυχτα τρέμει ενός πόθου αστέρι. »
Κ. Παλαμάς

Η ύπαρξη και η ανυπότακτη πρακτική θεωρία του ΝΑΔΙΡ, που τόσο ενοχλούν τα τελευταία χρόνια, όπως είπαμε, τη θεσμική και συστημική «αντιεξουσία» της σύγχυσης και της ιδεολογίας των light πορειών, των νυσταγμένων συνελεύσεων, των επαγγελματιών της αντιεξουσίας και της «αλληλεγγύης», των χαρούμενων πάρτυ, των διακοπών στην Ικαρία και του χόρτου, δεν φύτρωσαν απ’ το πουθενά. Αντιπροσωπεύουμε μια μακρά παράδοση λύσσας και συνείδησης , τριάντα τουλάχιστον χρόνων μέσα στο επαναστατικό κίνημα της χώρας μας, όπου αλύγιστοι σύντροφοι, πρωτοποριακές ομάδες, αλλά και μια πληθώρα άλλων κοινωνικών εγκληματιών και εργατών του Αρνητικού δεν σταμάτησαν να μουντζουρώνουν με τους καπνούς απ’ τις μάχες που έδιναν στη βάση, στην Ουσία, στο μέτωπο του απεριορίστου και του μέλλοντος, τη βιτρίνα αυτού του «χώρου» και πίσω απ’ αυτήν την ηττοπάθεια και τον ρεφορμισμό, τον εφησυχασμό και τις ιδεοληψίες των καθυστερημένων και αριβιστών που θέλαν’ να παρουσιαστούν σαν αναρχικό, αντιεξουσιαστικό και επαναστατικό κίνημα, όπως τότε, όπως πάντα, έτσι και τώρα οι επιθέσεις τους, θεωρητικές και πρακτικές, έμμεσες και άμεσες,  θα’ ναι ασταμάτητες και ολοένα πιο στοχευμένες και περισσότερο κακότροπες εναντίον μας σε συλλογικό και προσωπικό επίπεδο, αλλά θα τις υπομείνουμε κι αυτές αγόγγυστα, όπως κάναμε τόσα χρόνια, υπερασπιζόμενοι την «κακή μας φήμη» που αποκτήσαμε με αίμα στο δρόμο και στους αγώνες,  αφοσιούμενοι με όλες μας τις δυνάμεις να εκπληρώσουμε το Σκοπό, μη παρεκκλίνοντας ούτε ρούπι απ’ την καθαρότητα  της πρακτικής θεωρίας και την απολυτότητα των μέσων της.

Υ.Γ.2 «Για τις αληθινές πρωτοπορίες και τους αγκιτάτορές τους, ο βίος είναι βραχύς και το ευτυχέστερο θα ‘ναι να ολοκληρώσουν το αφυπνιστικό τους έργο και, κατόπιν, να αρχίσουν οι επιχειρήσεις σε μια ευρύτερη κλίμακα. Έχουμε χορτάσει από επίλεκτα τμήματα και από διάφορους «βετεράνους», που αφού κάποτε πέτυχαν κάποιο γενναίο κατόρθωμα, βρίσκονται ακόμα εδώ και παρελαύνουν στητοί τα παράσημά τους μέχρι στο τέλος να στραφούν και ενάντια στην υπόθεση που έχουν υπερασπιστεί. Τίποτα τέτοιο, όμως, δεν έχει κανείς να φοβηθεί απ’ αυτούς που οδήγησαν την επίθεση και τη ζωή τους ως τα όρια της διάλυσης και της καταστροφής.»  (G.E.D.)

Κείμενο μελών ΣΠΦ για Μαριάν Κόλα

Thursday, July 25th, 2013

MIRUPAFSHIM*

Και τελικά πως κερδίζεται πραγματικά η ελευθερία; το μόνο σίγουρο είναι ότι βρίσκεται έξω από τα κλουβιά της Δημοκρατίας, έξω από τις αποθήκες ανθρώπινων ψυχών, έξω από τη χώρα του «σωφρονισμού», της υποταγής,  της απάθειας και των ψυχοφαρμάκων.

Κάθε μέρα μια επαναλαμβανόμενη πραγματικότητα. Κάθε πρωί, μεσημέρι, βράδυ ακούγεται ο ήχος των κλειδιών. Καταμέτρηση. Πρέπει να είναι σίγουροι ότι εξακολουθείς να βρίσκεσαι εκεί, κλεισμένος σε τέσσερις τοίχους. Και μονάχα μια βόλτα στο προαύλιο, κοιτάζοντας το γαλάζιο του ουρανού, σε κάνει να αναπολείς το έξω… και αύριο πάλι από την αρχή… Σε μια καθημερινότητα που ο χρόνος μοιάζει να έχει παγώσει…

Σε αυτό το περιβάλλον αν είσαι τυχερός, θα γνωρίσεις και ανθρώπους που το τσιμέντο δεν τους έχει φυλακίσει το μυαλό. Σκέφτονται διαρκώς πως θα ρίξουν τους τοίχους, πως θα δραπετεύσουν… Κάπου εκεί στα κολαστήρια των Τρικάλων γνωρίσαμε τον Μαριάν.

Δεν επιθυμούμε να πλέξουμε το εγκώμιο κανενός. Γνωρίζουμε ούτως ή άλλως ότι ο Μαριάν ούτε αναρχικός ήταν, ούτε σύντροφός μας. Γνωρίζουμε όμως επίσης πως είχε ελεύθερη ψυχή, και πως τα μάτια του κοιτούσαν τον ορίζοντα, αναζητώντας διαρκώς την ευκαιρία να αποδράσουν από το νεκρό χωροχρόνο της φυλακής.

Για αυτό θέλαμε να μιλήσουμε. Για τα λιγοστά λόγια που είχαμε ανταλλάξει μαζί του. Για το πώς ήθελε και απαιτούσε την ελευθερία του άνευ όρων. Για τον τρόπο που παθιασμένα έκανε το όνειρό του πραγματικότητα. Για την ελευθερία που μάτωσε και έδωσε τελικά τη ζωή του. Για έναν δρόμο που ελάχιστοι επιλέγουν να ακολουθήσουν ως το τέλος. Για όλα όσα εκτιμήσαμε σε εκείνον όταν τον γνωρίσαμε.

Ένα αντίο σε σένα φίλε. Ένα αντίο σε όλους αυτούς που «φύγανε» στην προσπάθεια τους να αποδράσουν από τα κλουβιά της Δημοκρατίας.

Μερικά φυλακισμένα μέλη της ΣΠΦ

που βρέθηκαν μαζί με τον Μάριαν

στις φυλακές Τρικάλων

ΥΓ. Όσο για τις ενέδρες θανάτου και τους θρασύδειλους σύγχρονους κυνηγούς κεφαλών, τα λόγια περιττεύουν. Χαρά μας είναι να πενθείτε πάνω από τα φέρετρα συναδέλφων σας.

 *Mirupafshim σημαίνει καλή αντάμωση στα αλβανικά.

Wolfi Landstreicher – Από την πολιτική στη ζωή: απαλλάσσοντας την αναρχία από την αριστερή μυλόπετρα

Wednesday, July 24th, 2013

Αναδημοσίευση από Flying Theory:

Το συγκεκριμένο κείμενο ασκεί κριτική στην αριστερό τρόπο σκέψης και στις πρακτικές που χρησιμοποιεί και προσπαθεί να διαχωρίσει απ’ αυτόν την αναρχία.

Από τον πρώτο καιρό που ο αναρχισμός ορίστηκε ως ένα ξέχωρο ριζοσπαστικό κίνημα μέχρι και σήμερα, έχει συνδεθεί με την αριστερά, αλλά η σύνδεση ήταν πάντα άβολη. Οι αριστεροί που ήταν σε θέση εξουσίας (συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αυτοαποκαλούνταν αναρχικοί, όπως οι ηγέτες της CNT και του FAI στην Ισπανία στο 1936-37) εκλάμβαναν τον αναρχικό στόχο της ολοκληρωτικής μετατροπής της ζωής και την απορρέουσα αρχή, πως οι στόχοι θα πρέπει ήδη να υπάρχουν στα μέσα του αγώνα, ως ένα εμπόδιο στα πολιτικά τους προγράμματα. Η πραγματική εξέγερση ξεσπάει πάντα πέρα από κάθε πολιτικό πρόγραμμα, και οι πιο συνεπείς αναρχικοί είδαν την πραγματοποίηση των ονείρων τους ακριβώς σ’ αυτό το άγνωστο, μακρινό μέρος. Κι όμως, κατά καιρούς, όταν οι φλόγες της εξέγερσης κόπαζαν (ή ακόμη και σε περιπτώσεις όπως αυτή της Ισπανίας το 1936-37, όπου έκαιγαν ακόμα ζωηρά), ηγετικοί αναρχικοί έβρισκαν ξανά τη θέση τους ως «συνείδηση της αριστεράς». Όμως, αν η ευρύτητα των αναρχικών ονείρων και οι αρχές που αυτή εφαρμόζει έχουν αποτελέσει εμπόδιο στα πολιτικά σχέδια της αριστεράς, αυτά τα σχέδια έχουν γίνει μια πολύ μεγαλύτερη μυλόπετρα γύρω από το λαιμό του αναρχικού κινήματος, παρασύροντας το προς τα κάτω με το «ρεαλισμό» που δεν μπορεί να ονειρεύεται.

Για την αριστερά, ο κοινωνικός αγώνας ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση είναι ουσιαστικά ένα πολιτικό πρόγραμμα προς υλοποίηση, με κάθε αρμόδιο μέσο. Μια τέτοια αντίληψη προφανώς χρειάζεται μια πολιτική μεθοδολογία αγώνα και μια τέτοια μεθοδολογία είναι αναγκασμένη να αντικρούσει μερικές βασικές αναρχικές ιδέες. Πρώτα απ’ όλα, η πολιτική σαν μια διακριτή κατηγορία κοινωνικής ύπαρξης είναι ο διαχωρισμός των αποφάσεων που καθορίζουν της ζωές μας από την εκτέλεση αυτών των αποφάσεων. Αυτός ο διαχωρισμός εδρεύει σε θεσμούς που λαμβάνουν και επιβάλλουν εκείνες τις αποφάσεις. Έχει μικρή σημασία πόσο δημοκρατικοί ή συναινετικοί είναι αυτοί οι θεσμοί: ο διαχωρισμός και η θεσμοποίηση που είναι σύμφυτα με την πολιτική, πάντα αποτελούνε μια επιβολή απλά και μόνο επειδή απαιτούν οι αποφάσεις να παίρνονται πριν την εμφάνιση των περιστάσεων στις οποίες εφαρμόζονται. Αυτό καθιστά απαραίτητο να παίρνουν τη μορφή γενικευμένων κανόνων που πρέπει πάντα να εφαρμόζονται σε συγκεκριμένου τύπου καταστάσεις, μη λαμβάνοντας υπόψην τις ειδικές περιστάσεις. Εδώ συναντώνται οι σπόροι της ιδεολογικής σκέψης -κατά την οποία οι ιδέες ορίζουν τις δραστηριότητες των ατόμων αντί να εξυπηρετούν τα άτομα ώστε να αναπτύξουν τα δικά τους σχέδιά-, αλλά θα αναφερθώ σ’ αυτό αργότερα. Ανάλογης σημασίας από μια αναρχική προοπτική είναι το γεγονός πως η εξουσία έγκειται σ’ αυτούς τους θεσμούς που αποφασίζουν και επιβάλλουν. Και η αριστερίστικη αντίληψη του κοινωνικού αγώνα είναι ακριβώς αυτή του να επηρεάσουν, να πάρουν τον έλεγχο ή να δημιουργήσουν εναλλακτικές εκδοχές αυτών των θεσμών. Με άλλα λόγια, είναι ένας αγώνας για να τροποποιήσει, όχι για να καταστρέψει θεσμοθετημένες εξουσιαστικές σχέσεις.

Αυτή η [αριστερίστικη] αντίληψη αγώνα με την προγραμματική της βάση απαιτεί μια οργάνωση ως μέσο διεξαγωγής του αγώνα. Η οργάνωση αντιπροσωπεύει τον αγώνα, επειδή είναι η συμπαγής έκφραση του προγράμματός της. Αν οι εμπλεκόμενοι ορίσουν το πρόγραμμα ως επαναστατικό και αναρχικό, τότε το πρόγραμμα έρχεται να αντιπροσωπεύσει την επανάσταση και την αναρχία για αυτούς, και η δύναμη της οργάνωσης εξισώνεται με τη δύναμη του επαναστατικού και αναρχικού αγώνα. Ένα τέτοιο ξεκάθαρο παράδειγμα εντοπίζεται στην Ισπανική επανάσταση, όπου η ηγεσία της CNT αφού ενέπνευσε τους εργάτες και τους χωρικούς της Καταλονίας να απαλλοτριώσουνε τα μέσα παραγωγής (όπως και όπλα με τα οποία σχημάτισαν τις ελεύθερες πολιτοφυλακές τους), δεν διέλυσε την οργάνωση ώστε να επιτρέψει στους εργάτες να εξερευνήσουν την αναδημιουργία της κοινωνικής ζωής με τους δικούς τους όρους. Αντίθετα ανέλαβε τη διοίκηση της παραγωγής. Αυτή η σύγχυση με το συνδικάτο να αναλαμβάνει τη διοίκηση της αυτό-οργάνωσης των εργατών είχε αποτελέσματα που μπορούν να μελετηθούν από οποιονδήποτε είναι πρόθυμος να δει τα γεγονότα κριτικά. Επομένως, όταν ο αγώνας ενάντια στην άρχουσα τάξη διαχωρίζεται από τα άτομα που τον διεξάγουνε και εναποτίθεται στα χέρια της οργάνωσης, παύει να είναι το αυτοπροσδιορισμένο σχέδιο αυτών των ατόμων και αντιθέτως καταλήγει να είναι μια εξωτερική υπόθεση στην οποία αυτά αφοσιώνονται. Επειδή αυτή η υπόθεση εξισώνεται με την οργάνωση, η πρωταρχική δραστηριότητα των ατόμων που αφοσιώνονται σ’ αυτήν είναι η διατήρηση και η επέκταση της οργάνωσης.

Στην πραγματικότητα, η αριστερή οργάνωση είναι το μέσο με το οποίο η αριστερά σχεδιάζει να μετατρέψει τις θεσμοθετημένες σχέσεις εξουσίας. Είτε αυτό γίνει μέσω της απεύθυνσης στους σημερινούς κυβερνώντες και την άσκηση δημοκρατικών δικαιωμάτων, είτε μέσω της εκλογικής ή βίαιης κατάκτησης της κρατικής εξουσίας, είτε μέσω της θεσμικής απαλλοτρίωσης των μέσων παραγωγής είτε μέσω ενός συνδυασμού των παραπάνω, είναι μικρής σημασίας. Για να το πετύχει αυτό η οργάνωση προσπαθεί να μετατρέψει τον εαυτό της σε μια εναλλακτική εξουσία ή σε μια αντί-εξουσία: αυτός είναι ο λόγος που πρέπει να ενστερνιστεί τη σημερινή ιδεολογία της εξουσίας, δηλαδή τη δημοκρατία. Δημοκρατία είναι εκείνο το σύστημα διαχωρισμένων και θεσμοθετημένων τρόπων λήψης αποφάσεων που απαιτεί τη δημιουργία κοινωνικής συναίνεσης ώστε να ενεργοποιηθούν τα προγράμματα. Αν και η εξουσία πάντα έγκειται στον εξαναγκασμό, στα δημοκρατικά πλαίσια δικαιολογείται μέσω της συγκατάθεσης πως μπορεί να κερδίσει. Αυτός είναι ο λόγος που είναι απαραίτητο για την αριστερά να αναζητά όσους περισσότερους οπαδούς γίνεται, μάζες που να συμφωνούν και να υποστηρίζουν τα προγράμματά της. Έτσι αφοσιωμένη στη δημοκρατία, η αριστερά πρέπει να ενστερνιστεί την ποσοτική ψευδαίσθηση.

Η προσπάθεια να κερδίσει οπαδούς απαιτεί την επίκληση στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή. Έτσι αντί να συνεχίζει μια ζωτική θεωρητική εξερεύνηση, η αριστερά αναπτύσσει μια σειρά απλοϊκών δογμάτων μέσω των οποίων βλέπει τον κόσμο και μια λιτανεία από ηθικά αίσχη που διαπράττονται από τους σημερινούς κυβερνώντες. Με αυτόν τον τρόπο οι αριστεροί ελπίζουν να έχουν μαζική απήχηση. Κάθε αμφισβήτηση ή εξερεύνηση έξω από το ιδεολογικό πλαίσιο καταδικάζεται σφοδρά ή αντιμετωπίζεται χωρίς κατανόηση. Η ανικανότητα για σοβαρή θεωρητική εξερεύνηση είναι το κόστος της αποδοχής της ποσοτικής ψευδαίσθησης, σύμφωνα με την οποία ο αριθμός των οπαδών, ανεξάρτητα από την παθητικότητα και την άγνοιά τους, είναι αυτός που αντανακλά τη δύναμη ενός κινήματος και όχι η ποιότητα και η συνέπεια ιδεών και πρακτικής.

Επιπλέον η πολιτική αναγκαιότητα της απεύθυνσης «στις μάζες» οδηγεί την αριστερά να χρησιμοποιεί τη μέθοδο της διατύπωσης μερικών (όχι συνολικών) αιτημάτων προς τους σημερινούς κυβερνώντες. Αυτή η μέθοδος είναι σίγουρα αρκετά συνεπής με ένα σχέδιο μετατροπής των σχέσεων εξουσίας, ακριβώς επειδή δεν αμφισβητεί ριζικά αυτές τις σχέσεις. Στην πραγματικότητα με το να διατυπώνονται αιτήματα προς τους κυβερνώντες, υποδηλώνεται πως απλές (αν και πιθανώς ακραίες) ρυθμίσεις των τωρινών σχέσεων επαρκούν για την πραγματοποίηση του προγράμματος της αριστεράς. Αυτό που δεν αμφισβητείται σ’ αυτήν τη μέθοδο είναι η ίδια η κυρίαρχη τάξη, αφού αυτό θα απειλούσε το πολιτικό πλαίσιο της αριστεράς.

Αυτό που εξυπακούεται σ’ αυτή τη προσέγγιση για μερική αλλαγή είναι το δόγμα της προοδευτικότητας (όντως, μια απ’ τις πιο δημοφιλείς ταμπέλες στις μέρες μας ανάμεσα σε αριστερούς και ελευθεριακούς -οι οποίοι μάλλον θα προτιμούσαν να αφήσουν πίσω τους τις άλλες αμαυρωμένες ταμπέλες- είναι ακριβώς αυτή του «προοδευτικού»). Προοδευτικότητα είναι η ιδέα πως η σημερινή τάξη πραγμάτων είναι αποτέλεσμα μιας συνεχούς (αν και πιθανώς «διαλεκτικής») διαδικασίας βελτίωσης, και πως αν προσπαθήσουμε (είτε μέσα από ψήφους, ψηφίσματα, δικαστικούς αγώνες, πολιτική ανυπακοή, πολιτική βία ή ακόμα και μέσα από την κατάκτηση της εξουσίας -οτιδήποτε άλλο εκτός από την καταστροφή της) μπορούμε να προχωρήσουμε αυτή τη διαδικασία ακόμη περαιτέρω. Η έννοια της προόδου και η προσέγγιση των μερικών αιτημάτων, η οποία αποτελεί την πρακτική εφαρμογή της, αναδεικνύουν μια άλλη ποσοτική πτυχή της αριστερής αντίληψης του κοινωνικού μετασχηματισμού. Αυτός ο μετασχηματισμός είναι απλά ζήτημα μοιρών, [ζήτημα] της θέσης κάποιου κατά μήκος μια συνεχόμενης τροχιάς. Η σωστή ρύθμιση θα μας οδηγήσει «εκεί» (οπουδήποτε και αν βρίσκεται το «εκεί»). Μεταρρύθμιση και επανάσταση είναι απλά διαφορετικά επίπεδα της ίδιας δραστηριότητας. Τέτοιοι είναι οι παραλογισμοί της αριστεράς, η οποία παραμένει τυφλή στις συντριπτικές αποδείξεις πως η μοναδική τροχιά στην οποία βρισκόμαστε, τουλάχιστον από την άνοδο του καπιταλισμού και του βιομηχανικού συστήματος, είναι η αυξανόμενη φτωχοποίηση της ύπαρξης και αυτό δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί.

Η προσέγγιση των μερικών αιτημάτων και η πολιτική ανάγκη για κατηγοριοποίηση οδηγεί επίσης την αριστερά στο να αξιολογεί τους ανθρώπους με βάση το αν αποτελούν μέλη διαφόρων καταπιεσμένων και εκμεταλλευομένων ομάδων όπως «εργάτες», «γυναίκες», «έγχρωμοι», «γκέι και λεσβίες» και πάει λέγοντας. Αυτή η κατηγοριοποίηση είναι η βάση της πολιτικής των ταυτοτήτων. Η πολιτική των ταυτοτήτων είναι αυτή η ειδική μορφή ψεύτικης αντιπαράθεσης, στην οποία οι καταπιεσμένοι διαλέγουνε να ταυτιστούνε με μια ιδιαίτερη κοινωνική κατηγορία μέσω της οποίας η καταπίεσή τους ενισχύεται σαν μια υποτιθέμενη δράση αψήφησης της καταπίεσής τους. Στην πραγματικότητα, η συνεχόμενη ταύτιση με αυτόν το κοινωνικό ρόλο περιορίζει την ικανότητα αυτών που ασκούν την πολιτική των ταυτοτήτων να αναλύσουν τη κατάστασή τους στη κοινωνία εις βάθος και να δράσουν ως άτομα ενάντια στη καταπίεσή τους. Συνεπώς αυτό εγγυάται τη συνέχιση των κοινωνικών σχέσεων που προκαλούν τη καταπίεσή τους. Αλλά μόνο ως μέλη κατηγοριών αυτοί οι άνθρωποι είναι χρήσιμα πιόνια στους πολιτικούς ελιγμούς της αριστεράς, δεδομένου ότι τέτοιες κοινωνικές κατηγορίες αναλαμβάνουν το ρόλο ομάδων πίεσης και εξουσίας εντός της δημοκρατικής δομής.

Η πολιτική λογική της αριστεράς με τις οργανωτικές της προϋποθέσεις, την υιοθέτηση της δημοκρατίας και της ποσοτικής ψευδαίσθησης και την αξιολόγηση των ατόμων ως απλά μέλη κοινωνικών κατηγοριών, είναι από τη φύση της κολλεκτιβίστικη, καταστέλλοντας το άτομο ώς τέτοιο. Αυτό εκφράζεται μέσω του καλέσματος προς τα άτομα να θυσιάσουν τον εαυτό για τους ποικίλους σκοπούς, προγράμματα και οργανώσεις της αριστεράς. Πίσω απ’ αυτά τα καλέσματα μπορεί κάποιος να εντοπίσει τις χειραγωγικές ιδεολογίες της συλλογικής ταυτότητας, της συλλογικής ευθύνης και της συλλογικής ενοχής. Άτομα που ορίζονται ως κομμάτια μιας «προνομιούχας» ομάδας -«στρέιτ», «λευκοί», «άντρες», «πρωτοκοσμικοί», «μεσοαστοί»- θεωρούνται υπεύθυνα για όλη την καταπίεση που αποδίδεται σε αυτήν την ομάδα. Αυτοί λοιπόν χειραγωγούνται με το να δρουν έτσι ώστε να εξιλεωθούνε απ’ αυτά τα «εγκλήματα», παρέχοντας υποστήριξη άνευ κριτικής στα κινήματα εκείνων που είναι πιο καταπιεσμένοι απ’ οτι οι ίδιοι. Άτομα που ορίζονται ως κομμάτια μιας καταπιεσμένης ομάδας χειραγωγούνται με το να δέχονται μια συλλογική ταυτότητα στα πλαίσια μιας υποχρεωτικής «αλληλεγγύης» -γυναικεία αδελφότητα, εθνικισμός μαύρων, queer ταυτότητα κ.τ.λ. Αν αυτοί απορρίψουν ή κριτικάρουν βαθιά και ριζοσπαστικά αυτή την ομαδική ταυτότητα, αυτό ισούται με την αποδοχή της δικιάς τους καταπίεσης. Στην πραγματικότητα το άτομο που δρα μόνος του ή μόνη της (ή μόνο με αυτούς που έχει αναπτύξει αληθινή εγγύτητα) ενάντια στην καταπίεσή του/της και την εκμετάλλευση όπως τη βιώνει στη ζωή του/της, κατηγορείται για «αστικό ατομικισμό», παρά το γεγονός πως παλεύει ακριβώς ενάντια στην αλλοτρίωση, στο διαχωρισμό και τον ατομισμό, που είναι έμφυτο αποτέλεσμα της συλλογικής αλλοτριωμένης κοινωνικής δραστηριότητας την οποία το κράτος και το κεφάλαιο -η επονομαζόμενη «αστική κοινωνία»- μας επιβάλλει.

Επειδή η αριστερά είναι η ενεργή αντίληψη του κοινωνικού αγώνα ως πολιτικό πρόγραμμα, είναι ιδεολογική από πάνω μέχρι κάτω. Ο αγώνας που διεξάγει η αριστερά δε γεννιέται από τις επιθυμίες, τις ανάγκες και τα όνειρα των εκμεταλλευόμενων, καταπιεσμένων, κυριαρχημένων και αποστερημένων ατόμων αυτής της κοινωνίας. Δεν πρόκειται για τη δραστηριότητα των ανθρώπων που πασχίζουν να επανοικειοποιηθούν τη ζωή τους και αναζητούν τα απαραίτητα εργαλεία για να το κάνουν. Αντιθέτως είναι ένα διατυπωμένο πρόγραμμα στα μυαλά των αριστερών ηγετών ή στις οργανωτικές συναντήσεις, που υπάρχει πέρα και πριν από τους ατομικούς αγώνες των ανθρώπων και στο οποίο αυτοί οι τελευταίοι πρέπει να υποταχθούν. Όποιο και αν είναι το σύνθημα του προγράμματος -σοσιαλισμός, κομμουνισμός, αναρχισμός, αλληλεγγύη μεταξύ των γυναικών, Αφρικανοί, δικαιώματα των ζώων, απελευθέρωση της γης, πριμιτιβισμός, εργατική αυτοδιαχείρηση κ.τ.λ. κ.τ.λ.- δεν παρέχει ένα εργαλείο για τα άτομα ώστε να το χρησιμοποιήσουν στους δικούς τους αγώνες ενάντια στη κυριαρχία, παρά απαιτεί από τα άτομα να ανταλλάξουν την κυριαρχία της άρχουσας τάξης με την κυριαρχία του αριστερού προγράμματος. Με άλλα λόγια απαιτεί από τα άτομα να συνεχίσουν να εγκαταλείπουν την ικανότητά τους να καθορίζουν τη δική τους ύπαρξη.

Στα καλύτερά της, η αναρχική προσπάθεια ήταν από πάντα η συνολική μετατροπή της ύπαρξης βασισμένη στην επανοικιοποίηση της ζωής από κάθε άτομο ξεχωριστά που συναναστρέφεται ελεύθερα με άλλους της επιλογής του. Αυτό το όραμα μπορεί να βρεθεί στα πιο ποιητικά γραπτά σχεδόν κάθε γνωστού αναρχικού, και είναι αυτό που έκανε τον αναρχισμό «τη συνείδηση της αριστεράς». Αλλά ποια η χρησιμότητα του να είναι κανείς η συνείδηση ενός κινήματος το οποίο δεν μοιράζεται και δεν μπορεί να μοιραστεί το εύρος και το βάθος των ονείρων του, αν αυτός επιθυμεί να πραγματοποιήσει τα όνειρά του; Στην ιστορία του αναρχικού κινήματος αυτές οι κοντινότερες στην αριστερά προοπτικές και πρακτικές, όπως ο αναρχοσυνδικαλισμός και ο πλατφορμισμός, εμπεριείχαν πάντα πολύ λιγότερο το όνειρο και πολύ περισσότερο το πρόγραμμα. Τώρα που η αριστερισμός έχει πάψει να είναι μια διακριτά σημαντική δύναμη από την υπόλοιπη πολιτική σφαίρα, τουλάχιστον στο δυτικό κόσμο, είναι σίγουρο οτι δεν υπάρχει κανένας λόγος να συνεχίσουμε να κουβαλάμε αυτή τη μυλόπετρα γύρω απ’ το λαιμό μας. Η συνειδητοποίηση των αναρχικών ονείρων, των ονείρων κάθε ατόμου ικανού ακόμα να ονειρεύεται και να επιθυμεί ανεξάρτητα, να είναι αυτόνομος δημιουργός της δικιάς του ύπαρξης, απαιτεί μια συνειδητή και αυστηρή ρήξη με την αριστερά. Στο ελάχιστο αυτή η ρήξη θα σήμαινε:

1. Την απόρριψη μιας πολιτικής αντίληψης του κοινωνικού αγώνα, μια αναγνώριση πως ο επαναστατικός αγώνας δεν είναι ένα πρόγραμμα, αλλά αντιθέτως είναι ο αγώνας για την ατομική και την κοινωνική επανοικιοποίηση της ολότητας της ζωής. Ως τέτοια είναι από τη φύση της αντί-πολιτική. Με άλλα λόγια, αντιτίθεται σε κάθε μορφή κοινωνικής οργάνωσης -και κάθε μέθοδο αγώνα- στην οποία οι αποφάσεις για το πως να ζεις και να αγωνίζεσαι είναι διαχωρισμένες από την εκτέλεση αυτών των αποφάσεων, άσχετα με το πόσο δημοκρατική και συμμετοχική μπορεί να είναι αυτή η διαχωρισμένη διαδικασία λήψης αποφάσεων.

2. Την απόρριψη του οργανωτισμού, εννοώντας με αυτό την απόρριψη της ιδέας πως κάποια οργάνωση μπορεί να αντιπροσωπεύσει εκμεταλλευόμενα άτομα ή ομάδες, τον κοινωνικό αγώνα, την επανάσταση ή την αναρχία. Επομένως την επιπλέον απόρριψη των επίσημων οργανώσεων -κομμάτων, ενώσεων, ομοσπονδιών και των ομοίων τους- οι οποίες, εξαιτίας της προγραμματικής τους φύσης, αναλαμβάνουν ένα τέτοιο ρόλο αντιπροσώπευσης. Αυτό δεν σημαίνει την απόρριψη της ικανότητας να οργανώνεις συγκεκριμένες δραστηριότητες απαραίτητες για τον επαναστατικό αγώνα, αλλά κυρίως την απόρριψη της υποβολής της οργάνωσης εργασιών και σχεδίων στο φορμαλισμό ενός οργανωτικού προγράμματος. Το μόνο έργο που έχει φανεί μέχρι τώρα να απαιτεί επίσημη οργάνωση είναι η ανάπτυξη και η διατήρηση μιας επίσημης οργάνωσης.

3. Την απόρριψη της δημοκρατίας και της ποσοτικής ψευδαίσθησης. Την απόρριψη της οπτικής πως ο αριθμός των οπαδών μιας υπόθεσης, ιδέας ή προγράμματος είναι αυτό που καθορίζει τη δύναμη του αγώνα, περισσότερο από ότι η ποιοτική αξία της πρακτικής αγώνα ως επίθεση ενάντια στους θεσμούς κυριαρχίας και ως επανοικειοποίηση της ζωής. Την απόρριψη κάθε θεσμοποιημένου ή τυποποιημένου τρόπου λήψης αποφάσεων και στην πραγματικότητα κάθε αντίληψης που αντιλαμβάνεται τους τρόπους λήψης αποφάσεων σαν μια στιγμή διαχωρισμένη από τη ζωή και την πρακτική. Την απόρριψη επιπλέον της ευαγγελιστικής μεθόδου που πασχίζει να κατακτήσει τις μάζες. Μια τέτοια μέθοδος θεωρεί πως η θεωρητική εξερεύνηση έχει ένα τέλος, πως κάποιος έχει την απάντηση στην οποία όλοι πρέπει προσκολληθούν και πως επομένως κάθε μέθοδος είναι αποδεκτή για τη διάδοση του μηνύματος, ακόμα και αν αυτή η μέθοδος αντικρούει ό,τι λέμε. Αυτό οδηγεί κάποιον στο να αναζητά ακολουθητές που αποδέχονται τη θέση του παρά συντρόφους και συνεργούς με τους οποίους να συνεχίσει τις εξερευνήσεις του. Αντιθέτως αναφέρομαι στην πρακτική όχι του να πασχίζεις να εκτελέσεις τα σχέδια κάποιου, όσο καλύτερα μπορείς με τρόπο συνεπή στις ιδέες, επιθυμίες και όνειρα αυτού του κάποιου, αλλά να προσελκύεις εν-δυνάμει συνενόχους με τους οποίους να αναπτύσσεις σχέσεις εγγύτητας και να επεκτείνεις τη πρακτική της εξέγερσης.

4. Την απόρριψη του να εκφράζεις αιτήματα προς τους εξουσιαστές επιλέγοντας καλύτερα μια πρακτική άμεσης δράσης και επίθεσης. Την απόρριψη της ιδέας πως μπορούμε να πραγματοποιήσουμε την επιθυμία μας για αυτοπροσδιορισμό μέσα από μερικά αιτήματα τα οποία, στην καλύτερη, προσφέρουν μόνο μια προσωρινή βελτίωση της βλαβερότητας της κοινωνικής τάξης του κεφαλαίου. Την αναγνώριση της αναγκαιότητας να επιτεθούμε σ’ αυτή τη κοινωνία στο σύνολό της, να επιτύχουμε μια πρακτική και θεωρητική γνώση σε κάθε επιμέρους αγώνα του συνόλου που πρέπει να καταστραφεί. Με τον ίδιο τρόπο, την ικανότητα να βλέπουμε τι είναι δυνητικά επαναστατικό -τι έχει μετατοπιστεί πέρα από τη λογική των αιτημάτων και των μερικών αλλαγών- στους μερικούς κοινωνικούς αγώνες, από τη στιγμή, που τελικά κάθε ριζοσπαστική, εξεγερτική ρωγμή έχει πυροδοτηθεί από έναν αγώνα που άρχισε σαν μια προσπάθεια να κερδίσει μερικά αιτήματα, ο οποίος όμως μετατοπίστηκε στην πράξη από το να απαιτεί ό,τι ήταν επιθυμητό στο να το αδράξει και με το παραπάνω.

5. Την απόρριψη της ιδέας της προόδου, της ιδέας πως η σημερινή τάξη πραγμάτων είναι το αποτέλεσμα μιας συνεχούς διαδικασίας βελτίωσης που μπορούμε να εξελίξουμε ακόμη περισσότερο, πιθανώς μέχρι και την αποθέωση της, αν προσπαθήσουμε. Την αναγνώριση πως η τωρινή τροχιά -την οποία οι κυβερνώντες και η πιστή ρεφορμιστική και «επαναστατική» αντιπολίτευσή τους αποκαλούν «πρόοδο»- είναι από τη φύση της επιβλαβής για την ατομική ελευθερία, την ελεύθερη συναναστροφή, τις υγιείς ανθρώπινες σχέσεις, την ολότητα της ζωής και του ίδιου του πλανήτη. Την αναγνώριση πως αυτή η τροχιά πρέπει να οδηγηθεί σε ένα τέλος και νέοι τρόποι ζωής και συσχετισμού πρέπει να αναπτυχθούν αν σκοπεύουμε στην πλήρη αυτονομία και ελευθερία. (Αυτό δεν οδηγεί απαραίτητα σε μια απόλυτη απόρριψη της τεχνολογίας και του πολιτισμού, και μια τέτοια απόρριψη δεν αποτελεί την τελική γραμμή της ρήξης με την αριστερά, αλλά η απόρριψη της προόδου σίγουρα σημαίνει μια επιθυμία να εξετάσουμε και να αμφισβητήσουμε σοβαρά και κριτικά τον πολιτισμό και την τεχνολογία, και ειδικότερα τη βιομηχανοποίηση. Αυτοί που δεν επιθυμούν να αναδεικνύουν τέτοια ερωτήματα το πιθανότερο είναι να συνεχίσουν να διατηρούν το μύθο της προόδου.)

6. Την απόρριψη της πολιτικής των ταυτοτήτων. Την αναγνώριση πως, ενώ ποικίλες ομάδες εκμεταλλευόμενων βιώνουν την αποστέρησή τους με τρόπους ανάλογους με την καταπίεση τους και η ανάλυση αυτών των ιδιαιτεροτήτων είναι απαραίτητη για να καταλάβουμε πλήρως πως λειτουργεί η κυριαρχία, παρ’ όλα αυτά, η αποστέρηση είναι η κατεξοχήν αρπαγή της ικανότητας από καθέναν από μας σαν άτομα να δημιουργούμε τις ζωές μας με τους δικούς μας όρους σε ελεύθερη συναναστροφή με άλλους. Η επανοικειοποίηση της ζωής σε κοινωνικό επίπεδο, όπως και η πλήρης επανοικειοποίηση της σε ατομικό επίπεδο, μπορεί να συμβεί μόνο όταν σταματήσουμε να ταυτίζουμε τους εαυτούς μας κυρίως με όρους κοινωνικών ταυτοτήτων.

7. Την απόρριψη του κολεκτιβισμού, της υποταγής του ατόμου στην ομάδα. Την απόρριψη της ιδεολογίας της συλλογικής ευθύνης (μια απόρριψη που δεν σημαίνει την άρνηση κοινωνικής ή ταξικής ανάλυσης, αλλά απομακρύνει την ηθική κριτική από μια τέτοια ανάλυση και αρνείται την επικίνδυνη πρακτική του να κατηγορείς άτομα για δραστηριότητες που έχουν γίνει στο όνομα μιας κοινωνικής κατηγορίας ή έχουν αποδοθεί σε αυτή και της οποίας θεωρούνται πως αποτελούν κομμάτια, κάτι όμως για το οποίο αυτοί δεν είχανε καμία επιλογή -π.χ. «Εβραίοι», «γύφτοι», «αρσενικοί», «λευκοί» κ.τ.λ.). Την απόρριψη της ιδέας πως ο καθένας, είτε εξαιτίας κάποιου «προνομίου» είτε εξαιτίας του οτι υποτίθεται πως είναι μέλος σε μια ξεχωριστή καταπιεζόμενη ομάδα, οφείλει άνευ κριτικής αλληλεγγύη σε κάθε αγώνα ή κίνημα και την αναγνώριση πως μια τέτοια αντίληψη είναι μια μεγάλη παρεμπόδιση σε οποιαδήποτε σοβαρή επαναστατική διαδικασία. Τη δημιουργία συλλογικών σχεδίων και δραστηριοτήτων που εξυπηρετούν τις ανάγκες και τις επιθυμίες των εμπλεκόμενων ατόμων και όχι το αντίστροφο. Την αναγνώριση πως η θεμελιώδης αλλοτρίωση που επιβάλλεται από το κεφάλαιο δεν βασίζεται σε καμία υπέρ-ατομικιστική ιδεολογία που ίσως προωθεί, αλλά προκύπτει περισσότερο από το συλλογικό σχέδιο παραγωγής που αυτό επιβάλλει, το οποίο απαλλοτριώνει τις ατομικές δημιουργικές μας ικανότητες για να εκπληρώσει τους στόχους του. Την αναγνώριση της ελευθερίας κάθε ατόμου ξεχωριστά να μπορεί να καθορίζει τις συνθήκες ύπαρξης του/της με ελεύθερη συναναστροφή με άλλους της επιλογής του/της -π.χ. την ατομική και την κοινωνική επανοικειοποίηση της ζωής- σαν το πρωταρχικό στόχο της επανάστασης.

8. Την απόρριψη της ιδεολογίας, δηλαδή, την απόρριψη κάθε προγράμματος, ιδέας, αφαίρεσης, ιδανικού ή θεωρίας που τοποθετείται πάνω από τη ζωή και τα άτομα σαν ένα κατασκεύασμα το οποίο πρέπει να υπηρετούν. Την απόρριψη επομένως του Θεού, του Κράτους, του Έθνους, της Φυλής κ.τ.λ. αλλά επίσης του Αναρχισμού, του Πριμιτιβισμού, του Κομμουνισμού, της Ελευθερίας, της Λογικής, του Ατόμου κ.τ.λ. όταν αυτά γίνονται ιδανικά στα οποία κάποιος θυσιάζει τον εαυτό του, τις επιθυμίες του, τις φιλοδοξίες του, τα όνειρά του. Τη χρήση των ιδεών, θεωρητικών αναλύσεων και την ικανότητα να σκέφτεται κανείς λογικά, αφαιρετικά και κριτικά, ως εργαλεία για να πραγματοποιήσει τους στόχους του, για επανοικειοποιηθεί τη ζωή και να δρα ενάντια σε οτι στέκεται στο δρόμο αυτής της επανοικειοποίησης. Την άρνηση των εύκολων απαντήσεων που έρχονται να λειτουργήσουν σαν παρωπίδες στις προσπάθειες κάποιου να εξετάσει την πραγματικότητα που αντιμετωπίζει, για χάρη της συνεχούς αμφισβήτησης και θεωρητικής εξερεύνησης.

Όπως το βλέπω, αυτά είναι που αποτελούνε μια αληθινή ρήξη με την αριστερά. Όπου λείπουν οι παραπάνω απορρίψεις -είτε στη θεωρία είτε στη πράξη- σημαίνει ότι παραμένουν απομεινάρια της αριστεράς, και αυτό είναι ένα εμπόδιο στα σχέδια μας για απελευθέρωση. Από τη στιγμή που η ρήξη με την αριστερά βασίζεται στην αναγκαιότητα να ελευθερώσουμε την πρακτική της αναρχίας από τα όρια της πολιτικής, αυτό σίγουρα δεν είναι μια προσέγγιση προς τη δεξιά ή κάποιο άλλο τμήμα του πολιτικού φάσματος. Αποτελεί περισσότερο μια αναγνώριση πως ένας αγώνας για τη μετατροπή της ολότητας της ζωής, ένας αγώνας να πάρουμε πίσω τις ζωές μας, ως δικές μας σε μια συλλογική κίνηση για ατομική πραγμάτωση, μπορεί μόνο να παρεμποδιστεί από πολιτικά προγράμματα, «επαναστατικές» οργανώσεις και ιδεολογικές κατασκευές που απαιτούνε την υπηρεσία μας, επειδή αυτές, όπως το κράτος και το κεφάλαιο, απαιτούνε να δώσουμε τις ζωές μας σ’ αυτά, και όχι να τις πάρουμε στα χέρια μας. Τα όνειρα μας είναι πολύ μεγαλύτερα από τα στενά όρια των πολιτικών σχεδιασμών. Είναι καιρός τώρα να αφήσουμε πίσω μας την αριστερά και να συνεχίσουμε τον κεφάτο δρόμο μας προς το άγνωστο της εξέγερσης και της δημιουργίας γεμάτων και αυτοπροσδιοριζόμενων ζωών.

Ουκρανία: Απελευθέρωση δύο δελφινιών (Ευπατορία)

Wednesday, July 24th, 2013

Αναδημοσίευση από το Contra Info:

Δύο δελφίνια απελευθερώθηκαν σπό το δελφινάριο της πόλης Ευπατορία, ως αποτέλεσμα μιας ειδικής επιχείρησης με υποβρύχιο εξοπλισμό. Κατά τη διάρκεια της νύχτας με πανσέληνο της 20ης Ιούλη 2013, κολυμπήσαμε υποβρυχίως μια απόσταση 2 χιλιομέτρων και παραβιάσαμε την περίμετρο ασφαλείας του δελφινάριου. Κόψαμε τα δίχτυα και μπήκαμε μέσα στις πισίνες όπου βρίσκονταν τα δελφίνια. Μέσα στην επόμενη ώρα κόψαμε ένα μεγάλο μέρος του περιμετρικού φράγματος, ενόσω τα δελφίνια μας ενθάρρυναν με πλαταγίσματα και σφυρίγματα. Η υποστήριξή τους μας γέμισε με χαρά και ενθουσιασμό.

Αυτή υπήρξε μια αξέχαστη συνάντηση και μια ενθαρρυντική εμπειρία για μας. Με το που τελειώσαμε τη δουλειά, εγκαταλείψαμε την περιοχή όπου έλαβε χώρα η επιχείρηση. Παρεπιπτόντως, η συγκεκριμένη φυλακή ήταν εξοπλισμένη με κάμερες νυκτός, αλλά τα ερυθρά μάτια τους ήταν στραμμένα στους διαδρόμους και στα καθίσματα των θεατών. Κανείς δεν περίμενε να προσεγγίσουμε τον χώρο από κάτω. Τα δελφίνια, μόλις νιώσαν τον αγέρα της λευτεριάς και τα ανοιχτά νερά, διέφυγαν προς τη νυχτερινή θάλασσα.

Φώκιες σε περιοδεία
Μέτωπο Απελευθέρωσης των Ζώων/Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία

Μπορείτε να βρείτε τις αναλήψεις ευθύνης και στο αρχείο.

Ενημέρωση για τον σύντροφο Π. Αργυρού

Tuesday, July 23rd, 2013

Αναδημοσίευση από Indymedia:

Στις 11/07 ο σύντροφος Παναγιώτης Αργυρού υποβλήθηκε στην πρώτη επέμβαση προσθήκης μοσχεύματος στο κεφάλι του. Η επέμβαση ήταν επιτυχής και από τις 20/07 ο σύντροφος επέστρεψε στον Κορυδαλλό απόλυτα υγιής.

Σύντροφοι/ισσες

Γράμμα από τον Fede και τον Tomo

Monday, July 22nd, 2013

Αυτό το κείμενο μεταφράστηκε και δημοσιεύεται, μετά από παράκληση των συντρόφων, ως απάντηση στα κείμενα του Stefano Fosco, που έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς στα ελληνικά. Συνίσταται η ανάγνωση και των επίμαχων κειμένων, στα αγγλικά, από το 260 τεύχος του αγγλικού εντύπου Dark Nights.

 

Ο Federico είναι μέλος του ανατρεπτικού μηδενιστικού εκδοτικού εγχειρήματος Edizioni Cerbero και ο Tomo μέλος του blog αντιπληροφόρησης Parole Armate. Δημοσιεύουμε αυτό το γράμμα, κομμάτι του αντιδικαστικού διαλόγου, χωρίς λογοκρισία όπως δημοσιεύσαμε και το γράμμα και τα παλαιότερα γράματα των Stefano Fosco, Tomo, Fede κ.α.*

Με ένα πτώμα στο στόμα

Μετά τη δημοσίευση του γράμματος του Stefano Fosco, με τίτλο «Ψευτο-μηδενιστές ηλίθιοι» (βλέπε Dark Nights #26), εμείς, ο Tomo και ο Fede, περήφανες ατομικότητες που αρνούνται το νόμο, θεωρούμε πως το προαναφερθέν κείμενο δεν έχει λάβει υπόψιν του τις απόψεις που εκφράζουμε στα κείμενά μας και επειδή δε θέλουμε να παραδοθούμε στην επικρατούσα αταραξία που χαρακτηρίζει τον αναρχικό χώρο της χώρας μας, προτείνουμε μερικά καθαρά και ειλικρινή σημεία με σκοπό να αποσπαστούμε από τη μαζοποίηση (ούτως ή άλλως εξωθούμαστε εκτός κινήματος) η οποία εκμηδενίζει τα κακά πάθη.

Όπως εμείς αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τα κείμενα που υπογράφουμε έτσι και ο σύντροφος Stefano πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του, όταν γράφει πως  είμαστε «προβοκάτορες στην υπηρεσία της καταστολής».

Για εμάς, το να το βουλώσουμε «σύντροφε», είναι αδύνατον!

Τα σημεία που προτείνουμε είναι τα εξής:

  1. Τι λέει ένας δικηγόρος όταν εκπροσωπεί τον πελάτη του; Εκείνος που ασκεί κριτική στην αντιδικαστική στάση, πρέπει να μας εξηγήσει, τι λέει ο δικηγόρος. Για εκείνους που αρνούνται το Νόμο, ο δικηγόρος είναι σύμμαχος των δικαστών και των εισαγγελέων. Δε μπορεί να πει τίποτα εκτός των ορίων και των κωδίκων της έννομης τάξης.
  2. Πως μπορούμε να διεξάγουμε μια συζήτηση –σε ηθική βάση- όταν κρυβόμαστε πάντα πίσω από τη βιτρίνα του «είμαστε όλοι σύντροφοι»; Κάθε φορά που βγαίνει ένα κείμενο, εάν κάποιος θέλει να του ασκήσει κριτική, υπερπηδά κάθε σημάδι αποποίησης των προσωπικών του παθών και ψάχνει για τη σύγκρουση που θα τον φέρει στην καρδιά της συζήτησης. Όλα τα υπόλοιπα είναι μια προσπάθεια ειρήνευσης, αποτέλεσμα των κανονικοποιημένων σχεσιακών νορμών, είτε μιλάμε για αναρχικούς είτε όχι.
  3. Τι σχέση έχει αν κάποιος είναι μέσα ή έξω από τη φυλακή, όταν διατυπώνει άποψη; Για αυτόν που γράφει κάτι σχετικό δεν κάνουν τη διαφορά οι κανόνες και η ιεραρχία. Αν υπάρχει κάποια κριτική, που διευρύνει τη συζήτηση μεταξύ της επιλογής της νομικής υπεράσπισης και εκείνης της άρνησης του νόμου, πρέπει να γίνεται χωρίς κανένας να εμποδίζει κανέναν.
  4. Για εκείνους που δε θέλουν να καταλάβουν, η αντιδικαστική στάση που βαθαίνεται και υποστηρίζεται από τις εκδόσεις Cerbero, το έντυπο Vertice Abisso** και το blog Parole Armate δεν έχει να κάνει μόνο με την παύση του δικηγόρου αλλά και με την προσπάθεια καταστροφής κάθε κοινωνικού νόμου. Προς εκείνους που διαβάζουν το κείμενο και που χρησιμοποιούν τη νομική οδό για να αποφυλακιστούν· τι σχέση έχει αυτό που λέμε με το δικηγόρο σας? Η σχέση έχει να κάνει με τον εξής απλό συλλογισμό:  Η υπερβολική χρήση των νομικών κωδίκων, που κάνει ο δικηγόρος με σκοπό να αποφυλακίσει τον πελάτη του, δεν επιτρέπει την υπαρξιακή εμπειρία άρνησης του νόμου, αφού αυτά που λέει ο συνήγορος αρνούνται κάθε επίθεση σε κάθε κατεστημένο θεσμό και βάζουν ένα πλαίσιο που έρχεται σε αντίθεση με τις πραγματικές επιθυμίες των εντολέων του.
  5. Τι εργαλεία είναι εκείνα που χρησιμοποεί ο συνήγορος, αν όχι τα εργαλεία του εχθρού; Θα είχε ενδιαφέρον να μας πουν οι επικριτές της αντιδικαστικής στάσης τι εργαλεία είναι αυτά αν όχι εκείνα της έννομης τάξης… Για τους υπολοίπους, για αυτούς που γράφουν αυτό το κείμενο, υπάρχουν οι ανεξάντλητες μισανθρωπικές επιθυμίες καταστροφής ενός κόσμου που στηρίζεται στην κωδικοποιημένη τάξη και κανείς και με κανέναν τρόπο, δε θα μας σταματήσει.

Δύο περήφανοι Μηδενιστές

Tomo-Fede

 

Υποσημειώσεις:

1. Ο πρόλογος είναι του αγγλικού εντύπου Dark Nights (τεύχος 27), όπου δημοσιεύτηκε το γράμμα.

2.Το έντυπο Vertice Abisso, εκδιδόταν από τις εκδόσεις Cerbero.

3. Η μετάφραση από τα Ιταλικά στα Αγγλικά, έγινε από τη μηδενίστρια συντρόφισσα Sara Zappavigna

Ελλάδα: Αποστολή εμπρηστικού φακέλου στην Ένωση Δικαστών και εισαγγελέων (Αθήνα)

Monday, July 22nd, 2013

Η ώρα πέρασε- στα πρόσωπά μας χαράχτηκε η σιωπή

μια ομορφη εικόνα έρχεται από το δάσος φέρνοντας στο νού μας τα σκουριασμένα όπλα

ο φόβος κρατάει δεμένα τα χέρια μας μα το φεγγάρι έχει άλλη γνώμη

γνέφει επαναστατικά στο αστέρι ορίζοντας μας τα πιο αφοπλιστικά χαμόγελα…

 Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την αποστολή εμπρηστικού φακέλου στην Ένωση δικαστών και εισαγγελέων  στο πρωτοδικείο αθηνών στις 16 ιουλίου.

Κατασκευάσαμε έναν απλό κύκλωμα αποτελούμενο απο 9V μπαταρία και λαμπάκι 12V που συνδέονται με καλώδιο και καταλήγουν με απογυμνωμένες τις άκρες του σε μανταλάκι (τυλίγοντας τις δύο ακρες του απο τη μερία που κλείνει). Το λαμπάκι (χωρίς το γυάλινο περίβλημα) καταλήγει σε κλειστή ευφλεκτη συσκευασία  γεμισμένη με πυρίτιδα.το μανταλάκι λειτουργεί σαν διακόπτης που ενεργοποιεί το κύκλωμα όταν έρθουν σε επαφή οι 2 άκρες του που είναι τυλιγμένες με  γυμνό καλώδιο. Τοποθετήσαμε χαρτί στο μανταλάκι το οποίο με την αφαίρεσή του θα ενεργοποιούσε το κύκλωμα και θα πυροδοτούσε την πυρίτιδα. Πρόκειται για μία απλή κατασκευή που μπορεί να φτιάξει ο καθένας λαμβάνοντας πάντα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας

 Κύριο κίνητρο για την επιλογή του στόχου αποτέλεσε η απεργία πείνας του αναρχικου Κώστα Σακκά. Πέρα απο αυτό όμως, ο θεσμός της δικαιοσύνης σαν ζωτικό όργανο του κτήνους αποτελεί μόνιμο στόχο των εξεγερμένων συνειδήσεων μιας και προωθεί την ηθική και προασπίζει τα συμφέροντα  της εξουσίας. Μιλάει τη γλώσσα της καταπίεσης ενώ εμείς κραυγάζουμε τη διάλεκτο της άγριας ελευθερίας. Το κράτος εξαπολύει και η δικαιοσύνη θωρακίζει την ολομέτωπη επίθεση στο κοινωνικό πεδίο . Απο τη στρατιωτικοποίηση της καθημερινότητας στους επιστρατευμένους απεργούς κάθε κλάδου, απο τα δικαστικά πραξικοπήματα στα φασιστικα στρατόπεδα υποδοχής, απο τη διαρκή επιτήρηση των ζωών μας στη γενικευμένη καταστολή, απο τη λεηλασία της φύσης στις απαράδεκτες συνθήκες κράτησης στα κολαστήρια της δημοκρατίας, απο τα διεθνή δάνεια στο όνομα των καταπιεσμένων στο κούρεμα της αξιοπρέπειας, απο τις πολιτικές διώξεις στην απαγόρευση συγκεντρώσεων. Απο τη μηδενική ανοχή στην ολοκληρωτική επιβολή, εμείς απαντάμε με πόλεμο ενάντια στο κράτος με κάθε μέσο με κάθε κόστος. Ενάντια στο κράτος με κάθε μέσο, με κάθε κόστος. Ενάντια στο πραξικόπημα της εξουσίας πάνω στις ζωές μας, να μεταφέρουμε τον τρόμο και τον πόνο στο απέναντι στρατόπεδο.

 Δικαστές και εισαγγελείς δεν είναι τίποτα αλλο παρά οι δήμιοι της ελευθερίας, οι λακέδες της εξουσίας. Σαν μια σύγχρονη νέμεσις επιφυλάσσουν νυσταγμένα βλέμματα,περιφρόνηση, κυρήγματα περι ηθικής και σκληρές τιμωρίες. Για εκείνους που παραστράτησαν, εκείνους που τσαλαπάτησαν τους κανόνες, ο βούρδουλας της δικαιοσύνης παραφυλάει. Αν κοιτάξεις με τα μάτια της καρδιάς θα τους δείς. Είναι γύρω σου, τους προσπερνάς κάθε μέρα, είναι οι καταραμένοι ανώνυμοι αυτής της εποχής, περιθωριακοί και άλλοτε περιθωριοποιημένοι. Γι\’αυτούς και τόσους άλλους με αποκλίνουσες συμπεριφορές πάντα υπάρχει χώρος στα μπουντρούμια της δημοκρατίας. Κάπου κάπου το κατώφλι των δικαστηρίων περνάνε  “επώνυμοι” με κύρος,ενορχηστρωτές οικονομικών και πολιτικών διαπλοκών. Είτε γιατί δεν τήρησαν τους κανόνες της συστημικής μαφίας που οι ίδιοι συντηρούν, είτε ως αποδιοπομπαίοι τράγοι για τη φαινομενική απόδοση δικαιοσύνης. Η τελευταία βασίζεται σε μία υποτιθέμενη κοινή αντίληψη δικαίου, κάτι που δεν αναγνωρίζουμε. Για μας υπάρχουν οι “αγραφοι νόμοι”,  που ορίζονται απ\’τον αξιακό κώδικα της κάθε επαναστατημένης ατομικότητας. Τους ρουφιάνους, τους βιαστές, τους παιδοκτόνους, τα καθίκια της έννομης τάξης, τα τσιράκια της εξουσίας (και η λίστα δεν τελιώνει),όλους αυτούς θα τους σαπίζουμε όπου τους συναντάμε, είτε τυχαία, είτε στήνοντας καρτέρια, μέρα και νύχτα, εντός και εκτός των τοιχών.

  Η εκδικητικότητα του κράτους προς τους πολέμιούς του ενσαρκώνεται είτε μέσα απο τους μισθοφόρους της καταστολής, τα μπατσογούρουνα, είτε μέσα απο τους δήθεν ευυπόληπτους συνεργάτες του,δικαστές εισαγγελείς ανακριτές και όλο το σκυλολόι της υποτιθέμενης δημοκρατικής διαφάνειας. Φυσικά η ένταση της καταστολής που δεχόμαστε εξαρτάται και απο τη δυναμική που αναπτύσουμε ως εσωτερικός εχθρός. Σε αυτό το σημείο θα θέλαμε να αναφερθούμε στους τακτικισμούς των δικαστικων μηχανισμων όσο αφορά τα δικαστήρια της ε.ο. Συνωμοσια πυρήνων της φωτιάς. Και εξηγούμαστε:εχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα φαινόμενο που θέλει αυτόνομες ανατρεπτικές δράσεις αναρχικών να εντάσσονται στο πλαίσιο δημιουργίας και συντήρησης υποδομών επίθεσης της ε.ο. Σ.Π.Φ. Το αποτέλεσμα είναι η διαστρεύβλωση των επαναστικών πολιτικών θέσεων και επιλογων αγώνα του εκάστοτε αναρχικού, και τα κατηγορητήρια ν\’αναβαθμίζονται.

  Kαλά θα κάνετε  δικαστικοί και εισαγγελικοί υπάλληλοι του συστήματος να συμμορφώνονται με το λόγο των συντρόφων μας και απο κει και περα ας βαλουν τα στοιχεία τους στον κώλο τους. Προσέξτε τι παιχνίδια παίζετε στις πλάτες των συντρόφων μας γιατιί στις 16ιούλη φτάσαμε μέσα στα γραφεία σας, ξεφτιλίζοντας τα μέτρα ελέγχου και την ασφάλειά σας.

  38 ΜΕΡΕΣ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗΣ ΜΕΤΡΗΣΗΣ

 Ο αναρχικός Κώστας Σακκάς παρέμενε προφυλακισμένος για 30μήνες στα ελληνικα κολαστηρια ως

οπλισμένος εχθρός του κράτους και κατηγορούμενος για συμμετοχή στην ε.ο. Σ.Π.Φ. Στις 4 ιουνίου αποφάσισε να ξεκινήσει απεργία πείνας απαιτώντας την διακοπή της πραξικοπηματικής ομηρίας του

Η απεργία πείνας ως μέσο αγώνα εντός των τοιχών

 Ο κοσμος που μας γέννησε είναι ένα συμπλεγμα εξουσιαστικών- πολιτισμικών χαρακτηριστικών που ακόμα κι εμείς που βρισκόμασστε σε θέση επίθεσης είμαστε κομμάτι του και πέφτουμε σε αντιφάσεις μεταξύ θεωρίας και πράξης. Άλλοτε αναπαράγωντας αυτα που πολεμάμε και άλλοτε χρησιμοποιώντας τα ίδια τα όπλα της δημοκρατίας. Έτσι και η α.π. είναι ένα μέσο που εκμεταλλεύεται απο τη μία το στρατηγικό δισταγμό της δημοκρατίας για την καθιέρωση μηδενικής ανοχής σε μία εποχή που τα ατομικά δικαιώματα φαινομενικά έχουν ισχύ και απο την άλλη το φόβο της εξουσίας για εκρηξη εκδίκησης στο ενδεχόμενο του θανάτου του απεργού πείνας. Δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα οτι είναι το μοναδικό μέσο αγώνα ενός αναρχικού αιχμαλώτου πολέμου αλλα σίγουρα – και έχει αποδειχτεί ιστορικά – η εναπόθεση του σώματος στην πρώτη γραμμή στη μάχη με την υποκριτική δικαιοσύνη έχει πολλές φορές θετική εκβαση. Ετσι και αυτή τη φορά ο Κ.Σ. κέρδισε την “ελευθερία” του.

 Καποιες σκέψεις πάνω στο κινημα της αλληλεγγύης στον αγώνα της απεργίας πείνας του Κ.Σ.

 Η ειδηση της αποφυλάκισής του μας ανακούφισε, μας χαροποίησε μα δεν μας έκανε να ξεχάσουμε 38 μέρες αγωνίας, 38 μέρες βασανισμού και αργού θανάτου που κόπηκε στο παραπέντε.38 μέρες σκληρού και αποφασιστικού αγώνα που -όπως οφείλει καθε στιγμή του αναρχιλού αγώνα- ακύρωσε τους διαχωρισμούς εντός και εκτός των τοιχών, συντρίβοντας τα τοίχη της φυλακής και απελευθερωτικά διαχύθηκε κατα μήκος της χώρας και όχι μόνο, μεταφέροντας το αγωνιστικό παρον του Κώστα Σ.. σε κάθε πανό και κειμενο που διαβάστηκε, κάθε πορεία και μικροφωνική που ένημέρωνε, καθε επίθεση,σαμποταριστική και σπασιματική ενέργεια που δολιοφθορούσε ενάντια στην κοινωνική ειρήνη, σε κάθε εμπρησμό και έκρηξη που προέκτεινε τον αγώνα στον κοινωνικό χωροχρόνο και μετουσίωνε το αίτημα της απελευθέρωσής του Κ.Σ. σε επίθεση ενάντια στον πολιτισμό της εξουσίας και του κεφαλαίου.

   Δεν αρκεί όμως ν\’αναγνωρίζουμε το δίκιο των αγώνων εντός των τοιχών.Πρέπει να δρούμε με το σκεπτικό οτι κάθε μέρα που περνάει είναι για μας η κορύφωση ενεργειών αντιπληροφόρησης και επίθεσης ως υποστηρικτική δύναμη στη μάχη του συντρόφου. Και ας μην ξεχνάμε οτι μπορεί η συλλογική επιχείρηση της αποφυλάκισής του να στέφτηκε με επιτυχία αλλά στα κελιά της δημοκρατίας βρίσκεται υπο τους ίδιους όρους το μέλος της Σ.Π.Φ. Γεράσιμος Τσάκαλος. Κάπου εδώ πρέπει να τονίσουμε οτι μιας και η επαναστατική αλληλεγγύη είναι μια σχέση αμφίδρομη δεν πρέπει να αφήνει χώρο για.την καθεστωτική αριστερά που για μία ακόμη φορα καπηλεύτηκε τον αγώνα του συντρόφου για να αναδείξει την κυβερνητική αυθαιρεσία ως προς την εφαρμογή των νόμων. Τέλος να πούμε οτι δεν περιμένουμε δικαίωση απο κανένα ευρωπαικό δικαστήριο γιατί τους δικαστές μας θα τους δικάσουμε εμείς και όχι οι ανώτεροί τους ως προς το αξίωμα.Συνένοχοι και μείς απ\’τη μεριά των εξεγερμένων με συνέπεια,οφείλουμε να εξαπολύουμε συνεχόμενους γύρους εχθροπραξιών για τη λύτρωση απο τα δεσμα του πολιτισμού τους.

 ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, Η ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΟΝΕΊΡΟΥ

 Για μας , η προώθηση της αλληλεγγύης συμβαδίζει με την προώθηση του ίδιου του επαναστατικού πολέμου ενάντια στις τάξεις της εξουσίας. Αλληλεγγύη δεν σημαίνει απλώς δηλωση συμπαράστασης σε κάποιον όμηρο του κράτους, μα κρατάει ανοιχτο το διαρκές στοίχημα της επανάστασης, συνδέοντας τους αγώνες, τους συντρρόφους και την επικοινωνία ανάμεσα σε αιχμαλώτους και μη, αγωνιστές δημιουργώντας υπόγειες απελευθερωτικές διαδρομές που έστω και στιγμιαία, έστω και νοητά βαδίζουμε ο ένας δίπλα στον άλλον, γινόμαστε ένα και χτυπάμε τον εχθρο με κάθε μέσο. Γιατί αλληλεγγύη σημαίνει αγώνας και αγώνας σημαίνει επίθεση που σε κάθε εκφανσή του συμπεριλαμβάνει όσους κατα τη διάρκεια της μάχης έχασαν την ελευθερία τους ή ακι της ζωή τους. Εδώ θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε πως δεν προωθούμε κανένα φετιχισμό της βίας, μιας και πιστεύουμε πως ο αγώνας μπορεί να είναι στοχευμένος, αποτελεσματικός και οικειοποιήσιμος μόνο αν συμπεριλαμβάνει κάθε τρόπο και μέσο για την ανάπτυξή του. Διαχωριζόμαστε όμως απ\’όσους διαχωρίζουν τα μέσα και τεμαχιζουν τον αγώνα σε βίαιο-μη βίαιο, δημόσιο-αντάρτικο,νόμιμο-παράνομο αλλά και όσους μένουν στάσιμοι στη μετριότητα των πεπατημένων και ασφαλών οδών αγώνα που το μόνο που καλλιεργούν είναι η εικόνα τους έναντι των χάνων πους τους περιτριγυρίζουν.

 ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

 Καταθέτοντας δημόσια κάποιες σκέψεις μας γύρω απο το ζήτημα της επαναστατικής οργάνωσης ολων των δυνάμεων του ανατρεπτικού κινήματος, αποσκοπούμε στο να μοιραστούμε τις κοινές αγωνίες γύρω απο την ανάπτυξη μια ποιοτικής στρατιωτικοπολιτικής ισχύς απέναντι στο σύγχρομο ολοκληρωτισμό. Για να μην παρεξηγηθούμε, δεν παίρνουμε την ντουντούκα κάποιου καθοδηγητή, ούτε μιλάμε με ταγαλόνια κάποιου βαθμοφόρου της επανάστασης, αλλα η ανάγκη να ανταμώσουν οι προθέσεις υπο το πρίσμα μιας πολύμορφης κοινότητας αγώνα, μας γεννα ένα χυμώδες προβληματισμό που θεωρούμε ανάγκη να μοιραστούμε με τον ανατρεπτικό κόσμο.Πυρπολούμε τις νόρμες και τις “επαναστατικές αλήθειες” και προωθούμε μία αναρχική κοινότητα αγώνα πολυτασική, πολυμορφική που θα εξαντλεί όλα τα μέσα και θα εφευρισκει διαρκώς νέα. Μία αναρχικη κοινότητα που θα διαιρείται εσωτερικα στιςδιάφορες συντεταγμένες του κοινωνικού πολέμου αλλά παράλληλα θα διαδρά και θα αλληλεπιδρά στους κόλπους της με στόχο την ολική ρήξη με το κράτος και το κεφάλαιο.Οι εσωτερικοί διάλογοι που προκύπτουν απο την τρέχουσα επικαιρότητα, βλέπε απεργίες, επιστρατεύσεις, κατασολή κ.λ.π. Μπορούν να γίνουν ένας πρόσφορος χώρος για το πώς θα συμπυκνωθούν αντιιεραρχικά οι δυνάμεις μας γύρω απο τον άξονα της εκάστοτε θεματικής.

 Οι δομές του αγώνα για μας δεν είναι πλέον μια αφηρημένη ιστορική έννοια, παίρνουν σάρκα και οστά σε οτιδήποτε δίνει υπόσταση στα αγωνιστικά σκεπτικά και στους προβληματισμούς. Για μας οι δομές δεν είναι αποθήκες γεμάτες όπλα, αλλά τα παράγωγα που προκύπτουν απ\’τις σχέσεις που σφυριλατούνται στον αγώνα. Είναι προβληματισμοί που καλούμαστε να λύσουμε για το πως θα βρει η μέρα τους κυνηγημένους συντρόφους μας, για το αν θα επιτρεψουμε στη δικαστική και αστυνομική μαφία να περνάει ερημην αποφάσεις απ\’τη μία και να βασανίζει απ\’την άλλη. Για το πως θα βρούμε όπλα να θωρακίσουμε τις επιλογές μας. Για το πως θα σταθούμε όρθιοι στις διαθέσεις των μονάδων καταστολής στις απεργίες και τις επιστρατεύσεις…

 Αφιερώνουμε την ενέργειά μας στα  Αλάνια

Κώστα Σακκά, Φοίβο Χαρίση, Αργύρη Ντάλιο, Δημήτρη Πολίτη

που καλώς τα σπάσανε στο χώρο παραλαβής κρατουμένων των φυλακών κορυδαλλού

περνώντας στην αντεπίθεση ως απάντηση στα τσογλάνια τους εομίτες.

Κώστα σου ευχόμαστε καλή ανάρρωση!

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΜΕ ΠΑΘΟΣ
ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΤΟΙΧΩΝ

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ,”ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ”, ΚΑΤΑΖΗΤΟΥΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΙ ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ

                                                   -ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ-

 

Λαθραίοι στο βαγόνι του ονείρου είμαστε, παρέα βγάλαμε εισιτήριο χωρίς επιστροφή

και ελεγκτές αλλοτε οι φόβοι και οι αναστολές μας, αλλοτε οι ονειροκρίτες απ\’απεναντι

Αν κουραστείς μην απελπίζεσαι ,κοίταξε εξω απ\’το παραθύρι σου

στιγμες μαγείας περνάνε σαν ταινία και αφήνουν το στίγμα τους στην πορεία που χαράξαμε

καθε σταση και ενας αναστεναγμος, μια μακρια σιωπη

και μεις η κινητηρια δυναμη του ονείρου

Δεν ειναι εδω ο τελευταίος σταθμος μην γελιεσαι

Για μας τους δραπέτες της ζοφερή πραγματικότητας το ταξιδι δεν θα τελιωσει ποτε.μ\’ακους?..ποτε!

  ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΕΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ

Πηγή/PDF

Μπορείτε να βρείτε τις αναλήψεις ευθύνης και στο αρχείο.

«Ας μην αιθεροβατούμε, παρακαλώ»

Sunday, July 21st, 2013

Αναδημοσίευση από Contra Info:

Αν προσυπογράφεις την ιδέα της καταστροφής της εργασίας, πάντοτε θα βρεις κάποιον, ακόμη και μεταξύ αναρχικών, που θα πει: «Κι αύριο; Αν δε δουλέψουμε, τι θα φάμε αύριο;»

Αν λοιπόν πάρεις μια τέτοια απάντηση, σημαίνει ότι μιλάς σ’ έναν πραγματιστή αναρχικό ή μάλλον σε κάποιον που πατάει τα πόδια του γερά στο έδαφος· σ’ έναν απ’ αυτούς τους τύπους που, μόλις τον ρωτήσεις αν εξακολουθεί να θεωρεί το ρόλο της εργατικής τάξης σημαντικό στη σύγκρουση μεταξύ κυριαρχημένων και κυριάρχων, θα σου πει «Εννοείται!»

Μην πάρεις όμως το ρίσκο να τον ρωτήσεις τι σημαίνει να ’ναι κανείς ρεαλιστής ή πραγματιστής. Η απάντησή του μπορεί να διαταράξει τα όνειρά σου για πολύ καιρό.

Θα σου πει ότι χρειάζεται να σέβεσαι τις συνθήκες της ταξικής πάλης, αντί να τοποθετείς τον εαυτό σου ιδεολογικά πάνω απ’ τα μυαλά των γύρω σου, ώστε να μη γίνεις μια πρωτοπορία του προλεταριάτου – προσθέτοντας εκεί αρκετά πειστικά πως αυτό δεν το κάνεις από μια ανάγκη να έχεις αποδοτικότητα στον αγώνα ή να πάρεις άμεσα αποτελέσματα, αλλά επειδή είναι απαραίτητο να συνεχίσεις να στηρίζεις τους εκμεταλλευομένους στο μέρος όπου δείχνουν τη μεγαλύτερη δυνατή ικανότητα να ανταπαντήσουν στην καπιταλιστική εκμετάλλευση, δηλαδή στο χώρο εργασίας.

Βέβαια, εσένα θα σου ’ρθει να πεις (που σε συμβουλεύω να το κρατήσεις για τον εαυτό σου): «Μα αυτό δεν είναι καμουφλαρισμένη ιδεολογία, μ’ άλλα λόγια ιδέες που έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα;» Και θα θελήσεις να πεις πως η εργατική τάξη δεν υπάρχει πλέον, ότι έχει διαλυθεί απ’ την ιστορική συνάντηση του Κεφαλαίου με τις νέες τεχνολογίες, κι έτσι κάθε ρεφορμιστική πρακτική, όπως η υποβολή αιτημάτων ή η προάσπιση κεκτημένων, απλώς στηρίζει αυτήν τη στρατηγική της κυριαρχίας και του αφανισμού. Ωστόσο, κατά τη γνώμη μου, θα ήταν άσκοπο να μιλήσεις. Ο ρεαλισμός, ή ο πολιτικός πραγματισμός, είναι αρρώστια που δεν παλεύεται. Υπαινίσσεται την πρακτική εκείνων που βλέπουν τα πράγματα μονάχα υπό αιτιώδεις, σχηματικούς όρους. Δεν μπορούν να ξεφύγουν από τέτοια προαπαιτούμενα. Για να λέμε την αλήθεια, ο γκραντουαλισμός μπορεί να είναι εξαιρετικά πειστικός. Η θεωρία του βαθμιαίου δίνει έστω μια παρηγοριά ως προς τι θα μπορούσε να συμβεί βραχυπρόθεσμα, καταστέλλοντας το φόβο του μέλλοντος.

Μ’ αυτόν τον τρόπο, αυτό που μας λέει ο ρεαλιστής, πραγματιστής μας σύντροφος είναι ότι ένα ουσιαστικό σημείο της πάλης είναι να διασφαλίσουμε πως δε θα επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος. Ποτέ ξανά φασισμός! Κι ανατρέχοντας στις παλιότερες μορφές του φασισμού παραλείπουν να δούνε τις καινούργιες, που σε καμία περίπτωση δεν προσομοιάζουν μ’ αυτές του παρελθόντος, αλλά ενδεχομένως είναι κι ακόμα χειρότερες. Ο σύντροφος αυτός σκοπίμως σου πετάει πως αν δε δουλέψεις δε θα ’χεις να φας, για να σε αποστομώσει, και πως είναι επικίνδυνο και μη ρεαλιστικό να επιμένεις ως προς την καταστροφή της δουλειάς, αφού υποστηρίζει μια θέση που παραμένει αγκιστρωμένη στην πραγματικότητα του παρόντος, την οποία και καταλήγει να δικαιολογεί χωρίς καν να το συνειδητοποιεί. Δεν τον ενδιαφέρει να κουβεντιάσει ιδέες ή ζητήματα μεθόδου. Το μόνο που θέλει να ξέρει είναι τ’ αναμενόμενα αποτελέσματα, τα οποία είναι σε θέση να υπολογίζει μόνο από ποσοτική άποψη: να προσμετρώνται άνθρωποι και πράγματα, να συμπίπτουν δεδομένα της πραγματικότητας με εγχειρήματα, να γίνεται κατανοητή η κοινωνική δυναμική. Αυτές είναι οι ιδέες και οι μέθοδοι που απέδωσαν καρπούς στο παρελθόν. Δεν παίζει τώρα να υπάρχει κάτι σαν κριτική σκέψη ή κάτι που θα μπορούσε να τις θέσει υπό αμφισβήτηση.

Πρέπει να απομονωθεί κάθε ιδέα που θα μπορούσε ν’ απειλήσει την αναζήτησή του για τη συναίνεση των εκμεταλλευομένων ή που θα μπορούσε με κάποιον τρόπο να παρουσιάσει τους αναρχικούς επαναστάτες ως υπονομευτές της συντεταγμένης τάξης, συμπεριλαμβανομένης της θεμιτής απαλλοτρίωσης των μέσων παραγωγής· γιατί, αν δεν αποκλειστεί κάθε παρόμοια ιδέα, έχετε γεια, απαλλοτρίωση και ειρηνική μετάβαση στην ελεύθερη κοινωνία του μέλλοντος. Πειραματισμοί μπορούν να διεξαχθούν μονάχα ανά μικρές ομάδες, θα πει αυτός ο σύντροφος με το φωτισμένο, πραγματιστικό όραμα που ’χει για τον αγώνα, και τούτες είναι ασήμαντες απ’ τη σκοπιά της ταξικής πάλης.

Αυτή η νοοτροπία έχει μια σειρά από άλλα χαρακτηριστικά. Πρώτον, ανταποκρίνεται σε μια αντίληψη της πραγματικότητας η οποία εξαρτάται από ορισμένες προϋποθέσεις, μια εξέλιξη την οποία κάποιος βοηθά παρέχοντας απλώς ευκαιρίες για βελτιώσεις. Η λειτουργία τού απολύτως άλλου δε λαμβάνεται υπόψη. Ό,τι ξεκίνησε ως μία άποψη των πραγμάτων δε θ’ αργήσει να γίνει καταδίκη και να αποστασιοποιηθεί μόλις ο πειραματισμός που γίνεται προς αυτή την κατεύθυνση αποκτήσει κάποια σημαντική μορφή και συνέπεια. Δεύτερον, η ίδια νοοτροπία αποδέχεται την τεχνολογία ως το κύριο στοιχείο που ενυπάρχει σε οποιαδήποτε αστική συμβίωση, έτσι δύναται μονάχα να φανταστεί τη μελλοντική κοινωνία ως ορμώμενη από μια εναλλακτική χρήση της σημερινής τεχνολογίας. Τρίτον, δε δύναται ν’ απαλλαγεί απ’ το δικό της θεσμικό καθήκον, αυτό του εξορκισμού κάθε φόβου μπροστά στο άγνωστο. Οποιαδήποτε απόπειρα να επιταχυνθεί αυτός ο γκραντουαλισμός αντιμετωπίζει ανυπέρβλητα προβλήματα, κάνοντας το άγνωστο να φαντάζει σαν εχθρός και το γνωστό (δηλαδή τη διατήρηση του υπάρχοντος) σαν κάτι που πρέπει να προστατεύεται μην τυχόν και πέσει στα χέρια των βαρβάρων.

Συχνά, ακόμα και το ν’ απαντήσεις σε αυτούς τους τύπους μέσα από τις δικές μας θέσεις για το απολύτως άλλο είναι πλήρες χάσιμο χρόνου. Η βαριά σκιά των γραφειοκρατών έχει περάσει πάνω από κάθε εποχή, ήδη από τις σκοτεινές απαρχές της ιστορίας. Κάτι άλλο χρειάζεται να γίνει.

Αλφρέντο Μαρία Μπονάννο

Αλληλεγγύη στο αναρχικό στέκι Ναδίρ

Sunday, July 21st, 2013

Αναδημοσίευση από το Indymedia:

Το Ναδίρ ανέκαθεν ήταν μια σκληροπυρηνική κατάληψη που πρέσβευε ακραίες επαναστατικές ιδέες στηρίζοντας τόσο την θεωρία όσο και την πράξη. Αντίθετοι πάντοτε με το αναρχικό lifestyle, την αναρχοφοιτητική μόδα και την ναρκοκουλτούρα πάντοτε ήταν απέναντι σε όλους και όλα. Εξάλλου αυτή ήταν και η πολιτική του. Η ποιότητα και όχι η μάζα. Μια άβουλη μάζα που μόλις η καταστολή χτυπήσει την πόρτα τους αποστασιοποιούνται και καταλήγουν σε φιλοσοφικές κουβέντες του αέρα  περί ουτοπίας και εναλλακτικής κοινωνίας. Το αναρχικό στέκι Ναδίρ ξεχώριζε πάντοτε για τις πράξεις του. Πράξεις που αποσκοπούσαν στην λύσσα ενάντια σε αυτήν την σάπια κοινωνία της υποταγής και της ρουφιανιάς. Γιαυτό και εμείς ταχτήκαμε και τασσόμαστε μαζί με το αναρχικό στέκι Ναδίρ. Γιαυτό πάντοτε στους δρόμους  ήμασταν δίπλα του γεμάτοι λύσσα και οργή. Γιαυτό στους δύσκολους καιρούς δεν κάναμε πίσω. Και ας νιώθαμε την καυτή ανάσα των μπάτσων στο σβέρκο μας… Ας κρυβόμασταν  από τα νύχια των κυνηγών μας… Πάντοτε στηρίζαμε και θα στηρίζουμε τον αναρχομηδενισμό, τον ατομικισμό, την πολιτική βία, κάθε τι που προσπαθεί να συντρίψει αυτήν την σάπια κοινωνία του ψεύδους… Το έχουμε αποδείξει στο παρελθόν και το αποδεικνύουμε καθημερινά με τις δράσεις μας… Η καταστολή και το κυνηγητό δεν μας αποθάρρυνε ποτέ. Δεν μας έκανε ποτέ να κάνουμε ούτε ένα βήμα πίσω… Θα επανέλθουμε σύντομα…

Αυτόνομοι Θεσσαλονίκης – Επαρχίας

Δίκη ΣΠΦ

Saturday, July 20th, 2013

Συνεδρία 63η

Σε αυτήν τη συνεδρία προσήλθαν υπάλληλοι εταιριών courrier ως μάρτυρες κατηγορίας. Συγκεκριμένα μία μάρτυρας κατηγορίας που δούλευε στην εταιρία courrier που άνοιξε το παγιδευμένο δέμα ( λόγω της αστυνομικής περιέργειας των υπαλλήλων ) , εμφανίστηκε στη δικαστική αίθουσα εμφανώς ταραγμένη ( η εταιρία courrier που δούλευε δέχτηκε βομβιστική επίθεση από την F.A.I. λίγους μήνες πριν, ως αντίποινα για τους ρουφιάνους της ). Η ίδια κατέθεσε ότι πιέστηκε από την αστυνομία καθώς δεν θυμόταν πολλά πράγματα και οι μπάτσοι την διευκόλυναν στην κατάθεσή της γράφοντας οι ίδιοι ένα μέρος της.

Συνεδρία 62η

Η δίκη συνεχίστηκε αυτήν τη φορά με την Αντιτρομοκρατική να προσθέτει συνεχώς νέα έγγραφα για επιθέσεις της Συνωμοσίας που είχαν γίνει πριν τρία χρόνια.

Συνεδρία 61η

Το δικαστήριο συνεχίστηκε μετά την απόφαση του συμβουλίου εφετών να αποφυλακίσει τον κατηγορούμενο που πραγματοποιούσε απεργία πείνας. Ο εισαγγελέας σε μία από τις τοποθετήσεις του αναφέρθηκε στο πολιτικό περιεχόμενο των προκηρύξεων της Σ.Π.Φ. σχετικά με τις επιθέσεις εναντίον των πρεσβειών με τα παγιδευμένα δέματα. Επειδή όμως δημιουργήθηκε μία σύγχιση σχετικά με το διαχωρισμό της πολιτικής και της ποινικής ευθύνης, παρενέβη άμεσςα σύντροφος της Σ.Π.Φ. δηλώνοντας ότι οι σύντροφοι της Σ.Π.Φ. στηρίζουν κάθε λέξη και κάθε πράξη της Συνωμοσίας , χωρίς να διαχωρίζουν το πολιτικό από το ποινικό.

Συνεδρία 60ή

Η διακοπή της δίκης συνεχίστηκε λόγω της απεργίας πείνας.

Συνεδρία 59η

Η σημερινή συνεδρίαση ξεκίνησε με ένταση. Το δικαστήριο συχνά ορίζει συνεδριάσεις τις μέρες που οι σύντροφοι της ΣΠΦ έχουν επισκεπτήρια στις φυλακές. Το αποτέλεσμα είναι η δίκη να καθυστερεί να αρχίσει, αφού τα μέλη της Συνωμοσίας έχουν ξεκαθαρίσει πως δεν πρόκειται να διακόψουν τα επισκεπτήρια με τους δικούς τους ανθρώπους για να προσέλθουν στο δικαστήριο. Σε αντίποινα, οι δικαστές κάλεσαν σήμερα τον αρχιφύλακα των φυλακών, με σκοπό να ασκήσει πιέσεις προς τους συντρόφους ώστε να έρχονται στο δικαστήριο \”στην ώρα τους\”.

Μόλις το πληροφορήθηκαν αυτό τα μέλη της ΣΠΦ, επιτέθηκαν φραστικά στους δικαστές τονίζοντας ότι ¨οι εκβιασμοί δεν περνάνε\”, συνοδεύοντας τη δήλωσή τους με ένα χείμαρρο βρισιών προς τον πρόεδρο του δικαστηρίου. Οι δικαστές οπισθοζώρησαν ως προς το ζήτημα των επισκεπτηρίων και η δίκη διεκόπη ξανά λόγω της απεργίας πείνας ενός από τους άλλους κατηγορούμενους.

Συνεδρία 58η

Η συνεδρία διεκόπη ξανά λόγω της απεργίας πείνας ενός από τους κατηγορούμενους που δεν έχουν σχέση με τη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς

Μπορείτε να βρείτε τις προηγούμενες συνεδριάσεις στο αρχείο


css.php